Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

KLIK HIER
om een verhaal
in te sturen.
Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

De kandidaten van ‘Beste Magiër 1513’ stonden gespannen achter hun werkbank. Het had ze erg veel moeite gekost om zover te komen. Van de 1000 heksen en tovenaars waren er maar 10 door naar de finale. Alleen de laatste opdracht nog, dan was er een winnaar. De wedstrijd werd gehouden in een grote blokhut in het Oude Woud.

Alleen heksen en tovenaars konden de hut vinden. Een sterke toverspreuk hield de stedelingen uit de buurt. Magie was verboden. Verdacht zijn van het gebruiken ervan was al genoeg om op de brandstapel te belanden.

Er stak een storm op, geen natuurlijke storm, dat kon je zien als je naar buiten keek. De lucht was helder en de bomen en struiken bewogen niet. De luiken en de enige deur van de grote hut bewogen wel. Die trilden en schudden zo hard dat de deelnemers de vloer onder hun voeten voelden bewegen. Een harde, op onweer lijkende knal galmde door de hut en langzaam zagen de kandidaten de juryleden uit het niets tevoorschijn komen. Magenta, de paarse heks, Altar, de gevreesde tovenaar en Millicent, de winnares van de vorige wedstrijd.

De groene ogen van Altar, gleden langs de kandidaten. Hij glimlachte, waardoor zijn vreemde scherpe hoektanden zichtbaar werden. “Hoe voelt het, om bij de laatssste 10 te horen? Allemaal klaar voor de fffffinale?”

De kandidaten knikten. Niemand durfde het woord te nemen.
“Dan vertellen we jullie nu wat de opdracht van de laatste ronde is”, kraste Magenta. Haar lange neus leek op een snavel en haar kromme lichaam, gehuld in een zwarte mantel deden haar op een kraai lijken. Millicent knikte de kandidaten vriendelijk toe. Ze was de enige van de drie met een enigszins normaal uiterlijk, hoewel ook zij een extreem grote haakneus had.

Magenta lachte kakelend. “Iedereen wil graag Beste Magiër 1513 worden hè! Vooral jij!” Ze keek naar de jongste deelnemer, die dapper probeerde te antwoorden, maar die niet verder kwam dan een aarzelend knikje.

“Want als jij Beste Magiër van 1513 wordt, dan win je een ‘verlaat de gevangenis zonder te betalen’ kaart, waarmee jij je vader zijn vrijheid terug kan geven en met de geldprijs van honderdduizend ducaten, kan jij je moeder van de brandstapel redden.”

Magenta keek de kandidaten één voor één aan. “Maar iedereen wil natuurlijk zo’n kaart. Altijd handig, als je opgepakt wordt voor hekserij. En met honderdduizend ducaten, kunnen jullie je op een plekje vestigen, waar heksen en tovenaars niet vervolgd worden.” Weer klonk haar kakelde lach. “Millicent laat ze niet langer in spanning, vertel ze wat ze moeten ze doen om Beste Magiër 1513 te worden.”

Millicent keek de kandidaten vriendelijk aan. “Het is tijd om de inhoud van jullie kist te onthullen.”
De deelnemers tikten met hun toverstaf op de houten kist en de inhoud werd zichtbaar. Een grote toverketel, een kleine toverketel en een glazen pot, met een mug er in.

“Jullie moeten van deze mug een olifant maken, maar dat is nog niet alles. Als de mug een olifant is geworden, moeten jullie er een rit op maken door de stad. Ongezien. En omdat het de finale is, krijgen jullie slechts één mug. Gaat ie dood, dan lig je uit de competitie. Jullie krijgen vier uur de tijd. In de voorraadkamer vind je alle ingrediënten. De voorraadkamer blijft de hele wedstrijd open en jullie mogen van de kruidentuin gebruik maken. De tijd gaat nu in!”


Iedereen rende naar de voorraadkamer, behalve Jan, de jongste deelnemer, voor wie zoveel op het spel stond. Voorzichtig pakte hij de pot met de mug van zijn werkbank en liep ermee naar buiten. Daar zocht hij naar een bloem met nektar, die hij samen met een druppel water in de pot deed. De pot zette hij op een schaduwrijk onopvallend plekje. Hij mompelde een toverspreuk om de pot onzichtbaar te maken en liep vervolgens weer naar binnen.

“Jij bent toch geen kossssstbare tijd aan het versssspilen hè?” Altar keek de jongen fronsend aan. “Zzzzzoveel tijd heb je niet hoor.”

Jan huiverde. Tijdens het spreken, had de tong van Altar als een slang rondgekronkeld en zijn ogen gloeiden nog heftiger dan hete kolen. Hij raapte al zijn moed bij elkaar en keek in de smeulende ogen van de tovenaar. “Nee, grote Altar. Integendeel, ik wil mijn mug op een betere plek bewaren, ik ben bang dat de hitte van de ketels niet goed voor het beestje is.”

De tovenaar deed een stap opzij en knikte kort. “Doe je bessst.”

