Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 99

Gelukkig heb ik astma

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Het raampje ging naar beneden. Ze had echt de mooiste ogen. Ik genoot van de klank van haar stem. De man achter het stuur pakte een sigaret.
‘Uhm… ja natuurlijk’ antwoordde ik. Dan ga je rechtdoor, bij de stoplichten rechts en dan zie je het aan je rechterkant.’ Ik voelde haar vingers door mijn jas tegen mijn bovenarm en kreeg een warme rilling.
‘Dank je wel’ zei ze. Ze knipoogde en de auto reed weg. Ik bleef nog even staan en vervolgde mijn weg.

Piepende banden trokken me uit mijn gedachte. Een politieauto stopte zo dichtbij me, dat ik nog geen stap had kunnen zetten. De deur vloog open en er sprong een agent uit. Het gewicht van de agent drukte me tegen de auto, ik voelde het metaal tegen mijn wang en de rand van zijn pet tegen mijn achterhoofd. Hij schreeuwde iets in mijn oor, duwde mijn arm achter mijn rug omhoog en begon me te fouilleren. Ik voelde hem langs mijn benen naar beneden gaan. Mijn arm was losgelaten. Ik draaide mijn hoofd en zag bloed uit een schotwond in zijn hoofd op de straat stromen. De andere agent pakte zijn wapen en schuilde achter het portier. Ik dook naar beneden en kroop achter de auto. De loop van het dienstpistool drukte tegen mijn voorhoofd. De agent duwde me op de achterbank en scheurde weg. De sirene overstemde bijna het geluid van de achtervolgende wagen, maar het was duidelijk: ze kwamen dichterbij. Ik voelde de auto draaien, hoorde de wielen piepen en rook verbrand rubber. Een harde klap en ik werd naar voren geslingerd.

‘Waar is het’ schreeuwde de brunette. Dit keer genoot ik niet van de klank van haar stem of van haar ogen, die nu vuurrood leken.
‘wat?’ stamelde ik.
‘Dat weet je best! Waar is het?’
‘Ik heb echt niks. Die agent heeft alles uit mijn zakken gehaald.’
‘Shit’ schreeuwde de vrouw en gebaarde naar een aantal mannen die gelijk naar de deur rende. Buiten startte een auto en even later was iedereen weg. Het kostte me echt moeite om mezelf van de stoel los te krijgen. Ik rende zo hard als ik kon met al die touwen nog om me heen en een pijnlijk been. Net zo lang, tot ik een boerderij zag.
‘Bel 112’ riep ik half strompelend. De boer bedacht zich geen moment. Op het politiebureau deed ik mijn verhaal en vertelde dat ik tijdens de achtervolging een microchip in mijn jaszak voelde toen ik mijn puffer wilde pakken en die in een gat in mijn voering had gestopt.

Een agent kwam ’s ochtends mijn onderduikadres binnen en vertelde dat ze via de microchip een grote drugsbende hebben opgepakt en het weer veilig was om naar huis te gaan. Bij de deur riep de agent mijn naam. Ze lachte vriendelijk en vertelde dat ik een grote beloning zou krijgen. Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© Martijn de Klerk
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 280
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Gelukkig heb ik astma"

Geschreven door Martijn de Klerk . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
15.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...