Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Egoïstisch mens

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. Kety verweet me dat ik er niet was tijdens haar presentatie. Ze had een moeder die alleen maar aan zichzelf dacht en haatte mijn vergaderingen. Dikke tranen stroomden over haar wangen. Ik deed een stap naar voren om haar te troosten maar ze maakte een afwerend gebaar. Snikkend zei ze dat ze de gezelligheid van vroeger miste en baalde van mijn rotbaan. Ze keek me uitdagend aan en noemde me een egoïstisch mens. Geschokt hoorde ik het aan. Ik vond dat ze overdreef en niet zo dramatisch moest doen. Natuurlijk was ze teleurgesteld dat ik niet kon komen. Mijn sorry kwam niet aan. Ze snauwde dat ik werkelijk geen idee had hoe het voor papa moest zijn dat ik altijd maar weg was. Volgens haar was hij diep ongelukkig en ik was de enige die dat niet in de gaten had. Van de week hoorde ze hem stilletjes huilen in de badkamer. Verbijsterd keek ik haar aan. Meende ze dat? Hij was misschien wat stil de laatste tijd, maar Pim was nooit zo’n prater geweest. Hij lag vaak al in bed als ik thuiskwam. We spraken elkaar niet zo veel, maar we hadden ook nooit ruzie.

Ineens zag ik mezelf zoals mijn dochter me zag. Dat Kety me een egoïstisch mens noemde deed pijn. Het was brutaal en sneed dwars door mijn ziel, maar ze had misschien wel gelijk. We waren altijd een hecht gezin geweest. Pim en Kety betekenden alles voor me. Ik was er de laatste tijd inderdaad niet veel voor ze geweest. Kety zag dat ze nu mijn volle aandacht had. Ze zei zo bang te zijn voor een scheiding dat ze er al weken niet van kon slapen. Toen ik haar gerust wilde stellen overschreeuwde ze me dat ik blind was. Ze had het verdriet in zijn ogen gezien. Hij was somber en lusteloos. Dat ging hij niet volhouden. Ze barstte weer in snikken uit en liet toe dat ik een hand op haar schouder legde. Mijn opstandige puber was radeloos en ontroostbaar. Zwarte gedachten schoten alle kanten op. Ik huilde met haar mee.

Pim was naar zijn moeder en ik had nog werk te doen. Het viel me zwaar. Kety was vroeg naar bed gegaan. Ik hoorde Pim thuiskomen, haalde diep adem en liep naar beneden. Hij trok zijn jas uit en keek me zwijgend aan. Nu pas zag ik het verdriet in zijn ogen. Ik bleef staan. De opkomende tranen probeerde ik tegen te houden, maar ze rolden spontaan over mijn wangen. Pim schrok, maar deed geen poging om me te troosten. Ik vertelde hem dat Kety zich grote zorgen maakte over ons en dat ze me terecht een egoïstisch mens genoemd had.  Ik beloofde dat ik er meer zou zijn voor hem en Kety. Zijn blik verzachtte. Er was geen boosheid, alleen verdriet. Zacht zei hij ‘ik heb je gemist.’ We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig

Dit artikel delen?

optie 2.

  • Hits: 207
(De gemiddelde waardering is 4 door 1 stem(-men)

Reacties   

# Wat openhartig!Hans Van Battel 22-11-2019 19:44
Jouw open hart en open hand
sterken jullie innige band :-)
# RE: Wat openhartig!Connie van Vuuren 22-11-2019 20:14
Bedankt voor je reactie Hans. Is wel fictie hoor. Mooi citaat trouwens.
# FictieHans Van Battel 22-11-2019 22:00
Het leven spoedt zich naar onze verbeelding van de werkelijkheid.

In onze woorden ligt ons lot beschoren.

Heu... 'k Zal nu maar stoppen zeker... :lol:
# RE: Egoïstisch mensW.J. Slierendregt 22-11-2019 15:15
Het is moeilijk om in het verhaal te komen. Je schrijft:"Ze had een moeder die alleen maar aan zichzelf dacht en haatte mijn vergaderingen." Pas als ik een heel stuk verder ben begrijp ik de familie verhouding. In het hiervoor geciteerde stuk gebruik je ' een moeder' en 'mijn vergaderingen', terwijl het om een en dezelfde persoon gaat. Dat wekt verwarring
# RE: Egoïstisch mensConnie van Vuuren 22-11-2019 20:11
Nu ik het teruglees kan dit inderdaad wat verwarrend overkomen. Bedankt voor de feedback.

Login of registreer om een reactie te plaatsen