Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Mijn heldin in het bos

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. 'Je mag hier helemaal niet fietsen, snotneus!' Op m'n driewielertje draaide ik me om en fietste terug, alsof ik haar niet hoorde. Ondeugend keek ik haar scherpe blik af, achterom kijkend. Ja, ze was boos en de oude vrouw stond op van haar bank, kwam achter me aan en versnelde, met haar wandelstok in de hand. 'Ik kom je halen, belhamel!' Zo snel als ik kon fietste ik weg van haar, over het bospaadje door de blauwe lucht.
Ik speelde verstoppertje in het bos met een paar vriendjes en vriendinnetjes, dus terwijl ik wegrende, waarschuwde ik de anderen. Ik vond ze niet en riep alleen maar: 'Help!' alsof ik achterna werd gezeten door een monster zonder tanden. Ik had het moeilijk op mijn driewielertje, omdat het paadje vol met hobbels en gaten zat. Daardoor werd ik vertraagd, samen met de oude vrouw. Om te voorkomen dat ze struikelde, wilde ik haar nog waarschuwen; ze kon beter terugkeren naar haar bankje, maar juist ik struikelde en mijn fietsje viel op me. Ik viel in tranen uit, mijn knieën vol met wonden.
'Help, iemand!' huilde ik alleen maar, terwijl het oude vrouwtje steeds dichterbij kwam. En gelukkig bleek het te werken. Vanuit de struikjes langs het pad zag ik een vriendinnetje op me af rennen, waardoor ze haar verstopplek opgaf. Mijn driewielertje tilde ze op, alsof het niets was, en ze hielp me overeind. Zij pakte mijn hand en we renden er samen vandoor, de bomen in, waar niemand ons kon vinden om mij te confronteren dat ik op het voetpaadje gefietst had.
Achter een heuvel had ze een kuiltje gegraven en een hut gebouwd. 'Kom, hier zijn we veilig,' vertelde ze mij geruststellend. Mijn fietsje lag nog op het weggetje, maar het oude vrouwtje keek zo boos om haar heen dat ik me niet durfde te verroeren. Ik hoorde de oude vrouw krijsend en vloekend teruglopen naar haar bankje. Zou ze me werkelijk hebben vermoord, als mijn vriendinnetje me niet kwam redden?
Hoe kon ik mijn vriendinnetje nu eigenlijk bedanken? 'Je hebt mijn leven gered!' fluisterde ik, omdat ik dat in sprookjes op televisie hoorde; het klonk goed. Zij fluisterde mij op haar beurt dat het het meer dan waard was en dat ze van me hield en ze gaf me een knuffel, liefde die ik als vijfjarige niet kende, maar mijn schrik veroorzaakt door de oude vrouw werd opluchting en veranderde in diezelfde liefde voor mijn vriendinnetje. Ze had immers mijn leven gered. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Dit artikel delen?

optie 2.

  • Hits: 125
(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen