Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 91

Het zwijgen

Ze keek mij aan op een wel heel venijnige manier. Ik wist het, mijn oma wilde niet dat ik achter het schot op zolder in de dozen van opa Gerhard snuffelde. Die had ik toevallig weken geleden ontdekt bij mijn zoektocht naar de oorzaak van het geritsel achter de muur. Een nest jonge muizen in een opgerold vloerkleed, mijn oma wist er in al haar boosheid wel raad mee. Een doos vol boeken landde met een klap op het vloerkleed. Op mijn snikken na was het stil. “Ook weer opgelost”, was het eerste wat oma had gezegd. Met haar hand op mijn schouder had zij mij vriendelijk aangekeken. “Je mag op zolder spelen, maar achter dit schot mag je nooit weer komen. Beloof me dat.” Zo deelde zij het geheim dat daar geheimen lagen. Ik wist van wie. De geheimen achter het zolderschot prikkelden mijn fantasie. Mijn belangstelling was gewekt. Oma wilde er niet over praten, daarom schreef ik een brief.

Lieve oma, spreek. Waarom zwijgen nu je nog spreken kunt. Spreek voor het te laat is. Zwijgen is verdacht. Misschien is het brutaal om te vragen, maar is er iets in uw of opa’s leven gebeurd dat u wel moet verzwijgen. Besef dat ik al het een en ander weet. Ik heb immers in de fotoboeken gesnuffeld en ben daarbij door u betrapt. Nooit mocht ik van u nog vaker achter het zolderschot kruipen. Ik zeg het eerlijk, ik kon het niet laten. Verbieden maakt nieuwsgierig. U en opa zijn een van de velen die achteraf gezien het ergste is overkomen dat maar denkbaar is: geboren eind 1800 in Duitsland, twee wereldoorlogen meegemaakt en hierdoor een getekend leven. Van dat leven wil ik alles weten, terwijl ik op voorhand weet dat ik blij zal zijn dat ik uw leven niet heb hoeven leven. Ik snap het wel, dat zwijgen. De wens om te zwijgen is mensen opgedrongen. Het is het ontlopen van een oordeel over het verzwegen kwaad dat jullie hebben aangericht. Het kwaad dat niet meer is dan een afspraak over wat het is om goed te leven. Wij mensen zitten vast in vooroordelen en zelf bedachte regeltjes. Soms is het kwaad zo erg nog niet en is het niet meer dan een handelwijze die zo vanzelfsprekend is dat het ieder ander ook had kunnen gebeuren. Goed en kwaad, positiviteit en negativiteit, het zit in ieder mens. Goed en fout is niet altijd een keuze, het kan je overkomen. Wij hebben slechts oppervlakkige kennis van die geschiedenis. Daarom lieve oma, spreek.

Na jarenlange discussie waren mijn oma en ik het eens, de Holocaust viel niet te ontkennen. Te verklaren vond zij het wel. Op haar sterfbed probeerde zij mij te overtuigen. Ik knikte haar vriendelijk toe, er was geen tijd meer voor discussie. Morgen, ja zelfs misschien vanavond al, zou zij er niet meer zijn. Ik was er klaar mee. We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Eelco Visser
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 262
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het zwijgen"

Geschreven door Eelco Visser . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    60%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 respondenten vond deze review nuttig
  • Hans Van Battel 5 maanden geleden
    ligt in die laatste kus haar verhaal niet besloten?
  • Katja Stienen 4 maanden geleden
    Een mooi verhaal. Ik zou u willen vragen de interlinie te vergroten. Het verhaal laat zich moeilijk lezen, tenminste op de tablet. Dat is jammer.
    • Eelco Visser 4 maanden geleden
      Dank voor de tip Katja. Het klopt wat je zegt, ik zie het nu ook. Zal in de toekomst hier beter op letten
      Heb de tekst “Het Zwijgen” opnieuw geplaatst. Hoop dat het nu beter te lezen is.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!