Voor schrijvers, door schrijvers
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 114

Zilte zoen

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. En trachtte me dan ook nog onder de tafel, onopvallend, een trap te geven.  Maar mijn voetenwerk was zo goed getraind op deze situatie dat het mislukte. Soms had ze me nog eens te pakken, maar dat had meestal een oorzaak, zoals een fles Mercury uit een goed jaar. Heerlijke godendrank, desastreus voor de reflexen. Ondertussen was ook Jan gearriveerd. Die was duidelijk zenuwachtig net als mijn vrouw Deborah. De vrouw van Jan, Suzan, zat wat te staren. Ze was blijkbaar na al die jaren nog steeds niet gewoon geraakt om in een restaurant te zitten zonder te kunnen roken. Een ware marteling. Nu ik ben Robbert. Politicus op weg naar de uitgang. Mijn grootste verwezenlijking in mijn politieke carrière moet nog gerealiseerd worden. En het ligt niet bepaald in het verschiet. Waarom wij met zijn vieren hier zitten, in  ‘t Zilte, mijn favoriete adres in Antwerpen?  Omdat ze hiererg creatief en verfijnd koken. De service onberispelijk is en...ja dat bedoelde u niet. We zitten hier inderdaad met een reden. Namelijk om een crisis te bespreken. Veroorzaakt door onze zonen. Zoals in dat boek 'het diner', al is dit hier nu een lunch. Onze zonen hebben blijkbaar een relatie. Mijn vrouw vind dat niet kunnen gezien mijn politieke status van volksvertegenwoordiger.  Mijn vrouw, is zo wat de enige in ons land die niet door heeft dat ik zelfs volgende keer niet zal deelnemen aan de verkiezingen . Het is geen verkiesbare plaats op de lijst die ik zal krijgen, neen, ik zal zelfs niet meer op de lijst staan. Wat wel kan leiden tot een akkevietje in het kiesbureau waar mijn vrouw zal stemmen bij de volgende volks verleiding. Zoekend naar mijn naam op de lijst en ondertussen mij binnensmonds verketteren. En weigeren te geloven dat ik er niet meer opsta. Nu ik begrijp mijn zoon. Ik ben net als hem liever verliefd op  een man. Terwijl mijn vrouw, haar pleidooi is begonnen kijkt Jan nog even het menu door. Ik zeg tegen hem, luid genoeg dat onze wederhelften het horen, “ik stel voor dat we de lunch menu nemen”, en wenk al vast de ober. Jan knikt instemmend, er breekt zelfs een glimlachje door. Suzan hoopt enkel dat er niet teveel gangen zijn. Mijn vrouw, Deborah, zal zoals steeds bij het eerste gerecht, verbaasd opkijken en luidop vragen: “Heb ik dat besteld?”.  Mijn lieve vrouw, die het steeds voor mij opneemt, zonder dat ik dat gevraagd , laat staan gewild heb. Dat hún zoon Andy Brinkens een relatie heeft de zoon van Mijnheer en Mevrouw Whatlet, dat wist ik al wel wat langer.  Om de eenvoudige reden dat ik en Jan precies deze week al 5 jaar een relatie hebben. Daarom zitten we hier ook. In dit restaurant. Waar we elkaar elke week zagen. Op donderdagavond. En ernstige gesprekken voerden over relaties, schema’s, voorwaarden en vereisten. Voor we met elkaar in een gepast en doorgesproken relatie schema begonnen. We kijken nu beide uit naar het einde van mijn politieke loopbaan. En de vrije tijd die op ons afkomt. Want ook Jan gaat stoppen. Hij heeft zijn tandartspraktijk reeds  toevertrouwd aan zijn rechtertand (een flauw grapje van Jan).     

Het eten heerlijk als altijd, had veel minder gesmaakt. Susan was na elke ober interventie even naar buiten gesneld om  nicotine te tanken. Dat waren momenten waarop ik en Jan even moesten stoppen met sms’en naar elkaar. En probeerde even de monoloog die mijn vrouw blijkbaar was gestart,te volgen. Opgelucht waren we als we de stok van deze estafette terug konden geven aan Suzan. Die erin geslaagd was om niet één keer iets duidelijk te zeggen. Ze mompelde af en toe iets. Enkel voor zichzelf, wat dus lukte. 

Bij het afscheid hadden ik en Jan, afgesproken dat we een lichte vorm van protest  zouden willen laten blijken. Protest tegen het afkeuren van de relatie van Andy en Koen, onze beider zonen. We zouden elkaar, in deze COVID-19 tijden, toch even op de wang kussen. Dat zou Deborah zeker uit haar lood slaan. Ze zou het wel niet kunnen plaatsen als protest. Hoe Jan’s vrouw Suzan het zou opnemen was te raden. Het kon haar niets schelen. Ze had net als Jan een relatie met een andere man. Maar Jan en ik hadden iets teveel aan de cognac gezeten bij de koffie. Iets meer cognac dan koffie gedronken. En toen we uiteindelijk in de inkomhal  van het Mass museum, waar je het restaurant op de bovenste verdieping vind, aan het afscheid toe waren, liep het niet helemaal zoals afgesproken. Het begon goed. Ik gaf Suzan als eerste een knikje met het hoofd. Daarna deed Jan hetzelfde naar Deborah. Vervolgens begon Deborah,tegen de zin van Suzan, nog even te overlopen wat er was afgesproken. 
Ik en Jan stonden tegen over elkaar. En keken elkaar recht in de ogen. Toen was de tijd daar. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eggerik Dockx
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 64
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Zilte zoen"

Geschreven door Eggerik Dockx . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
25.10.20
Feedback:
Interessant om te lezen, ik moest er ook om lachen. Het zou de leesbaarheid ten goede komen om het verhaal iets meer op te delen in alinea's
Grammatica & Spelling:
Voldoende
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!