Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Elk verhaal dient te beginnen met een vaste, te kiezen, eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is slechts de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Je kunt hieronder artikelen o.a. sorteren o.b.v. schrijfopdracht.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 81
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Jeugdherinneringen

| Harry Boerkamp

Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag voor het eerst sinds tijden weer tegenkwam in het centrum van de oude Hanzestad.

Het was 1969, de zomer van de liefde, flowerpower, Woodstock. Met mijn vrienden ging ik het hele weekend op stap in de discotheken en kroegen van de oude Hanzestad. Het was in één van de discotheken, St. Tropez, dat ik haar zag staan. Ilse, wat een stuk. Ze stond in de buurt van de kleine dansvloer te kletsen met een paar andere meiden, vriendinnen waar ze mee op het gymnasium zat, bleek later.
Na een paar biertjes gedronken te hebben met mijn vrienden, was het tijd om mijn geluk te beproeven. Ik liep de trap af naar beneden, ging naar de disjockey toe en vroeg of hij een lekkere soulplaat wilde draaien. De dansvloer begon zich te vullen. Ik zocht de meiden op en begon met ze te flirten. Na een tijdje vroeg ik aan de mooiste van het stel of ze zin had om te dansen. Algauw mengden we ons in de drukte op de dansvloer. Ilse, heette ze. Toen ik nog bij mijn vrienden stond, waren haar mooie helblauwe ogen en haar lange blonde haar me al opgevallen.
Na een paar nummers, vroeg ik of ze wat wilde drinken en trokken we ons terug op een bankje in een donker hoekje van de discotheek. Daar gaf ik haar een eerste kus. Er zouden er nog vele volgen en algauw bedreven we de liefde. We waren jong en verliefd.

Toch ging het mis toen ik haar op een zaterdagavond naar huis had gebracht omdat ze zich niet lekker voelde. Het was tegen middernacht. Nadat ik afscheid van haar had genomen, ging ik op mijn Puch terug naar de discotheek. Alleen mijn beste vriend zat er nog met twee meiden, één van de meiden begon te vrijen met mijn kameraad toen ze mij zag. ‘Zullen we dansen,’ zei het andere meisje. Voor ik het wist, stond ik op de dansvloer. Na een poosje liepen we naar buiten en vrijden wat in een donker steegje. Een week later maakte Ilse een eind aan onze verkering omdat een vriendin van haar ons betrapt had. Het was niet de eerste keer dat ik mijn hormonen niet onder controle had gehad.

Toen ik Ilse tien jaar later weer ontmoette, vroeg ik of ze zin had om wat te drinken op een zonovergoten terras. Algauw verdween haar venijnige blik. We haalden herinneringen op en praatten over wat zich in die tien jaar in ons leven had afgespeeld. Ilse was nog even mooi als de eerste keer dat ik haar ontmoette. Na een tijdje zei ze : ʻIk moet weg, mijn dochtertje ophalen.’ We spraken af elkaar snel weer te ontmoeten. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 68

(De gemiddelde waardering is 0 door stem(-men)

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Het blauwe huis

Geschreven door Trees Middelkoop. Geplaatst in Kort verhaal.
Het huis aan de overkant van de straat is blauw gekleurd. Als enige in de straat heeft de bewoner het huis blauw geschilderd. Dat geeft toch wel veel onrust in de meestal z...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Nat

05, apr, 2020 Eelco Visser

Stil gesprek

06, mrt, 2020 Eelco Visser
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!