Meedoen is gratis!
Schrijfwedstrijd Magie en Tovenaars

Inzenden van een verhaal is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur).

KLIK HIER
om een verhaal
in te sturen.
Uitgeverij Keytree organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een schrijfwedstrijd. Als genre voor de schrijfwedstrijd gaan we uit van Fantasy, een genre dat zich kenmerkt door het gebruik van fictieve verhalen, verzonnen wezens en imaginaire werelden.

Als thema voor deze wedstrijd is gekozen voor: Magie en tovenaars.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 25-2-2019 t/m 25-4-2019 (24.00 uur) en alleen voor leden van Schrijverspunt (registratie is gratis!).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen.
  • De maximale lengte is 1500 woorden.
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je Schrijverspunt toestemming om je ingezonden verhaal op de website en in de nog uit te geven bundel te publiceren.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal uitgeverij Keytree een bundel uitgeven van de beste verhalen. De redactie van Uitgeverij Keytree en Schrijverspunt bepalen welke verhalen in de bundel worden opgenomen en kiezen de winnaar. Stemmen, likes e.d.zijn welkom maar spelen geen rol in de beoordeling.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

Ze staat in de deuropening van de woonkamer en kijkt me wat verlegen aan. Ze is heel anders dan ik me had voorgesteld. Ach, hoe gaat dat in het leven. Je vormt je een bepaald beeld bij iemand aan de hand van de verhalen die je hoort.

De gelijkenis met haar moeder is treffend. Oude herinneringen komen boven. Het is meer dan vijfendertig jaar geleden dat ik haar voor het laatst zag en momenteel staat haar bijna volwassen dochter hier voor me.

‘Dus jij bent Nina,’ zeg ik om het ijs te breken. Ze knikt. Dit wordt moeilijker dan ik dacht. Doordringen in haar hoofd is geen probleem. Dat lukte me al in de korte tijd dat ze van haar bed opstond en naar de trap liep. Nee, toegang krijgen is het probleem niet deze keer. Een weg vinden in de brei van gedachten, dat wordt een uitdaging. Man, wat een kolkende massa is dat. Ik moet onze gedachten strikt gescheiden houden.

‘Kom maar verder,’ zegt haar moeder. ‘Anders heb je ook altijd het hoogste woord.’

Ze loopt behoedzaam naar de bank en kijkt mij ondertussen met een schuin oog aan. Weet ze waarom ik hier ben? Haar moeder heeft het niet verteld en zij kan mij onmogelijk lezen. Ik heb altijd alles uit voorzorg volledig afgeschermd. Kan ze haar moeder lezen? We komen er snel genoeg achter.

Ik lach vriendelijk tegen haar, neem een slok van mijn drinken en denk ondertussen na hoe ik het aan zal pakken. Meteen met de deur in huis vallen lijkt me bij haar geen optie. Dat doet meer kwaad dan goed. Ik kies voor wat ik zelf de twee-werelden tactiek noem. Wellicht dat een kijkje in mijn wereld haar goed doet.

‘Nina, weet je wie ik ben?’

Ze knikt, kijkt even naar haar moeder en vervolgens weer naar mij.

‘Je hoeft niet bang voor mij te zijn. Ik ben hier niet om je te beoordelen. Ik ben hier om je te helpen. Denk je dat ik dat kan?’

Ze haalt haar schouders op en mompelt iets onverstaanbaars. Ik voel haar spanning, haar onderdrukte woede.

‘Ik wil dat je iets voor me doet. Het is heel simpel. Bekijk de woonkamer en beschrijf aan mij wat je ziet.’

Ze kijkt me vol ongeloof aan. Ik zie het aan haar ogen. Ze vertrouwt me niet. Ik zend geruststellende gedachten naar haar uit. Het effect is minimaal, net voldoende om haar over de streep te trekken. Ze begint op te sommen wat ze ziet.

‘Een bruine bank, twee stoelen, een tafel … uh, een deur.’

‘Dat is alles?’

‘Wat moet ik nog meer opnoemen? Mam, ik heb hier helemaal geen zin in.’

De kolkende brei in haar hoofd begint harder te draaien. Elke omwenteling breekt haar verdediging af. Ik dring verder door tot haar kern. Ze is sterk. Ze is veel sterker dan de anderen die ik tot nu toe ben tegengekomen en het tragische is dat ze er zelf geen weet van heeft.

‘Je hebt niet alles opgenoemd,’ begin ik. ‘Ik heb je niets horen zeggen over die twee kleine trollen die voor de openhaard zitten. De faun op de tafel heb je ook gemist en wat dacht je van die vrouwelijke vampier naast de deur. Je kon haar bijna aanraken toen je binnen kwam. Ze vindt je blijkbaar aardig want ze doet erg haar best jouw aandacht te trekken.’ Om mijn laatste opmerking kracht bij te zetten maak ik een quasi buiging richting de deur.

‘Mam, die vent is gek.’

