Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 99

Het afscheid

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Ik schrok van het geluid van de piepende banden. Diep in mijn hart wou ik niet weten wie er daar stopte en vertelde ik me benen dat ze in rap tempo moesten doorlopen. Maar zoals altijd wint nieuwsgierigheid het, dus keek ik toch even op. Bij het zien van het gezicht dat uit de auto stapte, verstijfde ik. Mijn knieën begonnen te knikken, mijn handen werden koud en mijn lippen trilden.
Hij stopte zijn handen in zijn broekzakken terwijl hij voor me kwam staan. Zijn gezicht liet geen enkele emotie los terwijl hij me diep in de ogen aankeek. Ik voelde de vlinders tot in mijn maag, mijn hart zakte door mijn lijf heen, rechtstreeks mijn vagina in en maakte daar in
één oogopslag tien hartslagen.
‘Hoe gaat het met je?’: hoorde ik hem zeggen.
Ik wou antwoord geven, maar de woorden bleven steken in mijn keel.
Opdat hij geen antwoord kreeg, zuchtte hij en zakte zijn hoofd. Heel even bleef zijn blik hangen op mijn sneakers.
Toen keek hij weer op. Ik zag tranen in zijn ogen. Pijn. Verdriet. Een dilemma. Een gevecht die hij aan het voeren was met zijn innerlijk. Een gevecht tussen goed en kwaad, tussen droom en realiteit, een gevecht tussen zijn hersenen en zijn hart.
‘Ik vertrek strakjes naar Suriname.’: mompelde hij.
Voor een klein moment stokte mijn adem. Ik voelde een pijnscheut dwars door mijn borststreek gaan.
‘Ik zal je missen.’: vervolgde hij. Ik bleef hem aanstaren. Een traan ontsnapte mijn ogen om vervolgens een natte streep over mijn wang te trekken.
‘Is er niks dat je me nog wilt zeggen?’: vroeg hij.
Ik knikte. Ik zag in een opwelling hoop verschijnen in zijn ogen. Wat verwachtte hij? Dacht hij dat ik hem zou tegenhouden? Dat ik nu hysterisch zou gaan doen en in mekaar zou vallen? Dat is namelijk wel wat ik wou doen. Ik zuchtte diep, alvorens ik mijn rechterhand ophief en deze rustig op zijn linkerwang legde. Ik streelde zijn wang met mijn duim. Hij sloot zijn ogen als wilde hij dit moment vastleggen in zijn geheugen.  Ik bracht mijn gezicht dichter naar de zijne en drukte heel zachtjes een kus op zijn lippen. Hij opende zijn ogen weer. Verlangen. Was het niet wonderbaarlijk hoe onze emoties zich altijd weerspiegelden in onze ogen?
Ik liet hem snel weer los en ging een stapje achteruit.
‘Ik zal altijd van je houden. Let goed op jezelf en veel succes verder.’: hoorde ik mijn trillende stem zeggen. Kijk daar weer. Zijn blik vol verlangen veranderde meteen weer in eentje vol pijn. Ik kon dit niet langer zien. Ik kon die emoties niet verdragen.
‘Ik denk dat je nu moet gaan.’: mompelde ik. Hij wou nog iets zeggen. Hij was er nog niet klaar voor. Maar de pijnscheuten in mijn borststreek werden nu onverdraaglijk. Ik moest nu weg! Nu meteen! Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Angela Audhoe
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 453
Publicatie op .

Geef een waardering voor: "Het afscheid"

Geschreven door Angela Audhoe . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
14.07.20
Feedback:
Aanvulling oude waardering
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...