Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 101

Zondagsritueel

Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur. Wim zit op het muurtje en geniet van de zonnestralen op zijn gezicht. Hij maakt de knopen van zijn winterjas los. Eindelijk is hij weer eens buiten. Het doet hem goed. De afgelopen weken voelde hij zich niet lekker. Hij had last van keelpijn, hoestbuien, en benauwdheid. Moe en lusteloos lag hij dagenlang op bed. Het lege plein verwart hem. Waar zijn alle gelovigen gebleven. Hij geniet er altijd zo van. De mannen in nette pakken en de dames chique gekleed met mooie hoedjes op. Hij telt ze elke zondag tussen het zwaaien door. Dat is zo makkelijk nog niet want ze lopen niet in een rij, maar door elkaar. Toch raakt hij nooit de tel kwijt. Het zijn aardige mensen. Ze knikken altijd vriendelijk en lachen naar hem. Aarzelend begint Wim te zwaaien naar de mensen die er niet zijn.

Klokslag tien uur is hij uitgezwaaid. Wim pakt uit zijn rugzak een verfrommelde agenda. Hij zoekt de juiste datum. Met een pen uit zijn jaszak noteert hij een nul. Wim laat de pen weer in zijn zak glijden en de agenda stopt hij terug in de tas. Zijn zondagsritueel vervolgend loopt hij richting park, de lijnen van de stoeptegels vermijdend. Het is stil op straat. Niet dat hij dat erg vindt, maar vreemd is het wel. Wandelaars die hij tegenkomt lopen met een grote boog om hem heen. Het voelt niet goed. Wat is er toch aan de hand?

Het bankje bij de vijver is leeg. Wim neemt plaats en haalt zijn agenda en pen weer tevoorschijn. Twaalf eenden telt hij in het water en twee op de kant. Er zwemmen twee zwanen en vijf meerkoeten. Hij noteert het en bergt de spullen weer op.

Wim blijft maar denken aan het lege plein, en wat hij gisteren op de televisie zag. Een programma waarin cijfers voorbij kwamen over dode en zieke mensen hier in Nederland. Het duizelde hem. Hij snapte de cijfers niet. Ze waren te moeilijk. Er werd de hele tijd gepraat over Corona. Hij heeft het woord goed onthouden. Er liepen mensen met maskers op en blauwe pakken. Snel heeft hij een andere zender opgezet, maar daar waren ze ook. En nu…dat lege plein…Waar zijn al die mooie mensen gebleven? Wat is er met ze gebeurd? Hij wordt er verdrietig van. Dit heeft hij nog nooit meegemaakt. Misschien durft hij het bij de Jumbo wel te vertellen. Ze zijn daar altijd aardig. Hij maakt er vaker een praatje. Kan hij gelijk weer wat boodschappen doen.

De zon verdwijnt achter een boom. Wim krijgt een rilling, knoopt zijn jas dicht en besluit om naar huis te gaan. Hij maakt zich zorgen en vraagt zich af hoe hij het morgen zal gaan zeggen. Het is spannend. Mensen vinden hem vaak raar, maar daar is hij aan gewend. Zal iemand dit ooit geloven?

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Connie van Vuuren
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 309
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Zondagsritueel"

Geschreven door Connie van Vuuren . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!