Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 102

Kabouteren

Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte. Het was hier toch ergens? Ik kijk nog eens op de kaart die in de abri hangt en vervloek de gare accu van m’n telefoon. Ik weet het adres, maar dat ligt in een typische jaren tachtig-nieuwbouwwijk met een onnavolgbaar straatnaam-huisnummerschema. Maar nu denk ik echt te weten waar ik heen moet.
 
“Ah,” zegt de vriendelijk grijnzende man die een half uur later open doet. “Jij bent zeker de journalist. Hoi, ik ben Henk.” Ik stel me voor. “Kom verder,” zegt hij en beent de woonkamer in. Daar zijn nog vier mannen, die zich aan me voorstellen.
 
Ze hebben elkaar leren kennen op een internetforum. Wat begon als gedeelde interesse groeide langzaam uit tot vriendschap. “En dan besluit je elkaar een keer in het echt te ontmoeten.” zegt Henk. “Dat is twee jaar geleden. Eerst één keertje, een paar maanden nog eens, en voor je het weet zie je elkaar elke vier weken.”
 
In het midden van de voorkamer ligt een grote stapel kleren. Op een tafel liggen nepbaarden, mutsen, pijpen en allerlei andere attributen. Aan de muur hangt een aantal foto’s van tuinkabouters. In het eerste kwartier voelen de mannen zich wat opgelaten, maar al snel nemen enthousiasme en bier het over en gaan ze op in hun bezigheden. Kledingstukken worden bekeken, vergeleken met de foto’s aan de muur. Kleren gaan uit, andere kleren aan. Adviezen worden gevraagd en gegeven en de blikken blijven gaan naar de foto’s op de muur.
Een belangrijk onderdeel van kabouteren, legt ene Jan uit, is de gelijkenis. “Je hebt die ene tuinkabouter niet zomaar uitgekozen. Je wil hem wórden. En dat proces, die transformatie, is de voorpret.” En het moet gezegd, in de loop van de avond worden de mannen steeds vrolijker. Én ze lijken inderdaad steeds meer op de foto’s aan de muur.
 
Tegen drieën is iedereen tevreden met z’n outfit. Na een laatste biertje gaan de mannen één voor één naar buiten. Ze omhelzen elkaar, geven high-fives, boksen. Wensen elkaar succes. Als laatste vertrekt Henk. Zoals afgesproken ga ik met hem mee.
“Het gaat niet alleen om de gelijkenis,” fluistert hij tegen me, terwijl we door de wijk lopen. “De echte kick komt natuurlijk nog.” Na tien minuten stoppen we bij een tuin met diverse tuinkabouters. Eén van lijkt precies op Henk, tot en met de pijp die in de mondhoek bungelt. Henk verstopt hem voorzichtig achter een struik en neemt vervolgens zelf de plek in. “Ik weet natuurlijk niet wanneer de bewoners wakker worden, maar hoe langer het duurt, hoe groter de kick. Dat moment dat de gordijnen open gaan en de mensen zien dat hun tuinkabouter tot leven is gekomen. Dat gevoel is onbeschrijfelijk.”
“En dan?”
“Nou, dan rennen hè.” giechelt Henk.
Vroeger had hij wel andere bonte avonden met mannen, had Henk me eerder die avond al toevertrouwd. Daar stopte hij mee toen hij het kabouteren ontdekte. “Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.”
Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Wouter Klein Ikkink
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 84
Publicatie op .
Tags: optie 7.
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Kabouteren"

Geschreven door Wouter Klein Ikkink . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
17.09.20
Feedback:
Geestig, Wouter. Ik zie het allemaal voor me.
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
17.09.20
Feedback:
Leuk bedacht, echt grappig!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...