Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

404 Hits

Publicatie op:
Laatste kans.

De auto stopte vlak naast me aan de rand van het trottoir. Eerst liep ik nog rustig door, maar toen de auto me bleef volgen en iemand mijn naam riep, stopte ik met hardlopen. Ik kende de auto niet en zag door het zweet dat in mijn ogen liep nog niet wie er achter het stuur zat.
ʻHallo Els,’ hoorde ik zeggen en meteen herkende ik de stem. Papa, ging er door me heen. Hoelang was het geleden dat ik hem gesproken had. Eerst wilde ik doorlopen, maar toen zei hij: ʻEls, ik moet je dringend spreken. Als je blieft, luister naar mij. Wil je even instappen.’
Ik aarzelde nog steeds. Mijn vader opende de deur en zei: ʻkom nou.’ Een traan liep over zijn gezicht. Uiteindelijk stapte ik in de auto en reed hij naar een parkeerplaats.
ʻVertel me nu maar, waarom wil je mij na al die jaren spreken. Jaren, waarin ik nooit wat van jullie gehoord heb. Zelfs toen ik onverwacht in het ziekenhuis terecht kwam en na zeven maanden zwangerschap mijn kind verloor, hebben we niks van jullie gehoord.’

ʻSorry Els, het liefst had ik ook gezien dat alles anders was verlopen maar dat is allemaal verleden tijd. Het kwam ook door haar zware depressies, daardoor is jouw moeder een heel ander mens geworden. Daardoor ben ik ook door diepe dalen gegaan zonder dat jullie het wisten.’ Weer glinsterden tranen in zijn ogen en begon Jaap aan een lang verhaal.
ʻEen half jaar geleden heb ik jouw moeder naar een verpleeghuis gebracht. Ze kon echt niet meer thuisblijven. Een hele tijd was ze al vergeetachtig en de vergeetachtigheid werd steeds erger. Ze kent me gelukkig nog wel. Af en toe haalde ik haar voor een dag op of ging met haar naar plekken waar ze goede herinneringen aan had, maar dat kan allemaal niet meer door de tijd waar we nu in leven. Door het Coronavirus. Wat een rottijd. Wanneer ik er met haar over praat, begrijpt ze het de ene keer wel, maar soms zegt ze dat er niets aan de hand is. En nu kreeg ik gisteren te horen dat er in het verpleeghuis twee bejaarden op dezelfde dag zijn overleden en dat jouw moeder ook positief getest is op het virus. Ik ben direct naar haar toegegaan. Gelukkig hadden ze wel beschermende kleding en mondkapjes. Ze had hoge koorts en hoestte vreselijk. Ademhalen ging heel moeilijk. Of ze het overleeft, weet ik niet. Ik heb haar gevraagd of ze jou wilde zien.’

En wat zei ze, vroeg Els met tranen in haar ogen: ʻZe zei niks, daarvoor had ze de kracht niet maar ze knikte ja.’
ʻGeef me even tijd om na te denken,’ zei Els. Ze vloekte hardop. ʻ Waarom heeft alles zo moeten lopen in ons leven. Waarom was ze er nooit als ik haar nodig had. Ik bel jou straks, pap.’  Ze ritste haar jas dicht, stapte uit de auto en draaide zich om.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Laatste kans."

11.02.21
Feedback schrijfkwaliteit
Ontroerend geschreven
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Alles kwijt. (422) Harry Boerkamp 26-04-2020

    De bank in het park waar nooit iemand zat, was bezet. Tenminste, er lag een slaapzak op de bank en naast de bank stond een oude koffer, die helemaal onder de stickers zat. Toen Thom vlakbij de bank...

    Lees meer: Alles kwijt.