Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Het Boekenbal - geen woord gelogen

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Ik schrik ervan. ‘Ben je nerveus?’ vraagt mijn uitgever. ‘In ieder geval mooi op tijd. Blijf straks niet op één punt staan, maar circuleer en kijk ze aan alsof je ze al jaren kent. Bescheidenheid siert hier niet de mens.’

Vlak voor de Stadsschouwburg stopt hij: ‘Succes. Ik zet de auto even weg.’

De familie Chabot blokkeert de ingang. Ik ben blij dat ik mijn overjas aanheb.

Een aantal dames laat ik voorgaan, ze zien me niet eens. Een jas hebben ze niet aan: ze nemen geen enkel risico om niet gezien te worden zoals zij dat willen. De thrillerauteur voorop met een decolleté dat zo niet eens genoemd kan worden. Meer een luxe ochtendjas met wat blote borsten, die open dreigt te vallen. Uitlokking? Wel van de fotografen.

‘Woont u nog in mijn buurt?’ vraag ik aan Herman. ‘Ik weet niet eens in welke buurt jij woont,’ zegt hij op een ‘Jiskefet’-toontje – we groeten elkaar altijd tijdens het hardlopen.

Weet hij het echt niet of manipuleert hij de waarheid zoals in zijn autobiografische roman Finse dagen? Drie versies heeft hij hier zelfs voor: de gecensureerde, de ongecensureerde of de aangedikte versie van een situatie waarin hij een man in elkaar slaat die hem als vijftienjarige jongen tot seksuele handelingen wil dwingen.

‘We groeten elkaar altijd tijdens het hardlopen’ – ik tutoyeer hem nu en kijk hem aan zoals mijn uitgever me had aangeraden. ‘Langs de dijk,’ benadruk ik.

‘O,' zegt Herman.

Mijn uitgever staat verderop te gesticuleren dat ik moet circuleren. Maar ik weet even niet welke kant ik op zal gaan, welke versie ik hier nu ga beschrijven. Het kunnen ook drie versies zijn. Misschien wordt het leuker met Heleen van Royen of onderhoud ik me met de ‘rebelse’ Özcan Akyol. Of flirt ik met de vrouw met de half blote borsten die in haar boek over verkrachting schrijft, waarbij ik de indruk wek dat mijn mening is dat vrouwen zich ‘dan maar niet zo moeten kleden’. Dat hoeft niet zo te zijn, het kan een aangedikte versie zijn en is mijn mening totaal anders. Sterker nog: gelogen, zoals alles wat ik hier opschrijf gelogen kan zijn. Fictie heet dat dan. Iemand die dit vertelt in het dagelijkse leven is een fantast, een leugenaar. Welke versie vertel ik hier?

Niemand die mij nu een leugenaar mag noemen als schrijver van een verhaal. Of ik Herman persoonlijk ken, hij mij ook maar dat ontkent, of zich dat niet kan herinneren, kan waar of niet waar zijn. Of beter gezegd: non-fictie of fictie.

Misschien ben ik wel helemaal niet op dat Boekenbal geweest, misschien stopte de auto niet vlak naast me bij de rand van het trottoir en heb ik niet eens een uitgever die in de late uurtjes zei: ‘Kom, we gaan,’ en ik de slotzin bij de garderobe – waar Herman stond en mij volkomen negeerde – fantaseer: ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?

optie 1.

  • Hits: 146
(De gemiddelde waardering is 5 door 2 stem(-men)

Reacties   

# RE: Het Boekenbal - geen woord gelogenEwald Hagedorn 11-03-2020 11:27
Als ik iemand op z'n woord geloof, ben jij dat, Han.
# RE: Het Boekenbal - geen woord gelogenHan Maas 11-03-2020 14:39
Ewald, hartelijk dank!

Login of registreer om een reactie te plaatsen