Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Feest op z'n minst

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet... Waarom gaat hij dan ook dáár zitten? vroeg ik mezelf af. Het was Cas, die op het bankje een beetje teleurgesteld naar z'n nieuwe schoenen keek, die nu vies waren van de modder waar hij net doorheen was gelopen. 'Hey, Cas,' riep ik. 'Kom hierheen!'

Cas was een lompe, directe jongen, die zeker een bepaald gevoel voor humor had en goed met anderen om kon gaan. Op school, in het klaslokaal, lette hij echter niet goed op, en de laatste tijd was hij opvallend vaak ziek. Natuurlijk wisten we wel dat hij spijbelde, maar de docenten vertelden we niets. Die goede Cas verrieden we niet.

Op deze dag fietsten we samen naar school. Hij was weer beter geworden, of kwam in ieder geval weer naar school toe, sinds gisteren, de laatste dag van de week dat hij weer naar school ging, bleek later. Cas kwam opeens met een fantastisch idee, tijdens het fietsen. We waren bijna op school aangekomen, ruim op tijd, toen hij vroeg om niet naar rechts, richting school, maar naar links te fietsen. 'Een omweggetje,' legde hij uit.
Waarom ook niet, dacht ik, ook al had ik hem niet moeten volgen, die vrijdag.

Het was een lange omweg, die we namen. Ik vroeg hem dus waar we heengingen.
'Kom nou,' zei hij. 'Niets vragen...'
Lang zei ik niks, totdat we aankwamen bij een buitenwijk, waar een paar villa's stonden. Op mijn horloge las ik de tijd af: 'Half negen, nu zijn we sowieso te laat, Cas!'
'Ach, maakt niks uit, joh, meld je gewoon ziek, bel je ouders dat je je hebt verslapen of verzin iets anders.'
Als we nog op school zouden aankomen die dag, want toen ik zijn verzoek wilde weigeren, begon hij weer te praten: 'Nou, hier is het; we zijn er. Prachtig huis, niet?'

Hij belde aan en er deed meteen iemand open: een jongen van onze leeftijd; we waren rond de vijftien. Uit de woonkamer klonk veel te luide muziek, werd duidelijk toen Cas me bijna naar binnen duwde, voordat ik me om kon keren om toch naar school te gaan. De wereld kon niet sneller veranderen. Ik verzon alvast wat ik tegen mijn moeder moest zeggen, maar verbijsterd door de drukte werd er opeens een willekeurig meisje tegen me aangedrukt. Cas was te vinden in de keuken, waar van alles aan alcohol te vinden was: bier, wijn, rum en meer, zolang er maar alcohol in zat. Ik was de enige in dat huis die geen alcohol op had, geloof ik, en dat wilde ik graag zo houden, toen Cas mij een biertje aanbood. Iedereen keek me raar aan. Hier hoorde ik duidelijk niet thuis.

Tot op de dag van vandaag ben ik Cas zeer dankbaar voor deze onvergetelijke dag.

En op momenten wanneer je denkt dat het niet slechter wordt, wordt het slechter. Pas uren later merkte ik dat ik mijn telefoon miste.
Dit artikel delen?

optie 3.

  • Hits: 134
(De gemiddelde waardering is 3 door 3 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen