Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 91

Het dagboek van mijn moeder

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Het voorste raampje ging omlaag. Een oude man bleef naar voren kijken terwijl hij zijn hand uit het raampje stak.
“Jij bent Emma’s dochter, toch?” vroeg hij met onvaste stem.
Ik knikte langzaam. De man kwam me niet bekend voor, maar dat hij mijn moeders naam zei, bracht een verwaarloosde herinnering bij me op. Ik bekeek hem goed. Hij had een boerenpetje op en echt typische oude mannen kleren aan. Er zat een litteken onder zijn oog, vlakbij een moedervlek die ik herkende. Mijn moeder had precies zo een zelfde moedervlek op haar gezicht.
“Ik heb hier iets voor je.”
Hij overhandigde me een in doeken gebonden pakketje. Het voelde zwaar aan en aan de vorm te zien zaten er boeken in.
“Mag ik… vragen wat uw naam is?” vroeg ik onzeker.
"Dat hoef je niet te weten."  
Zijn vingers begonnen licht te trillen en ik hoorde zijn ademhaling zwaarder worden.
“Hoe weet u wie ik ben? En waarom geeft u dit mij? Hoe weet u mijn moeders naam?”
“Meisje, het is soms beter om geen vragen te stellen en om het gewoon te aanvaarden.” Hij trok zijn pet iets verder over zijn voorhoofd en wilde het raampje weer dicht doen. Maar ik pakte de bovenkant van het raam vast en hij liet het knopje los.
“Meneer-“
“Ik moet nu echt gaan. Zorg ervoor dat je de persoon op het adres een bezoek geeft.” Hij drukte het knopje weer in en ik haalde mijn hand weg. Hij reed weg. Niet één keer had hij me aangekeken. Als aan de grond genageld stond ik daar, niet beseffend dat wat er net was gebeurd mijn hele leven zou veranderen.
Ik liep een stukje door en ging zitten op een houten bankje, het pakketje naast me. Ik was nieuwsgierig naar wat erin zou zitten, maar durfde hem niet open te maken. Tien minuten zat ik daar. Ik pakte het pakketje en legde het op mijn schoot. Voorzichtig haalde ik de knoop uit het doek en vouwde het open. Er zaten twee boeken in. Een in leer gebonden boek en een soort dagboek. Ik opende het dagboek. ‘Emma Bakker’. Mijn moeder. De eerste bladzijde was leeg, de tweede en derde ook. Op de vierde stond in een mooi sierlijk handschrift ‘mijn levensverhaal’ geschreven. Ik sloeg de bladzijde om en begon de eerste paar zinnen te lezen. Er werd al meteen een adres genoemd. Akkerstraat 13. Daar had vroeger mijn beste vriend gewoond. Maar toen overleed hij in een auto-ongeluk. Ik wilde er eigenlijk niet heen gaan, maar die man had nadrukkelijk gezegd dat ik erheen moest. Ik deed het boek dicht en bond ze weer in het doek. Ik stond op en zag donkere wolkenvelden boven ons dorp komen. Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Samantha den Engelsman
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 360
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Het dagboek van mijn moeder"

Geschreven door Samantha den Engelsman . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    80%
Show more
0 van de 0 respondenten vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!