Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 102

schrijfopdracht

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet.
Dat was mijn bank, mijn naam stond er natuurlijk niet op, maar ik zat daar altijd zonder dat ik werd gestoord door dat iemand erbij zou komen zitten. Of dat iemand anders daar zou zitten. Maar nu was het helemaal anders. Ik raakte erdoor van slag. Want hier kon ik altijd even ontsnappen aan de realiteit. Om even helemaal alleen te zijn met mijn innerlijke demonen. En dan zou niemand het zien als ik dan heel subtiel een traan zou laten lopen omdat ik eigenlijk heel bang word van mijn innerlijke demonen. Dit was dan ook de enige plek waar ik dat nog kon doen. Want in mijn eigen realiteit moest ik sterk blijven, sterk blijven zodat niemand kon zien hoeveel pijn ik met me meedroeg. Want ik moest er voor alle anderen zijn. Om alle anderen te kunnen helpen, en omdat te kunnen moest ik wel sterk blijven. Want wanneer het niet goed met mij zou gaan, kon ik de anderen ook niet helpen. Tenminste dat was wat ik denk wat de anderen dan dachten. Ik bedacht me dat ik twee dingen kon doen, of opzoek gaan naar een ander bankje voor mezelf of erbij gaan zitten. Ik besloot om erbij te gaan zitten want ik had de energie er niet meer voor om opzoek te gaan naar een andere plek. Met heel veel twijfels was ik toch maar gaan zitten op dat bankje wat al bezet was. Aarzelend keek ik naar de persoon die naast me zat. Het bleek een oudere mevrouw te zijn die me aan iemand deed denken. Maar ik kon niet bedenken waar ik haar van herkende. Heel voorzichtig kon ik een zachte hallo uitbrengen. Mijn stille hallo werd beantwoord met een vriendelijke glimlach en een knikje. De oudere mevrouw zag aan mij dat ik in strijd was met iets wat mij in mijn hoofd bezighield. En zei heel vriendelijk: lief kind voor mij hoef je je niet te schamen voor wie je bent. Ooit was ik ook zoals jou vertelde de oudere mevrouw mij. Ze vertelde mij dat ze haar eigen demonen had overwonnen en buiten had gezet. Buiten als uit haar gedachten gebannen. Lief kind zei ze weer, het heeft heel lang geduurd voor dat ik weer van mijn leven kon gaan genieten. Ze wist me te vertellen dat ze wist dat het ook voor mij nog heel lang zou gaan duren voor dat ik dat ook zou kunnen. Maar weet je ging ze verder: ooit komt er een dag dan kun jij het ook overwinnen en je innerlijke demonen uit je gedachten bannen en dan kun je net zoals ik nu iemand anders helpen om zijn of haar demonen te verbannen. Ik hoopte dat ik die hoop niet zou kwijtraken. Dag lief kind en ze stond op en toen zat ik weer alleen. Alsof ze er niet gezeten had.
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© marianne de vries
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 114
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "schrijfopdracht"

Geschreven door marianne de vries . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.08.20
Feedback:
Hallo Marianne. Wel een aardig verhaal, maar let op het taalgebruik.
Persoonlijk denk ik dat er meer te verdiepen is in het verhaal. Wat zijn die zgn innerlijke demonen bijvoorbeeld. Anders blijft het zo abstract en afstandelijk. Ook is niets gedaan met de herkenning van de oude mevrouw. Waarom dan zo benoemen. Dat soort zaken.
Grammatica & Spelling:
Voldoende
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
1 van de 1 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...