Haar moeder kijkt niet eens verbaasd. Waarschijnlijk denkt zij op dit moment hetzelfde. Toch heeft zij mij uitgenodigd.

‘Wil je ze ook zien?’ vraag ik zo vriendelijk mogelijk. ‘Je hoeft niet bang voor ze te zijn. Ze doen je niks.’

Ik voel haar aarzeling. Ze staat in tweestrijd.

‘Je hoeft me alleen een hand te geven en je ogen te sluiten. Ik ga je nergens toe dwingen.’

Dat laatste is niet helemaal waar. Ik heb mijzelf inmiddels gesplitst. Het ene deel voert het gesprek, het andere zoekt met steeds hogere snelheid de weg door het gedachtendoolhof. Bij elke kruising laat ik mijn markering achter om niet te verdwalen.

Zonder iets te zeggen schuift ze iets dichter naar mij toe. Ik pak de uitgestoken hand en voel een golf van energie door mij stromen. Nu ik lijfelijk contact heb, is het voor mij eenvoudiger haar gedachten te controleren.

‘Sluit je ogen en wacht tot ik zeg dat je ze weer mag openen.’

Ze doet het zonder tegenspraak. Ik wacht een paar seconden.

‘Doe ze open.’

Hoe zal ze reageren? In de tijd dat ik voor het eerst de andere wereld betrad, vond ik het heel beangstigend.

Ze kijkt om zich heen en stoot wat hoge kreetjes uit. Ik zie aan haar ogen dat ze ervan geniet. Geen spoortje van angst te bespeuren. Sterker nog, de kolkende massa in haar hoofd is volledig tot stilstand gekomen. Het lijkt of er een heel ander meisje op de bank zit.

‘Wat is dit mooi!’ roept ze plotseling uit. Ze heeft tranen in haar ogen. ‘Hoe doe je dat? Waar zijn we?’

‘Welkom in mijn wereld. Je mag kennis met ze maken.’

Ze staat op, loopt naar de trollen voor de haard en gaat gehurkt naast ze zitten. Ik kan mijn lachen bijna niet inhouden. Het is zo’n grappig gezicht.

Plotseling voel ik een hand op mijn schouder. Het is haar moeder. Ze huilt.

‘Dank je, Ronald. Dank je hiervoor.’

‘Het is goed.’ Ik sla mijn armen om haar heen en laat haar rustig ontladen van alle opgekropte emoties. Haar dochter weet niet half hoe ze boft met zo’n lieve, zorgzame moeder. Nina probeert ondertussen een van de trollen te kietelen terwijl de ander haar op de grond duwt. Ze spelen met elkaar of er geen scheiding is tussen beide werelden. Voor haar zal die er ook niet meer zijn. Het zal niet lang duren voor ze weet hoe ze er zelf naartoe kan.

Na een tijdje roep ik haar bij me. Ze staat hand in hand met de vampier die haar uitvoerig probeert uit te leggen hoe je iemand het beste kunt bijten. Wanneer ze niet snel genoeg naar mijn zin reageert, verbreek ik haar contact met mijn wereld. Ze kijkt me niet begrijpend aan.

‘Waarom doe je dat?’ vraagt ze een beetje gepikeerd.

‘Omdat je veel te leren hebt. Niet alles in mijn wereld is zo mooi als het lijkt. Je moet je leren te verdedigen tegen kwaadwillende. In het begin zal ik met je meegaan tot je sterk genoeg bent om op eigen kracht mijn wereld te betreden. Of eigenlijk moet ik op dit moment zeggen, onze wereld.’

‘Mag mijn moeder niet mee?’

Ik krijg een brok in mijn keel en kan even niets uitbrengen. Ik wist dat deze vraag zou komen.

‘Dat gaat niet. Ik kan in mijn leven slechts aan een persoon mijn krachten doorgeven. Besef je wel hoe bijzonder je bent dat ik jou heb uitgekozen, of eigenlijk was het jouw moeder die mij heeft overtuigd. Ze moet wel heel veel van jou houden dat ze jou deze gave gunt. Ik had het eigenlijk aan haar willen geven.’

‘Wat ben jij, Ronald?’

Die vraag doet me weer glimlachen.

‘Ik ben gewoon een mens.’

‘Jij bent geen mens. Gewone mensen kunnen dit niet.’

Ik knik.

‘Toch ben ik een mens, alleen heb ik zowel toegang tot de gewone wereld als ook tot de magische wereld. Ik heb als kind deze gave van iemand gekregen en het heeft me heel wat jaren gekost om mijn kennis op te bouwen over de magie. Alles wat ik weet zal ik jou leren en aan wat ik net heb gezien ben je een snelle leerling.’

‘Wanneer gaan we beginnen, meester?’

Ik schiet in de lach. Wat een leergierigheid, wat een gretigheid, wat een verandering. Het meisje van daarnet en het meisje van nu, het is een wereld van verschil. Wat een bezoekje aan mijn magische wereld toch allemaal teweeg kan brengen.
Dit artikel delen?

Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap