Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Ko

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Het leek of de bestuurder kwaad was, met zo’n schok remde die, maar dat kon niet op mij zijn, want ik liep daar nog maar net. Ik wilde de buurvrouw mijn nieuwe jurk laten zien, met de koordjes met roze en blauwe kraaltjes. Van mama moest ik mijn jas erover aan; ik kon het maar zo op de borst krijgen, zei ze. Ik liet hem expres open, zo’n jas over een jurk is geen gezicht.
  Ik bleef staan vanwege die auto, het was zo’n heel ouderwetse, die je nooit in het echt zag, misschien was het daarom, misschien deed de rem het niet goed meer. Misschien moest ik hulp bieden, deed de hele auto het niet meer! De bestuurder mocht bij ons gerust even bellen. Ik kon hem niet zien, gek is dat met ramen, ze zijn doorzichtig maar soms kijk je er zwart tegenaan. Ik ging achter de auto langs, wachtte tot er geen verkeer meer kwam en liep naar het portier, dat al openging. 
  ‘Hebt u hulp nodig?’ vroeg ik beleefd en ik wou meteen dat ik het nooit gevraagd had. Waar bemoeide ik mij mee? Voor mij stond een vrouwtje, ze sloeg het portier met een ferme klap dicht, een vrouwtje… Ik hoefde me voor die jas helemaal niet te schamen! Ze droeg leren bergschoenen onder een wijde rok met ruches, en een kanten bloes met pofmouwen, alsof ze er lucht in had gepompt. Op haar hoofd lag een pet, zelf gebreid denk ik, met in het midden een pompoen. Zij wou het zeker ook niet op de borst krijgen. 
  ‘Hulp?’ 
  ‘Nou, ik dacht… u hebt geen autopech?’
  ‘Autopech? Dit wagentje?’ Ze zette haar ene bergschoen over de andere, en vouwde haar armen over elkaar. De pofmouwen dreigden te knappen. ‘Dit wagentje, hè?’
Ik had het mis, dat was duidelijk. 
  ‘Dit wagentje heeft mij helemaal van Tiel hierheen gebracht. Van Tiel!’
Tiel. Daar hadden ze dus zulke wagens. Kwam Flipje daar ook niet vandaan? Had die ook niet zulke pof… zouden ze er in Tiel allemáál zo bij lopen?
  ‘Dag Ko! Ben je daar al!’ 
De buurvrouw! Ze kuste Ko van Tiel op beide wangen. 
  ‘Wat zie je er weer prachtig uit, kind.’ 
Prachtig? 
  ‘En je hebt kennis gemaakt met mijn buurmeisje?’ 
Prachtig? Die verkleedkleren? Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?

optie 1.

  • Hits: 167
(De gemiddelde waardering is 3.6 door 5 stem(-men)

Reacties   

# RE: KoUser ID 5707 15-12-2019 18:00
Bedankt voor de reacties en suggesties!
# RE: KoW.J. Slierendregt 13-12-2019 09:36
Heerlijk geschreven.
Een kleine opmerking: 'Het leek of de bestuurder kwaad was, met zo’n schok remde die, maar dat kon niet op mij zijn'
Het riep even de vraag bij mij op of dat remmen met mij te maken heeft. Mij idee is om het zo te doen: 'De bestuurder remde met zo'n kracht, het leek of die kwaad was, maar dat kon niet op mij zijn.
# RE: KoUser ID 5707 13-12-2019 19:15
Dank! Het is inderdaad een nogal kromme zin.
# RE: KoEduard Brand 13-12-2019 22:46
Ondanks die zin vind ik het verhaal duidelijk en grappig - gelukkig kom ik niet uit Tiel - maar je zou de zin ook kunnen herschrijven door geen woorden weg te laten, bijvoorbeeld: 'Het leek of de bestuurder kwaad was, met zo'n schok remde die, maar boos op mij kon hij niet zijn.'
# RE: KoHans Van Battel 13-12-2019 21:20
Zelfde bedenking. Dat lees ik soms ook in andere schrijfsels en -dikwijls pas bij herlezing- ook in de mijne. Ik denk dat dit komt omdat je (onbewust?) altijd geneigd bent om te schrijven met een bepaalde intonatie, ritme en stemkleur waarmee je de tekst een bepaalde betekenis wilt geven. Leestekens, zoals gedachtenstreep jes, kunnen dan dikwijls helpen, of -zoals je aanhaalt- een andere zinsconstructie .

Login of registreer om een reactie te plaatsen