Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Even vergeten

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
Was dat omdat ze niet begreep waarom ze niet mee mocht?

Haar man en mijn vrouw waren net uit de deur gestapt.

Bij zijn pensionering had mijn schoonvader zijn echtgenote verrast met de aanschaf van een vakantieverblijf aan de Kust.

Regelmatig bezochten we hen of gingen met de achterkleinkinderen in hetzelfde kustdorpje logeren, kwestie dat we nog een tijdje van elkaar konden genieten.

Superoma, zoals ze door haar achterkleinkinderen werd genoemd, zei geregeld: “De oude dag is een zware slag.” De ouderdomsdementie liet inderdaad niet op zich wachten.

Superopa werd stilaan gek van de tientallen keren dat ze per dag vroeg of er nog boter in huis was en op diverse plaatsen in huis vond hij briefjes met haar pincode.

Toch bleef hij dapper voor haar zorgen, ook al toonde ze geen begrip voor zijn inspanningen en verweet ze hem dat ze niet zelf nog een aantal taken mocht verrichten.

Die keer had mijn vrouw voor haar vader en haarzelf kaarten versierd voor een toneelvoorstelling.

Ik zou ‘grannysitten’.

Zodra de venijnige omsloeg in een wazige ‘je m’en fou’-blik vroeg ze waar man- en dochterlief dan wel naar toe waren.

Toen ze het begrepen had, vond ze dat wij ondertussen wel iets mochten drinken en vroeg wat er zoal voorradig was.

Om opnieuw de venijnige blik te vermijden durfde ik niet zeggen dat we in haar woning waren en zij beter dan ik wist wat er te consumeren viel.

Ik stelde een biertje voor. Op de vraag of er niets beters was werd besloten om een iets straffer streekbiertje te proeven.

Na de eerste teug kwam de vraag of de ‘sorteurs’ nog lang wegbleven. Toen ik antwoordde dat ze maar net de deur uit waren, begaf ze zich naar het terras.

Daar dommelde ze gelukkig in, maar als ze weer klaarwakker was vroeg ze meteen waar de anderen toch bleven. Vermits het nog wel even zou duren vond ze dat we nu wel aan een sterker drankje toe waren en opnieuw volgde de vraag wat er zoal in huis was.

We besloten om de jeneverfles aan te spreken die er notabene al jaren stond te verkommeren.

Met het excuus dat jenever net als goede wijn met de jaren beter wordt, werden twee glaasjes uitgeschonken.

Dan volgde een lang gesprek met vragen of ik kinderen had, hoe die dan wel heetten enz., zaken die ze altijd had geweten maar nu in de mist der jaren waren verdwenen.

Na het tweede neutje bracht een tweede dutje soelaas. Ze sliep warempel tot de toneelgangers terug waren.

Meteen vroeg ze waar ze zonder haar naar toe geweest waren. Toen het woord ‘toneel’ viel keek ze mij triomfantelijk aan en zei: “Zie je wel, ik had het je toch verteld.”

Toen mijn echtgenote en ik huiswaarts keerden, keek schoonmama me doordringend aan alsof ze zich afvroeg wie ik weer was.

Wij gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Dit artikel delen?

optie 2.

  • Hits: 271
(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Reacties   

# RE: Even vergetenGuido Aerts 13-01-2020 12:45
Raar ik sta in deze rubriek met dit stukje in de top tien van hoogste beoordeling maar ik heb totaal geen sterretjes. Wat is dit voor een toptien?
# RE: Even vergetenRedactie Schrijverspunt 13-01-2020 14:58
Dank voor de melding. We hebben het aangepast.

Login of registreer om een reactie te plaatsen