Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Elk verhaal dient te beginnen met een vaste, te kiezen, eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is slechts de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Je kunt hieronder artikelen o.a. sorteren o.b.v. schrijfopdracht.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 81
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Laatste kans.

| Harry Boerkamp

De auto stopte vlak naast me aan de rand van het trottoir. Eerst liep ik nog rustig door, maar toen de auto me bleef volgen en iemand mijn naam riep, stopte ik met hardlopen. Ik kende de auto niet en zag door het zweet dat in mijn ogen liep nog niet wie er achter het stuur zat.
ʻHallo Els,’ hoorde ik zeggen en meteen herkende ik de stem. Papa, ging er door me heen. Hoelang was het geleden dat ik hem gesproken had. Eerst wilde ik doorlopen, maar toen zei hij: ʻEls, ik moet je dringend spreken. Als je blieft, luister naar mij. Wil je even instappen.’
Ik aarzelde nog steeds. Mijn vader opende de deur en zei: ʻkom nou.’ Een traan liep over zijn gezicht. Uiteindelijk stapte ik in de auto en reed hij naar een parkeerplaats.
ʻVertel me nu maar, waarom wil je mij na al die jaren spreken. Jaren, waarin ik nooit wat van jullie gehoord heb. Zelfs toen ik onverwacht in het ziekenhuis terecht kwam en na zeven maanden zwangerschap mijn kind verloor, hebben we niks van jullie gehoord.’

ʻSorry Els, het liefst had ik ook gezien dat alles anders was verlopen maar dat is allemaal verleden tijd. Het kwam ook door haar zware depressies, daardoor is jouw moeder een heel ander mens geworden. Daardoor ben ik ook door diepe dalen gegaan zonder dat jullie het wisten.’ Weer glinsterden tranen in zijn ogen en begon Jaap aan een lang verhaal.
ʻEen half jaar geleden heb ik jouw moeder naar een verpleeghuis gebracht. Ze kon echt niet meer thuisblijven. Een hele tijd was ze al vergeetachtig en de vergeetachtigheid werd steeds erger. Ze kent me gelukkig nog wel. Af en toe haalde ik haar voor een dag op of ging met haar naar plekken waar ze goede herinneringen aan had, maar dat kan allemaal niet meer door de tijd waar we nu in leven. Door het Coronavirus. Wat een rottijd. Wanneer ik er met haar over praat, begrijpt ze het de ene keer wel, maar soms zegt ze dat er niets aan de hand is. En nu kreeg ik gisteren te horen dat er in het verpleeghuis twee bejaarden op dezelfde dag zijn overleden en dat jouw moeder ook positief getest is op het virus. Ik ben direct naar haar toegegaan. Gelukkig hadden ze wel beschermende kleding en mondkapjes. Ze had hoge koorts en hoestte vreselijk. Ademhalen ging heel moeilijk. Of ze het overleeft, weet ik niet. Ik heb haar gevraagd of ze jou wilde zien.’

En wat zei ze, vroeg Els met tranen in haar ogen: ʻZe zei niks, daarvoor had ze de kracht niet maar ze knikte ja.’
ʻGeef me even tijd om na te denken,’ zei Els. Ze vloekte hardop. ʻ Waarom heeft alles zo moeten lopen in ons leven. Waarom was ze er nooit als ik haar nodig had. Ik bel jou straks, pap.’  Ze ritste haar jas dicht, stapte uit de auto en draaide zich om.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 81

(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Bezet

Geschreven door Monique Cunnen. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
‘Soms vergeet ik dingen, maar jou vergeet ik nooit. Dat beloof ik.’ Ze drukt Bert tegen zich aan. ‘Mevrouw Baltussen, uw man is hier. Laat u Bert maar even los.’ ‘Dat zou j...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Nat

05, apr, 2020 Eelco Visser

Stil gesprek

06, mrt, 2020 Eelco Visser
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!