Voor schrijvers, door schrijvers

Schrijfopdracht

De schrijfopdracht
Inzendingen: 121
Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Opa
© Wouter Klein Ikkink op .
Aantal hits: 168
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. De bezetter was een oude, rimpelige man met een grijze wollen jas en een gleufhoed. Hij had beide handen op een wandelstok die hij voor zich hield. Hij zag eruit alsof hij op z’n kunstgebit aan het sabbelen was.
 
Het stoorde me. Er zat nooit iemand op die bank. En nu had die vent z’n rimpelige zitvlak erop gedrapeerd. Waarschijnlijk was hij nog flatulent ook. Zat ie een beetje die mooie houten bank te bewasemen met het gas van gefermenteerde spruitjes. Waarom moest die bejaarde gek nou op déze bank gaan zitten? Van alle banken in het park, van alle parken in de stad? Hier zat nooit iemand.
 
Ik ging voor hem staan, handen in mijn zij.
“Zo, opa. Lekker aan het zitten?”
Hij keek me aan van onder z’n hoed, met lodderige ogen waar het meeste leven allang uit verdwenen was. Blauwe visse-eitjes in bolletjes gelei. Zijn lippen, zachtroze en week in het ingevallen gedroogdepruimengezicht, bleven trillen. Na een eeuwigheid lukte het hem om geluid uit zijn mond te laten komen.
“Ik ben je opa niet.” was het antwoord. Hoewel zijn stem onmiskenbaar die van een oude, hese bejaarde was, klonk hij vaster dan ik had verwacht. De zin had hem duidelijk moeite gekost en zijn gezicht veranderde even in een wriemelende massa rimpels en plooien om te herstellen van de inspanning. Toen keek hij weer voor zich uit, sabbelend op wat het dan ook was dat zich in zijn mondholte ophield, alsof ik er niet was.
 
Ik schopte de wandelstok onder hem vandaan. Ik had verwacht dat hij als een lappenpop van de bank af zou glijden, maar tot mijn verrassing wierp hij zichzelf naar voren en greep hij me om mijn middel. We vielen samen op de grond. Zijn gezicht was vlak bij het mijne. De geleibollen puilden nu bijna uit zijn kassen en hij had zijn mond wagenwijd opengesperd. Er kwam een hees gegrom uit het zwarte gat dat zijn mond was. Ik rook gekookte aardappels en pijptabak. Voor ik me kon herstellen had hij zijn vergeelde, lange nagels met smerige grote rouwranden in mijn wangen gezet en trok hij ze door mijn vlees. Ik schreeuwde het uit.
 
Ik rolde om. Toen zat ik bovenop hem en had ik mijn handen om zijn keel. Vanaf dat moment was het nog slechts een kwestie van tijd.
 
Ik verstopte het lichaam in de bosjes, achter de bank waar nooit iemand zat, en maakte het zorgvuldig schoon. Mocht het lijk in de loop van de dag niet gevonden worden, dan zou ik de komende nacht door het gat in het hek naar binnen kruipen met bijl, zaag en vuilniszakken, om mijn ding te doen. Uiteindelijk zou deze hele gebeurtenis gewoon de boeken in gaan als het achtste slachtoffer van de Parkmoordenaar.
 
Ik liep naar huis met mijn handen op mijn wangen. Shit, dat deed zeer.
 
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Opa"

Geschreven door Wouter Klein Ikkink . Geplaatst in Schrijfopdracht.
16.10.20
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !