Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 99

Onverwacht weerzien

Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier, toen ze mij zag tussen de mensen in de ontvangst ruimte van het crematorium. Er waren zoveel mensen naar de crematie van de geliefde leraar van het gymnasium gekomen, zodat er zelfs buiten mensen in de rij stonden te wachten voordat ze naar binnen konden gaan. Behalve Ilse had ik nog verschillende oude bekenden gezien. Sommige waren met elkaar in gesprek, anderen luisterden naar klassieke muziek op de achtergrond.
Zelf had ik jaren les in natuur- en scheikunde gehad van de leraar die jaren later mijn schoonvader zou worden. Op een gegeven moment was hij zo vriendelijk mij bijles te geven omdat ik er slecht voorstond voor het vak natuurkunde. Met name de kwantummechanica bezorgde me de nodige hoofdbrekens.
De eerste bijlessen kreeg ik na schooltijd op het gymnasium maar na enige tijd werden de bijlessen bij Bart thuis gegeven. Zo ontmoette ik voor de eerste keer in mijn leven Ilse, zijn mooie dochter, die een klas lager op hetzelfde gymnasium zat. Het was begin jaren zeventig. Nietsvermoedend belde ik op een zomerse dag bij het huis van mijn natuurkunde leraar aan.
‘Wow,’ dacht ik toen Ilse in haar hotpants en haar korte truitje de deur open deed. ‘ Kom maar verder,’ hoorde ik haar vader op de achtergrond zeggen. Wat Bart me die middag ook probeerde bij het brengen, het had geen enkele zin. Met mijn hoofd was ik er niet bij. Ik zag steeds Ilse in gedachten.
Het duurde uiteindelijk nog jaren voordat we wat met elkaar kregen. Eind jaren zeventig kwamen we elkaar weer voor het eerst tegen, omdat we bij hetzelfde bedrijf kwamen te werken. Ilse was nog niets veranderd. Ze zag er nog even mooi uit als ik me van vroeger herinnerde en ze was nog net zo spontaan.
Na een half jaar woonden we samen en binnen vijf jaar werden twee prachtige kinderen geboren. 
In de maanden na de geboorte van ons tweede kind raakte Ilse in een postnatale depressie. Lange tijd was ze zwaar depressief en zorgden mijn schoonouders voor onze kinderen wanneer ik voor mijn werk in het buitenland zat. Ons huwelijk was geen lang leven beschoren.
Ondanks de scheiding bleef de verstandhouding met mijn schoonouders goed en zagen ze hun kleinkinderen, die bij mij en mijn nieuwe vriendin woonden, regelmatig.
Onze zoon en dochter groeiden op en als pubers kozen ze ervoor toch bij hun moeder te gaan wonen toen ik voor mijn werk naar het buitenland verhuisde. In die jaren had ik weinig contact met mijn kinderen, hooguit via de telefoon. Ilse nam me dat kwalijk en het contact werd verbroken.
Bij de crematie zagen we elkaar voor het eerst in jaren. Tijdens de koffietafel kwam ze naar me toe, spraken kort met elkaar en maakten een afspraak om elkaar echt eens weer te ontmoeten.
Twee weken later hadden we een leuk, prettig gesprek. Bij het afscheid gaven we elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.  

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 274
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Onverwacht weerzien"

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...