Jan knikte terug en rende naar de voorraadkamer. Daar aangekomen begon hij alles wat hij nodig had in zijn mand te stoppen. Hoewel hij net als iedereen zo vaak naar de voorraadkamer mocht lopen als nodig was, wilde hij alles in één keer meenemen. HIj had veel tijd verloren en dat moest hij goedmaken. Achter hem begon een kandidaat te jammeren. “Mijn mug, mijn mug is dood!”

“Ga maar aan de kant zitten”, kraste Magenta. “Jij bent gediskwalificeerd.”

Jan keek rond. Overal zag hij zwetende hoofden en druipende haakneuzen. De toverketels dampten in allerlei kleuren. Sommigen dampen waren fluoriserend paars, andere dampen gifgroen, sommigen waren roodbruin. Er was zelfs een donkerblauwe walm, waaruit knetterende gele sterretjes spetterden. Jan zuchtte en haalde diep adem. Hij moest als een dolle aan de gang, anders had hij niet genoeg tijd.
Er was nog een mug dood, weer een kandidaat afgevallen. Er waren nu nog maar zeven kandidaten die hij moest verslaan. Het kon nog, maar hij moest door, door, door.

De grootste ketel hing nu boven het vuur. Er zweefde een witte damp boven. Dat was niet goed! De damp moest een kleur hebben. Hij was iets vergeten, maar wat? Hij had geen idee. Snel ging hij verder met de kleine ketel, hier ging hij het onzichtbaarheidsdrankje in brouwen. Het was een simpel drankje, maar je moest de verhouding goed hebben, anders werkte het niet of het werkte te kort. Snel rekende hij uit hoeveel concentraat hij moest hebben om een uur onzichtbaar te zijn. Hij had te weinig! Het huilen stond hem nader dan het lachen, maar hij ging niet opgeven. Nooit! Hij ging dit winnen! Snel hakte hij wat kruiden fijn en deed ze in de kleine ketel. Hij had nog een half uur, dat moest genoeg zijn om het goed te laten trekken.


Inmiddels waren er drie kandidaten in geslaagd om van hun mug een olifant te maken. Twee anderen waren afgevallen. In een poging om sneller te werken, had één van de kandidaten de pot met de mug in de ketel laten vallen en een andere kandidaat had de pot per ongeluk te dicht bij het vuur gezet.

Nerveus liep hij heen en weer. Er moest nog een kruid in de grote ketel, maar welke? Hij hoorde een enorme dreun. Eén van de olifanten was dood neergevallen. Nog drie te verslaan. Ineens wist hij het. Knoflook! Snel rende hij naar de voorraadkamer en pakte een bolletje knoflook. Hij nam niet de tijd om het schoon te maken en gooide het bolletje onbewerkt in de ketel. Het werkte. Boven zijn ketel hing nu een fluoriserende groene damp. De perfecte kleur. De andere drie kandidaten stonden al buiten met hun olifant. Zijn mug. Hij moest zijn mug halen. Hij rende naar buiten om zijn pot te halen. Hij schrok. Waar was zijn pot? Hij wist het weer, onzichtbaar. Hij prevelde een toverspreuk, zag de pot, pakte hem op en rende weer naar binnen om zijn drankjes te halen. Hij rende naar buiten en besprenkelde de mug. Gelukt! Nu moest de mug nog een olifant worden. De juryleden kwamen naar buiten. Altar en Magenta keken de kandidaten strak aan en Millicent brulde: “Kandidaten, jullie hebben nog één minuut”.

Jan keek naar zijn mug. HIj groeide wel, maar veel te langzaam. “Groei nou!”, fluisterde hij gespannen. “Groei nou toch!”

“Nog 10 seconden te gaan”, brulde Millicent.

Jan keek verslagen naar het olifantje. Het was nog steeds te klein om op te rijden. Hij deed zijn ogen dicht, hij kon het niet meer aanzien.

“Gebruik het onzichtbaarheidssss brouwssssel en maak een rondje door de ssssstad. Tot over een uur.”
Jan deed zijn ogen open. Teleurgesteld wilde hij naar binnen lopen, maar een enorme olifant blokkeerde het pad. Zijn olifant! Het was gelukt! Nu nog de stad rond. Een uur onzichtbaar met een olifant…. Als hij nu eens sneller de stad rond ging? Met zo’n enorme olifant moest dat lukken. Vastberaden ging hij zitten. Hij besprenkelde de olifant met het brouwsel en nam er zelf een slok van.


Die middag werd de poort van de gevangenis op mysterieuze wijze vernietigd en zijn er twee gevangenen in het niets opgelost. Van de man en de vrouw is nooit meer iets vernomen. Waar ze gebleven zijn? Jan werd Beste Magiër 1513. De ‘Verlaat de gevangenis zonder te betalen kaart’ gaf hij weg aan de nummer twee en van het prijzengeld is hij met zijn ouders op een plek gaan wonen, waar heksen en tovenaars veilig zijn.
Dit artikel delen?
Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap