Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Het zwijgen

Ze keek mij aan op een wel heel venijnige manier. Ik wist het, mijn oma wilde niet dat ik achter het schot op zolder in de dozen van opa Gerhard snuffelde die ik toevallig weken geleden ontdekt had bij mijn zoektocht naar de oorzaak van het geritsel achter de muur. Een nest jonge muizen in een opgerold vloerkleed, mijn oma wist er in al haar boosheid wel raad mee. Een doos vol boeken landde met een klap op het vloerkleed. Op mijn snikken na was het stil. “Ook weer opgelost”, was het eerste wat oma had gezegd. Met haar hand op mijn schouder had zij mij vriendelijk aangekeken. “Je mag op zolder spelen, maar achter dit schot mag je nooit weer komen. Beloof me dat.” Zo deelde zij het geheim dat daar geheimen lagen. Ik wist van wie. De geheimen achter het zolderschot prikkelden mijn fantasie. Mijn belangstelling was gewekt. Oma wilde er niet over praten, daarom schreef ik een brief.
Lieve oma, spreek. Waarom zwijgen nu je nog spreken kunt. Spreek voor het te laat is. Zwijgen is verdacht. Misschien is het brutaal om te vragen, maar is er iets in uw of opa’s leven gebeurd dat u wel moet verzwijgen. Besef dat ik al het een en ander weet. Ik heb immers in de fotoboeken gesnuffeld en ben daarbij door u betrapt. Nooit mocht ik van u nog vaker achter het zolderschot kruipen. Ik zeg het eerlijk, ik kon het niet laten. Verbieden maakt nieuwsgierig. U en opa zijn een van de velen die achteraf gezien het ergste is overkomen dat maar denkbaar is: geboren eind 1800 in Duitsland, twee wereldoorlogen meegemaakt en hierdoor een getekend leven. Van dat leven wil ik alles weten, terwijl ik op voorhand weet dat ik blij zal zijn dat ik uw leven niet heb hoeven leven. Ik snap het wel, dat zwijgen. De wens om te zwijgen is mensen opgedrongen. Het is het ontlopen van een oordeel over het verzwegen kwaad dat jullie hebben aangericht. Het kwaad dat niet meer is dan een afspraak over wat het is om goed te leven. Wij mensen zitten vast in vooroordelen en zelf bedachte regeltjes. Soms is het kwaad zo erg nog niet en is het niet meer dan een handelwijze die zo vanzelfsprekend is dat het ieder ander ook had kunnen gebeuren. Goed en kwaad, positiviteit en negativiteit, het zit in ieder mens. Goed en fout is niet altijd een keuze, het kan je overkomen. Wij hebben slechts oppervlakkige kennis van die geschiedenis. Daarom lieve oma, spreek.
Na jarenlange discussie waren mijn oma en ik het eens, de Holocaust viel niet te ontkennen. Te verklaren vond zij het wel. Op haar sterfbed probeerde zij mij te overtuigen. Ik knikte haar vriendelijk toe, er was geen tijd meer voor discussie. Morgen, ja zelfs misschien vanavond al, zou zij er niet meer zijn. Ik was er klaar mee. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Dit artikel delen?

optie 2.

  • Hits: 83
(De gemiddelde waardering is 3 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: Het zwijgenHans Van Battel 15-03-2020 23:22
ligt in die laatste kus haar verhaal niet besloten?

Login of registreer om een reactie te plaatsen