Voor schrijvers, door schrijvers
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 114

Mijn heldin in het bos

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. 'Je mag hier helemaal niet fietsen, snotneus!' Op m'n driewielertje draaide ik me om en fietste terug, alsof ik haar niet hoorde. Ondeugend keek ik haar scherpe blik af, achterom kijkend. Ja, ze was boos en de oude vrouw stond op van haar bank, kwam achter me aan en versnelde, met haar wandelstok in de hand. 'Ik kom je halen, belhamel!' Zo snel als ik kon fietste ik weg van haar, over het bospaadje door de blauwe lucht.
Ik speelde verstoppertje in het bos met een paar vriendjes en vriendinnetjes, dus terwijl ik wegrende, waarschuwde ik de anderen. Ik vond ze niet en riep alleen maar: 'Help!' alsof ik achterna werd gezeten door een monster zonder tanden. Ik had het moeilijk op mijn driewielertje, omdat het paadje vol met hobbels en gaten zat. Daardoor werd ik vertraagd, samen met de oude vrouw. Om te voorkomen dat ze struikelde, wilde ik haar nog waarschuwen; ze kon beter terugkeren naar haar bankje, maar juist ik struikelde en mijn fietsje viel op me. Ik viel in tranen uit, mijn knieën vol met wonden.
'Help, iemand!' huilde ik alleen maar, terwijl het oude vrouwtje steeds dichterbij kwam. En gelukkig bleek het te werken. Vanuit de struikjes langs het pad zag ik een vriendinnetje op me af rennen, waardoor ze haar verstopplek opgaf. Mijn driewielertje tilde ze op, alsof het niets was, en ze hielp me overeind. Zij pakte mijn hand en we renden er samen vandoor, de bomen in, waar niemand ons kon vinden om mij te confronteren dat ik op het voetpaadje gefietst had.
Achter een heuvel had ze een kuiltje gegraven en een hut gebouwd. 'Kom, hier zijn we veilig,' vertelde ze mij geruststellend. Mijn fietsje lag nog op het weggetje, maar het oude vrouwtje keek zo boos om haar heen dat ik me niet durfde te verroeren. Ik hoorde de oude vrouw krijsend en vloekend teruglopen naar haar bankje. Zou ze me werkelijk hebben vermoord, als mijn vriendinnetje me niet kwam redden?
Hoe kon ik mijn vriendinnetje nu eigenlijk bedanken? 'Je hebt mijn leven gered!' fluisterde ik, omdat ik dat in sprookjes op televisie hoorde; het klonk goed. Zij fluisterde mij op haar beurt dat het het meer dan waard was en dat ze van me hield en ze gaf me een knuffel, liefde die ik als vijfjarige niet kende, maar mijn schrik veroorzaakt door de oude vrouw werd opluchting en veranderde in diezelfde liefde voor mijn vriendinnetje. Ze had immers mijn leven gered. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Eduard Brand
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 342
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Mijn heldin in het bos"

Geschreven door Eduard Brand . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!