Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 99

Kortsluiting

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Ik keek niet op, maar vanuit mijn ooghoeken zag ik het portier opengaan. Twee damesschoenen met een bescheiden hakje kwamen naar buiten en liepen gehaast mijn kant op. Niet reageren, dacht ik bij mezelf. Ik voelde de misselijkheid weer opkomen en draaide mijn hoofd de andere kant op. De hand die mijn schouder aanraakte irriteerde me. Een zachte stem vroeg of het wel goed met mij ging. Nee, natuurlijk niet, dacht ik bij mezelf. Ik zit hier toch niet voor mijn lol op de koude stoep. Mijn maaginhoud kon ik gelukkig nog net binnenhouden. De vrouw hurkte naast me neer. Ik rook parfum, een nare zoetige geur. Ze wilde weten of ik gedronken had. Waarom bemoeide dat mens zich niet met haar eigen zaken? Wist ze niet dat het levensgevaarlijk kon zijn om midden in de nacht te stoppen in deze buurt. Ik had wel lokaas kunnen zijn zodat mijn handlangers haar konden overvallen. Hoe dom en wereldvreemd kon iemand zijn. Ze kwam te dichtbij en zwamde maar door over hulp en 112 bellen. Ze voegde de daad bij het woord. Lange piekharen hingen over mijn gezicht, maar ik zag haar slanke vingers met roodgelakte nagels haastig over haar iPhone gaan. Mijn met bloed besmeurde handen had ze nog niet eens gezien. Ik hield ze verstopt in de mouwen van mijn jas. Het mes zat in mijn zak. Mijn hoofd voelde als een natte wattenbol. Vaag hoorde ik haar naast me een gedetailleerde beschrijving geven van de situatie waarin ik me bevond. Mijn maaginhoud besloot ineens om toch een weg naar buiten te zoeken. Ik boog voorover en kotste in alle hevigheid mijn Big Mac vermengd met de goedkope rode wijn over de stoep. Even werd het zwart voor mijn ogen. Flashbacks van de afgelopen avond drongen zich op. Zijn arrogantie en ontrouw hadden mij woedend gemaakt. Haatgevoelens veroorzaakten kortsluiting in mijn hoofd. Mijn wraak was zoet, maar de pijn in mijn hart ondraaglijk. Ik veegde het haar uit mijn gezicht en haalde een mouw over mijn mond. Toen pas zag ze mijn bebloede handen. Paniek, bij mij en bij haar. Ik pakte het mes. Het bloed van hem zat er nog aan. Ongecontroleerd stak ik op haar in. De iPhone viel uit haar handen en kort keken we elkaar aan. Haar zwaar opgemaakte ogen stonden wijd open van schrik. Ze had lang krullend haar zoals ik het ook wel zou willen hebben. Angst en ongeloof stonden op haar gezicht. Totale verwarring en luid gekrijs. Niemand hoorde haar in deze buitenwijk. Ze had hier niet moeten komen. Ik kon er met mijn verstoorde verstand niet bij. Moeizaam stond ik op en stopte het mes weer in mijn zak. De ergste misselijkheid was voorbij. De vrouw was nu stil en bewoog niet meer. Ze lag met haar blonde lokken in mijn braaksel. Ik ritste mijn jas dicht en draaide mij om.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Connie van Vuuren
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 412
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Kortsluiting"

Geschreven door Connie van Vuuren . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    100%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...