Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Onverwacht weerzien

Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier, toen ze mij zag tussen de mensen in de ontvangst ruimte van het crematorium. Er waren zoveel mensen naar de crematie van de geliefde leraar van het gymnasium gekomen, zodat er zelfs buiten mensen in de rij stonden te wachten voordat ze naar binnen konden gaan. Behalve Ilse had ik nog verschillende oude bekenden gezien. Sommige waren met elkaar in gesprek, anderen luisterden naar klassieke muziek op de achtergrond.
Zelf had ik jaren les in natuur- en scheikunde gehad van de leraar die jaren later mijn schoonvader zou worden. Op een gegeven moment was hij zo vriendelijk mij bijles te geven omdat ik er slecht voorstond voor het vak natuurkunde. Met name de kwantummechanica bezorgde me de nodige hoofdbrekens.
De eerste bijlessen kreeg ik na schooltijd op het gymnasium maar na enige tijd werden de bijlessen bij Bart thuis gegeven. Zo ontmoette ik voor de eerste keer in mijn leven Ilse, zijn mooie dochter, die een klas lager op hetzelfde gymnasium zat. Het was begin jaren zeventig. Nietsvermoedend belde ik op een zomerse dag bij het huis van mijn natuurkunde leraar aan.
‘Wow,’ dacht ik toen Ilse in haar hotpants en haar korte truitje de deur open deed. ‘ Kom maar verder,’ hoorde ik haar vader op de achtergrond zeggen. Wat Bart me die middag ook probeerde bij het brengen, het had geen enkele zin. Met mijn hoofd was ik er niet bij. Ik zag steeds Ilse in gedachten.
Het duurde uiteindelijk nog jaren voordat we wat met elkaar kregen. Eind jaren zeventig kwamen we elkaar weer voor het eerst tegen, omdat we bij hetzelfde bedrijf kwamen te werken. Ilse was nog niets veranderd. Ze zag er nog even mooi uit als ik me van vroeger herinnerde en ze was nog net zo spontaan.
Na een half jaar woonden we samen en binnen vijf jaar werden twee prachtige kinderen geboren. 
In de maanden na de geboorte van ons tweede kind raakte Ilse in een postnatale depressie. Lange tijd was ze zwaar depressief en zorgden mijn schoonouders voor onze kinderen wanneer ik voor mijn werk in het buitenland zat. Ons huwelijk was geen lang leven beschoren.
Ondanks de scheiding bleef de verstandhouding met mijn schoonouders goed en zagen ze hun kleinkinderen, die bij mij en mijn nieuwe vriendin woonden, regelmatig.
Onze zoon en dochter groeiden op en als pubers kozen ze ervoor toch bij hun moeder te gaan wonen toen ik voor mijn werk naar het buitenland verhuisde. In die jaren had ik weinig contact met mijn kinderen, hooguit via de telefoon. Ilse nam me dat kwalijk en het contact werd verbroken.
Bij de crematie zagen we elkaar voor het eerst in jaren. Tijdens de koffietafel kwam ze naar me toe, spraken kort met elkaar en maakten een afspraak om elkaar echt eens weer te ontmoeten.
Twee weken later hadden we een leuk, prettig gesprek. Bij het afscheid gaven we elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.  

Dit artikel delen?

optie 2.

  • Hits: 93
(De gemiddelde waardering is 4.3 door 3 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen