Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

392 Hits

Publicatie op:
Doof, maar niet stom

Bij de incheckbalie tref ik een medepassagier die net als ik laat is. De groep is al door de douane. Ik stel me aan haar voor en zie haar terugdeinzen. Ik ben het gewend, mensen schrikken van mijn zware stem. En ik ben er op voorbereid. Op een ‘spiekbriefje’ leg ik kort uit dat ik doof ben, dat hard praten niet helpt, goed articuleren wel. Als we ergens zijn gaan zitten, geef ik het haar. Terwijl ze leest trekt het bloed naar haar gezicht.

In het begin communiceren we via briefjes. Ik leer haar dat ze eerst moet vertellen waar ze het over gaat hebben, anders sla ik een slag en kan het lang duren eer het gesprek op gang komt. Bij onze eerste afspraak grijpt ze nog in als ik wil afrekenen, omdat ze denkt dat ik het niet begrepen heb, maar ik weer het af. Dat is pijnlijk voor haar, maar ook voor mij. Ze moet heel wat (af)leren. Mij bij een gesprek betrekken, blijft lastig. Ik word vaak in gezelschap buitengesloten, uit onachtzaamheid, onhandigheid of gemakzucht. Als ik naderhand hoor waar het over ging vind ik het jammer dat ik niet de kans heb gekregen om aan het gesprek mee te doen, ik had daar best iets over te zeggen.

Mannen lijken er meer moeite mee te hebben dan vrouwen. Horeca- en winkelpersoneel is vaak sociaal en ziet het als een uitdaging. Ze kijken me aan en concentreren zich op mij, dat voelt heel fijn. Ikzelf ben trouwens slecht in het breken van het ijs. En als een gesprek gaande is, durf ik niet zomaar in te breken, ik weet immers niet waar het over gaat.

Ik heb nooit gebarentaal geleerd. In mijn schooltijd vond men dat doven zoveel mogelijk in de gewone maatschappij moesten kunnen meedraaien. Ik ken wel het vingeralfabet, wat heel handig is als je een moeilijk woord niet kent of niet kunt liplezen. Ik concentreer me op het mondbeeld van de ander, kijk naar de lippen.

Sommigen voelen zich ongemakkelijk als ze duidelijk moeten articuleren. Ze beseffen ook niet dat ze me moeten blijven aankijken zolang ze met me praten. Of ze praten veel te snel. Mijn vrouw en ik hadden daardoor vaak misverstanden, omdat de helft van wat ze zei mij ontging, nu gaat het beter. Maar het komt ook voor dat ik met iemand in gesprek ben, en dat we allebei denken elkaar volledig te begrijpen, totdat zij ingrijpt, omdat we geheel langs elkaar heen praten, ha!

Ach, er valt nog zoveel te vertellen, maar intussen heb je wel begrepen hoe het is om doof te zijn, niet? En dat je niet per se stom bent als je doof bent. Al ben ik helaas niet voor iedereen verstaanbaar, maar dat is een kwestie van wennen en misschien vooral: niet bang zijn te vragen of ik het wil herhalen, al is het meerdere keren. Het kost wat tijd, durf en moeite, maar dan gaat het verrassend goed.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Doof, maar niet stom"

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Alles kwijt. (422) Harry Boerkamp 26-04-2020

    De bank in het park waar nooit iemand zat, was bezet. Tenminste, er lag een slaapzak op de bank en naast de bank stond een oude koffer, die helemaal onder de stickers zat. Toen Thom vlakbij de bank...

    Lees meer: Alles kwijt.