Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Onthutst

Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur. In normale tijden gonst het hier van de bedrijvigheid.
Het is marktdag en zelfs de kranige kraamuitbaters die er bij het grootste ontij toch staan, zijn vandaag weggebleven.

Ik ben net teruggekeerd van wat men een herbronningsperiode noemt: een verblijf van twee volle weken in totale eenzaamheid in een kloostercel: geen sociale contacten, geen elektronische toestellen, alleen een paar boeken.  De maaltijden werden als in een gevangenis naar de kamer gebracht.  Er werd geen woord gesproken. Men mocht wel, zij het in volstrekte stilte, wandelen in het park rondom het klooster of een handje toesteken in de groentetuin.

Het heeft mij deugd gedaan, deze weken zonder drukte, zonder het gevoel geleefd te worden door telefoons, tablets, beursberichten, nieuws, televisieprogramma’s, supermarktbezoeken, shopping centra, huiselijke taken, administratieve beslommeringen, opdringerige collega’s, aanschuiven in gebouwen, in restaurants, op autowegen, …

Ik weet absoluut niets van wat er in de afgelopen weken in de wereld is gebeurd. Hoeveel toestanden en situaties zijn er niet die de laatste tien jaren amper zijn gewijzigd. Alles draait maar door zonder dat er ooit wat gebeurt. Dezelfde kleffe regelmaat dag in dag uit.

Nu ik weer helemaal opgeladen ben en er weer voluit tegenaan kan, begeef ik mij op pad om voorraad in te slaan, mij weer onder de mensen te begeven en een krant te kopen.

Wat heb ik gemist?  Akkoord, ik heb een tijdje als een kluizenaar geleefd en weet dus niet wat er aan de hand kan zijn. 

Een agent op een fiets komt snel naar mij toe gereden en vraagt wat ik zoal van plan ben. Ik wil alleen maar naar de markt komen, zeg ik hem. Het is raar hoe hij afstand bewaart. Dat ben ik van zijn soortgenoten wel anders gewend. Die kijken mij meestal strak in de ogen als ze mij terecht wijzen. Deze niet dus, het lijkt wel of hij een afkeer van mij heeft. Hij maant mij aan meteen rechtsomkeer te maken en naar huis te lopen. Wanneer ik vraag waarom zegt hij dat ik niet met zijn voeten moet spelen.

Ik kreeg terug in de hoop iemand te ontmoeten aan wie ik vragen kan wat er gaande is maar er is niemand behalve een postwagen die razendsnel voorbij rijdt. In de verte hoor ik ook het geloei van een ambulance.

Wanneer ik thuis kom, zet ik voor het eerst terug mijn laptop aan en zoek het laatste nieuwsbericht.

Ik hoor en zie nu wat er op die korte tijd in de wereld is gebeurd.

Zal iemand dit ooit geloven?

Dit artikel delen?

optie 4.

  • Hits: 87
(De gemiddelde waardering is 1.7 door 3 stem(-men)

Reacties   

# RE: OnthutstHans Van Battel 20-03-2020 19:53
Als je het zo in perspectief plaatst, is het inderdaad onthutsend wat er gebeurt.

Login of registreer om een reactie te plaatsen