Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 91

Mijn heldin in het bos

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. 'Je mag hier helemaal niet fietsen, snotneus!' Op m'n driewielertje draaide ik me om en fietste terug, alsof ik haar niet hoorde. Ondeugend keek ik haar scherpe blik af, achterom kijkend. Ja, ze was boos en de oude vrouw stond op van haar bank, kwam achter me aan en versnelde, met haar wandelstok in de hand. 'Ik kom je halen, belhamel!' Zo snel als ik kon fietste ik weg van haar, over het bospaadje door de blauwe lucht.
Ik speelde verstoppertje in het bos met een paar vriendjes en vriendinnetjes, dus terwijl ik wegrende, waarschuwde ik de anderen. Ik vond ze niet en riep alleen maar: 'Help!' alsof ik achterna werd gezeten door een monster zonder tanden. Ik had het moeilijk op mijn driewielertje, omdat het paadje vol met hobbels en gaten zat. Daardoor werd ik vertraagd, samen met de oude vrouw. Om te voorkomen dat ze struikelde, wilde ik haar nog waarschuwen; ze kon beter terugkeren naar haar bankje, maar juist ik struikelde en mijn fietsje viel op me. Ik viel in tranen uit, mijn knieën vol met wonden.
'Help, iemand!' huilde ik alleen maar, terwijl het oude vrouwtje steeds dichterbij kwam. En gelukkig bleek het te werken. Vanuit de struikjes langs het pad zag ik een vriendinnetje op me af rennen, waardoor ze haar verstopplek opgaf. Mijn driewielertje tilde ze op, alsof het niets was, en ze hielp me overeind. Zij pakte mijn hand en we renden er samen vandoor, de bomen in, waar niemand ons kon vinden om mij te confronteren dat ik op het voetpaadje gefietst had.
Achter een heuvel had ze een kuiltje gegraven en een hut gebouwd. 'Kom, hier zijn we veilig,' vertelde ze mij geruststellend. Mijn fietsje lag nog op het weggetje, maar het oude vrouwtje keek zo boos om haar heen dat ik me niet durfde te verroeren. Ik hoorde de oude vrouw krijsend en vloekend teruglopen naar haar bankje. Zou ze me werkelijk hebben vermoord, als mijn vriendinnetje me niet kwam redden?
Hoe kon ik mijn vriendinnetje nu eigenlijk bedanken? 'Je hebt mijn leven gered!' fluisterde ik, omdat ik dat in sprookjes op televisie hoorde; het klonk goed. Zij fluisterde mij op haar beurt dat het het meer dan waard was en dat ze van me hield en ze gaf me een knuffel, liefde die ik als vijfjarige niet kende, maar mijn schrik veroorzaakt door de oude vrouw werd opluchting en veranderde in diezelfde liefde voor mijn vriendinnetje. Ze had immers mijn leven gered. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Dit artikel delen?
Auteur: ©Eduard Brand
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 295
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Mijn heldin in het bos"

Geschreven door Eduard Brand . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 respondenten vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!