Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 113

Opa

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. De bezetter was een oude, rimpelige man met een grijze wollen jas en een gleufhoed. Hij had beide handen op een wandelstok die hij voor zich hield. Hij zag eruit alsof hij op z’n kunstgebit aan het sabbelen was.
 
Het stoorde me. Er zat nooit iemand op die bank. En nu had die vent z’n rimpelige zitvlak erop gedrapeerd. Waarschijnlijk was hij nog flatulent ook. Zat ie een beetje die mooie houten bank te bewasemen met het gas van gefermenteerde spruitjes. Waarom moest die bejaarde gek nou op déze bank gaan zitten? Van alle banken in het park, van alle parken in de stad? Hier zat nooit iemand.
 
Ik ging voor hem staan, handen in mijn zij.
“Zo, opa. Lekker aan het zitten?”
Hij keek me aan van onder z’n hoed, met lodderige ogen waar het meeste leven allang uit verdwenen was. Blauwe visse-eitjes in bolletjes gelei. Zijn lippen, zachtroze en week in het ingevallen gedroogdepruimengezicht, bleven trillen. Na een eeuwigheid lukte het hem om geluid uit zijn mond te laten komen.
“Ik ben je opa niet.” was het antwoord. Hoewel zijn stem onmiskenbaar die van een oude, hese bejaarde was, klonk hij vaster dan ik had verwacht. De zin had hem duidelijk moeite gekost en zijn gezicht veranderde even in een wriemelende massa rimpels en plooien om te herstellen van de inspanning. Toen keek hij weer voor zich uit, sabbelend op wat het dan ook was dat zich in zijn mondholte ophield, alsof ik er niet was.
 
Ik schopte de wandelstok onder hem vandaan. Ik had verwacht dat hij als een lappenpop van de bank af zou glijden, maar tot mijn verrassing wierp hij zichzelf naar voren en greep hij me om mijn middel. We vielen samen op de grond. Zijn gezicht was vlak bij het mijne. De geleibollen puilden nu bijna uit zijn kassen en hij had zijn mond wagenwijd opengesperd. Er kwam een hees gegrom uit het zwarte gat dat zijn mond was. Ik rook gekookte aardappels en pijptabak. Voor ik me kon herstellen had hij zijn vergeelde, lange nagels met smerige grote rouwranden in mijn wangen gezet en trok hij ze door mijn vlees. Ik schreeuwde het uit.
 
Ik rolde om. Toen zat ik bovenop hem en had ik mijn handen om zijn keel. Vanaf dat moment was het nog slechts een kwestie van tijd.
 
Ik verstopte het lichaam in de bosjes, achter de bank waar nooit iemand zat, en maakte het zorgvuldig schoon. Mocht het lijk in de loop van de dag niet gevonden worden, dan zou ik de komende nacht door het gat in het hek naar binnen kruipen met bijl, zaag en vuilniszakken, om mijn ding te doen. Uiteindelijk zou deze hele gebeurtenis gewoon de boeken in gaan als het achtste slachtoffer van de Parkmoordenaar.
 
Ik liep naar huis met mijn handen op mijn wangen. Shit, dat deed zeer.
 
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Wouter Klein Ikkink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 112
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Opa"

Geschreven door Wouter Klein Ikkink . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
16.10.20
Grammatica & Spelling:
Goed
Passend in deze rubriek:
Ja
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!