Voor schrijvers, door schrijvers

Schrijfopdracht

Euforie
Inzendingen: 120
Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Euforie
© Evi van Berkel op .
Aantal hits: 74

Schrijfopdracht: Optie 7.

Eerste zin:
Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte.
en als laatste zin: 
Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.
Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte.

Ga ik dit echt doen? Mijn ouders vermoorden me als ze erachter gekomen, laat staan mijn zus. Ze zit in een afkickkliniek. Ik heb haar moeten zweren dat ik nooit drugs zou nemen. Ik heb moeten aanzien hoe dat spul mijn zus verziekte en ons gezin kapot maakte. Je zou denken dat ik die belofte aan mijn zus niet zou willen verbreken. Toch loop ik nu hier, onderweg naar een bushalte waar een drugdealer op mij staat te wachten. Ik kan me nu nog omdraaien, maar nee ik doe het niet. Ik heb iets nodig, ik wordt wanhopig. Nu ik hem niet meer mag zien, niet meer kan voelen. Ik word er rusteloos van, hij was als een drug voor mij. Alleen heeft hij ook zijn negatieve kanten, net zoals drugs. Dat maakte hem zo realistisch.

Ik strijk met een hand zacht over mijn ribben. De blauwe plek doet nog steeds pijn. De snee is langzaam aan het helen. Pijn is nu nog de enige afleiding van hem. Maar ook de voornaamste herinnering aan hem. Nu zit hij in de gevangenis door wat hij mij heeft aangedaan. Zelf kan ik het niet aangedaan noemen. Maar mijn ouders en psycholoog zeggen dat wat hij heeft gedaan niet goed is. Dat ik het veel eerder had moeten vertellen. Eigenlijk had ik het nooit willen vertellen, ik hield te veel van hem om dat te kunnen doen. Dacht ik.

Ineens kijkt de dealer mij recht in de ogen aan, hij glimlacht. Ik moet nog een paar meter lopen voordat ik bij hem ben. Nu kan ik me niet meer omdraaien. Hoe gaat een drugdeal eigenlijk? Moet ik praten, of juist zwijgen? De ongerustheid neemt toe. Achteraf was het niet nodig geweest. “Hier” zegt hij. Hij duwt me de drugs in mijn handen en als ruil geef ik hem het gevraagde geld. “Dankjewel”, hij draait zich om en loopt weg.

Ik draai mij ook om en loop weer terug in de richting waar ik vandaan kom. Mijn ouders zijn niet thuis, het is de perfecte avond om deze drugs in alle rust uit te proberen. Eenmaal thuis maak ik het licht weer aan en zet ik een rustig muziekje op. Ik ga op de bank zitten en bekijk de pillen in het zakje. Ik weet niet of mijn ongerustheid afneemt, of toe neemt. Ik heb geleerd van mijn zus dat er geen weg terug is zodra ik ze neem. Mensen denken vaker van wel, maar dat is schijn. Voordat ik er echt over na denk heb ik al een pilletje weg geslikt. Ik ga liggen op de bank en wacht af.

Langzaam voel ik de prikkels onder mijn huid verdwijnen. Ook de controle van mijn lichaam zakt langzaam weg. Ik volg het gevoel van mijn lichaam. Een gevoel van Euforie spreidt zich langzaam in mijn ledematen door tot aan mijn hersenen.

Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan seks.
Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Euforie"

Geschreven door Evi van Berkel . Geplaatst in Schrijfopdracht.
04.01.21
Feedback:
Goed verhaal!
Grammatica & Spelling:
Goed
  • Lezenswaardig:
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !