Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

De fantasie heeft het voor het zeggen

      De bank in het park waar nooit iemand zat, was bezet. Een Labrador Retriever waar het baasje spoorloos van leek had plaatsgenomen aan de zijkant. Na een grondige controle op vochtplekken nam ik naast de grote hond plaats, en in een reflex aaide ik de zwarte snuit van het diertje. De labrador blafte uitgelaten en bewoog energiek met zijn voorpoten. Als ik door zou gaan zou het me waarschijnlijk bespringen en zou het me meerdere wasbeurten kosten om de moddervlekken uit mijn pas gekochte spijkerrok te krijgen. 
     ‘Zo dus daar zit je, Filo,’ zei een grauwe, doorrookte stem. De hond leek in niets op de vrouw met warrige grijze haren, priemende ogen en een peuk uitstekend uit haar pruilende lippen. In stilte vroeg ik me af of het beest wel de karaktertrekken van haar had overgenomen, zoals je dit wel vaker bij huisdieren ziet.
‘Ja, je bent het toch inmiddels wel gewend dat ik hier zit,’ zei een stem die wel uit de hond zelf leek te komen. Waarschijnlijk een bijproduct van mijn soms absurde fantasieën dat ik dingen gewoon graag zie zoals ik ze wil zien. 
‘Ga maar alvast naar huis anders, ik kom later wel.’ 
De lippen van de hond bewogen toen ik de zin hoorde. Dit zou dan wel een droom moeten zijn of zo, waarvan de betekenis ervan me volledig ontging.
Ik zou hebben gewenst dat mijn Border Collie kon praten, dan had ze misschien kunnen uitleggen waar ze werkelijk mee zat toen ze zo’n pijn leidde. Hoewel woorden waarschijnlijk weinig zouden betekenen in de lijdensweg die ze kennelijk heeft moeten leiden.
‘Filo, we hebben deze discussie toch al vaak genoeg gevoerd.’
‘Dag in dag uit moet ik aan al die regels van jullie voldoen, hier heb ik tenminste wat vrijheid. Op dit bankje bijvoorbeeld mag ik tenminste wel blijven zitten.’
‘Ik weet niet of dat meisje daar het zo fijn vindt dat er een grote hond naast haar zit.’
Dat ‘meisje’ is dus zoals gewoonlijk het lijdzame object die je, ondanks haar leeftijd, gerust nog een meisje mag noemen. Toen ik in een galajurk door het park flaneerde werd ik door onverlaten meerdere keren met ‘jongedame’ aangesproken. Ik besloot het als promotie te beschouwen.   
     Inmiddels hadden de wolken besloten om harde regendruppels op de oude vrouw te laten vallen. Filo, die net als ik veilig onder een grote eikenboom zat, leek haar bijna cynisch aan te kijken. Als Labradors in staat zouden zijn te lachen, zou ik getuige zijn geweest van een hond die om zijn nukkige baasje zat te gniffelen. Een script dat ik in al mijn gelezen Disneyverhalen nog niet terug heb kunnen vinden en dat mijn portie fantasie voor een dag ruimschoots overtrof. Op de fiets wist ik echter, dat ik niets liever wilde dan al die fantasieën opnieuw op te roepen. In mijn studentenkamer verkeerde ik inmiddels in complete staat van euforie, toen ik pas uren later ontdekte dat mijn telefoon miste.  

Dit artikel delen?

optie 3.

  • Hits: 152
(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Reacties   

# de fantasie heeft het voor het zeggenW.J. Slierendregt 21-11-2019 09:50
Grappig verhaal. Ik had een kat als invalshoek, ook sprekend. Blijkbaar lokt de opdracht uit je fantasie te gebruiken

Login of registreer om een reactie te plaatsen