Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

DE ONTMOETING

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet… Er zat iemand die me heel bekend voorkwam. Dat kon helemaal niet, want ze zag eruit zoals die iemand er veertig jaar geleden uitzag. Het zou dus hooguit een kleindochter kunnen zijn. Ook dat was niet echt voor de hand liggend. De bank stond immers in

                                          Bangkok,

                                          oriental setting

                                          and the city don't know

                                          that the city is getting…

Murray Head’s hit zat al weken in dat hoofd van mij en het werd dus echt hoog tijd dat mijn vakantie voorbij was.

                                           Ich bin wie du….

Dat was mijn ringtone. Overgehouden aan vijftien jaar vrijwilligerswerk bij het COC. Hij werkte net zo goed als het dragen van een roze driehoekje of een dubbel vrouwenteken of het uithangen van een regenboogvlag. Ons zoekt ons. Overal. Altijd.

Ik ging op de andere hoek van de bank zitten en keek wie mij nodig had. Hm…. Tja…. Die had mij misschien wel nodig maar ik haar niet.

Naast me keek de vrouw me doordringend aan. Het ‘Heb ik iets van je aan?’ brandde op mijn lippen, maar ik wist niet zo gauw hoe ik dit in het Engels moest zeggen en dus wachtte ik, enigszins nieuwsgierig, af. Er gebeurde niets. Behalve dat staren dan. Dat bleef.

Ook toen ik quasi ongeïnteresseerd mijn mail ging checken, voelde ik dat ze keek. Opeens lag er een derde duim op het schermpje van mijn Huawei. Ik keek op. Zij keek weg. Puur op gevoel gaf ik haar de telefoon. Ze begon te typen.

Minuten later kreeg ik het mobieltje terug. Ze stond op en liep weg. Geweldig! Ik had zeker dertig apps op dat ding staan waar je een tekst in zou kunnen opslaan. Als ze die al opgeslagen had…

Een uur later had ik het berichtje gevonden. Natuurlijk in Word. En natuurlijk had ik daar niet als eerste aan gedacht. Zelfs niet als tiende of negenentwintigste.

                                          Ik vind jou leuk

                                          Ik ga morgen weer naar Nederland

                                          Heb nu geen 06 bij me maar je kunt me bellen op

                                          0612345678

Ik legde de telefoon neer en dacht na. Het was niet slim. Ik had iemand thuis. Die hield, geloof ik, van me en ik hield, geloof ik, van haar. Geloof, hoop en liefde liepen door elkaar heen. Al een hele tijd. En wij liepen bij elkaar vandaan. Eén stap vooruit, twee stappen achteruit. Misschien… Misschien werd het tijd. Moest die knoop doorgehakt worden. Maar door mij? En dan? Nog een keer opnieuw beginnen? Nu nog?

Ik stond op en liep in de richting van mijn hotel.

                                            Ich bin wie du….

Ja ja. Zo wie Ich was zij helemaal niet. Niet meer. Misschien ook nooit geweest. Liefde maakt blind. Roze wolken vergelen. Roze brillen komen vol met krassen te zitten. Ik ging in mijn kamer op bed liggen en viel prompt in slaap. Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.                       

Dit artikel delen?

optie 3.

  • Hits: 282
(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen