Voor schrijvers, door schrijvers
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 114

Ineens was alle licht uit mijn ogen verdwenen.

Ik hoorde dat iemand naar mij toe kwam lopen toen ik uit de narcose ontwaakte. Ik voelde een hand op het verband op mijn gezicht. Een vriendelijke vrouwenstem vroeg: ‘Hoe gaat het?’‘Ik ben misselijk,’ antwoordde ik.
Alles was donker om me heen. Pikkedonker. Ik herinnerde me niets meer van wat er was gebeurd. ‘Waar ben ik?’ vroeg ik. ‘In de verkoeverkamer, de uitslaapkamer, van het ziekenhuis,’ zei ze.
‘U hebt een urenlange operatie achter de rug. De dokter die U geopereerd heeft, komt vanmiddag op de kamer bij U langs om te vertellen wat er gebeurd is.’ Ik voelde dat ik weer in slaap viel.
Toen ik weer wakker werd, voelde ik dat verpleegkundigen van alles met mij aan het doen waren. De verpleegster, die ik herkende aan haar stem, vertelde dat ik naar mijn kamer zou worden gebracht. Ilse, mijn vrouw hadden ze al gebeld.
Liggend in mijn bed kwamen langzaam de herinneringen weer naar boven. Iets voor twaalf uur was ik, samen met een paar vrienden, naar buiten gegaan. We hadden flink wat geld uitgegeven om te kunnen genieten van een mooi vuurwerk tijdens de jaarwisseling.De ene na de andere mooie vuurpijl vloog de lucht in. Ademloos keek de buurt toe.
Al het vuurwerk was al bijna de lucht in gegaan toen vuurwerk vlak voor me gezicht ontplofte. Het licht ging uit, letterlijk. Ik hoorde alleen geschreeuw om me heen en even later de sirene van de ambulance. Het deed pijn, vreselijk veel pijn. 

Ilse probeerde me te kussen toen ze me weer zag. Heel even voelde ik haar lippen. Ze probeerde wat te zeggen maar ik kon haar moeilijk verstaan door haar door tranen verstikte stem. Even later hoorde ik mijn ouders binnenkomen. Veel werd er in mijn bijzijn niet gezegd. Af en toe snoot iemand zijn neus.
Tegen het eind van de middag kwam de oogarts die mij geopereerd had bij mij langs. Het werd een lang verhaal. Ilse begon te huilen toen de dokter vertelde dat hij er niet in geslaagd was het licht in een van mijn ogen te bewaren. Ik voelde tranen in mij opkomen maar ze kwamen niet. 

Na een paar jaar kon ik redelijk met mijn handicap omgaan. Het meeste miste ik dat ik mijn kinderen niet zag opgroeien, niet me ze kon stoeien zoals ik vroeger gedaan had.
Door met mijn blinde geleide hond te lopen kon ik ’s zomers genieten van het mooie weer.
Na een onweersbui ging ik naar buiten en rook de ozon in de lucht. Naast mijn reukzin was ook mijn gehoor veel beter geworden.
Opeens hoorde ik vogels fluiten die ik vroeger nooit gehoord had. Ook kon ik uren kon ik langs de zee lopen, luisterend naar het geluid van de branding. Graag was ik nog eens neergestreken in de duinen om te genieten van een prachtige zonsondergang, maar helaas. Een vuurpijl had voor altijd mijn leven drastisch veranderd.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Harry Boerkamp
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 354
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Ineens was alle licht uit mijn ogen verdwenen."

Geschreven door Harry Boerkamp . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Grammatica & Spelling:
Passend in deze rubriek:
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!