Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

418 Hits

Publicatie op:
Gelukkig heb ik astma

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Het raampje ging naar beneden. Ze had echt de mooiste ogen. Ik genoot van de klank van haar stem. De man achter het stuur pakte een sigaret.
‘Uhm… ja natuurlijk’ antwoordde ik. Dan ga je rechtdoor, bij de stoplichten rechts en dan zie je het aan je rechterkant.’ Ik voelde haar vingers door mijn jas tegen mijn bovenarm en kreeg een warme rilling.
‘Dank je wel’ zei ze. Ze knipoogde en de auto reed weg. Ik bleef nog even staan en vervolgde mijn weg.

Piepende banden trokken me uit mijn gedachte. Een politieauto stopte zo dichtbij me, dat ik nog geen stap had kunnen zetten. De deur vloog open en er sprong een agent uit. Het gewicht van de agent drukte me tegen de auto, ik voelde het metaal tegen mijn wang en de rand van zijn pet tegen mijn achterhoofd. Hij schreeuwde iets in mijn oor, duwde mijn arm achter mijn rug omhoog en begon me te fouilleren. Ik voelde hem langs mijn benen naar beneden gaan. Mijn arm was losgelaten. Ik draaide mijn hoofd en zag bloed uit een schotwond in zijn hoofd op de straat stromen. De andere agent pakte zijn wapen en schuilde achter het portier. Ik dook naar beneden en kroop achter de auto. De loop van het dienstpistool drukte tegen mijn voorhoofd. De agent duwde me op de achterbank en scheurde weg. De sirene overstemde bijna het geluid van de achtervolgende wagen, maar het was duidelijk: ze kwamen dichterbij. Ik voelde de auto draaien, hoorde de wielen piepen en rook verbrand rubber. Een harde klap en ik werd naar voren geslingerd.

‘Waar is het’ schreeuwde de brunette. Dit keer genoot ik niet van de klank van haar stem of van haar ogen, die nu vuurrood leken.
‘wat?’ stamelde ik.
‘Dat weet je best! Waar is het?’
‘Ik heb echt niks. Die agent heeft alles uit mijn zakken gehaald.’
‘Shit’ schreeuwde de vrouw en gebaarde naar een aantal mannen die gelijk naar de deur rende. Buiten startte een auto en even later was iedereen weg. Het kostte me echt moeite om mezelf van de stoel los te krijgen. Ik rende zo hard als ik kon met al die touwen nog om me heen en een pijnlijk been. Net zo lang, tot ik een boerderij zag.
‘Bel 112’ riep ik half strompelend. De boer bedacht zich geen moment. Op het politiebureau deed ik mijn verhaal en vertelde dat ik tijdens de achtervolging een microchip in mijn jaszak voelde toen ik mijn puffer wilde pakken en die in een gat in mijn voering had gestopt.

Een agent kwam ’s ochtends mijn onderduikadres binnen en vertelde dat ze via de microchip een grote drugsbende hebben opgepakt en het weer veilig was om naar huis te gaan. Bij de deur riep de agent mijn naam. Ze lachte vriendelijk en vertelde dat ik een grote beloning zou krijgen. Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Gelukkig heb ik astma"

15.07.20
Feedback schrijfkwaliteit
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jeugdherinneringen (337) Harry Boerkamp 20-04-2020

    Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag...

    Lees meer: Jeugdherinneringen