Voor schrijvers, door schrijvers
127 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

105 Hits

Publicatie op:
Een ongewone belevenis

Schrijfopdracht: Optie 4.

Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin: 
Zal iemand dit ooit geloven?

Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur... Behalve een nieuwsgierige ekster die verwoede pogingen doet om het clipje van een blikje frisdrank te bemachtigen uit een hoop bruin verschrompelde herfstbladeren is het bijna beangstigend stil om mij heen. Het lijkt wel alsof iedereen zich in de huizen opgesloten heeft, al is zelfs achter de vele vensters geen teken van leven te bespeuren. Het is nota bene nog maar 11 uur in de ochtend, bovendien een zondag, zo te zien een letterlijke rustdag. Kerkgangers, ho maar. Zelfs de kerkklokken beieren niet zoals anders. Wat is er toch aan de hand dat mensen zich blijkbaar zo verstoppen vandaag? 

Een onberedeneerbaar gevoel van onbehagen kruipt langs mijn wervelkolom omhoog. Wat heb ik hier eigenlijk te zoeken? Er is toch geen levende ziel. Als mij nu iets overkomt, is er niemand die het ziet of hoort en mij te hulp zal schieten. Ik besluit om huiswaarts te keren en eens op diverse media te kijken wat de oorzaak van deze zonderlinge stilte kan zijn. Ik wil me omdraaien, maar op hetzelfde moment word ik tegen de stoeptegels gekwakt en dreunt een oorverdovend donderend geraas als van vallend gesteente in mijn oren. Ik durf niet te kijken wat er om mij heen gebeurt en houd me zo plat mogelijk op de harde, ruwe tegels. Alles is beter dan geraakt te worden door bakstenen of rondvliegend glas.

Terwijl ik hier zo lig, bedenk ik met verbazing hoe het mogelijk is dat ik zo merkwaardig rustig blijf onder deze krankzinnige omstandigheden. Haast gelaten laat ik deze nachtmerrie over mij heen komen, misschien juist omdat ik deze ochtend als in een droomtoestand beleef, een droom waarin ik toeschouwer ben en mezelf observeer. Straks als ik de moed heb om mij op te richten en de ineengestorte wereld in de ogen te kijken, pas dan zal de innerlijke kalmte plaats maken voor pure paniek. Nu geef ik mij alleen over aan het lot. Wat kan ik anders doen dan afwachten tot alles voorbij is, misschien wel letterlijk? Voor hetzelfde geld ben ik al in een ander leven verzeild geraakt zonder het zelf te beseffen of lig ik aan de afbrokkelende rand van een enorme sinkhole? Stiekem hoop ik ondanks de ernst van de situatie, dat ik niet plotseling ontwaak uit deze nachtmerrie om mij vervolgens te realiseren dat het gelukkig zondag is. Een doorbraak zou weleens goed kunnen zijn, eindelijk een verandering die de wereld wakker schudt, een gebeurtenis die ik uit de eerste hand heb mogen meemaken. Jammer dat ik het merendeel alleen maar gehoord en niet met eigen ogen aanschouwd heb. Alleen, dit ongelooflijk verhaal, aan wie kan ik het kwijt en wat belangrijker is: zal iemand dit ooit geloven?

 


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Een ongewone belevenis"

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jeugdherinneringen (335) Harry Boerkamp 20-04-2020

    Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag...

    Lees meer: Jeugdherinneringen