Voor schrijvers, door schrijvers
127 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

73 Hits

Publicatie op:
De ontsnapping

Schrijfopdracht: Optie 3.

Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet
en als laatste zin: 
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. 
Op zonnige dagen loop ik uit mijn werk van de Alkemadedreef via het park naar de Bumanskade. ‘s Morgens niet, dan ben ik chagrijnig en blijf ik in de bus zitten en als het regent of koud is ook niet, ik ben niet gek. Het rondje rond het park is twee haltes.
Die middag half zes was het vijfentwintig graden, mijn colbertje hing nonchalant over mijn schouder. Van de zeven bankjes in het park staan er zes in de avondzon, de zevende staat in de schaduw en was altijd leeg. 
Nu niet, er stonden drie dozen op. 
Drie kartonnen dozen. 
Drie bruine kartonnen dozen. 
Drie open bruine kartonnen dozen. 
En uit elke open bruine kartonnen doos kwam gepiep. Vroeger zou je het gerinkel noemen, maar smartphones rinkelen niet meer, die piepen of zingen of blaten. Als ze al rinkelen hoor je kapot glas.
Dit gepiep klonk dringend en agressief. Ongemakkelijk liep ik snel verder. De dozen piepten rampspoed.


Bij het grasveld rond de vijver liepen verhitte gezichten rond. Een kortbebaarde jongen met een roze T-Mobile jasje kwam op mij af.
‘Heeft u de oproerkraaiers gezien?’ vroeg hij
‘Hoebedoelu?
Een lichtblauwe sweater van BEN duwde tegen mij aan, verontschuldigde zich en snelde door. Twee rode shirts van Vodafone renden het grasveld over, de rechter hield een soort radio met grote antenne in zijn handen.
‘Vanmorgen ontsnapten zeven smartphones.’
‘Ontsnappen?’ vroeg ik. Als het waar was, dan was ik aan een groot onheil ontsnapt.
‘Drie hiervan waren al eerder vertrokken en zijn gisteren gepakt.' zei hij. 'Voordat we de GPS uit konden schakelen namen ze weer de benen, nu met vier kompanen.’
‘Hoe?’
‘De trilstand,’ zei het roze jasje. ‘Ze bellen elkaar en trillend schuiven ze zo een stukje verder. Binnen vijf minuten schuiven ze een paar honderd meter door.’
De lichtblauwe sweater kwam terug en zei: ‘Waarschijnlijk zijn ze nu met een paar honderd, zoveel mensen hebben een toestelvermissing gemeld, de laatste melding kwam hier uit het park.’
‘Ik heb de rebellerenden gezien. In een doos,’ riep ik uit.
‘Camouflage! Dat we daar niet aan gedacht hebben,’ zei de roze jas. Hij vormde met zijn handen een trechter voor zijn mond. ‘Ze hebben zich verstopt, een publieke melder meld hier dat ze zich in een doos verstoppen.’
‘Drie dozen,’ zei ik.
‘Drie dozen!’ bazuinde hij. Iedereen schoot een kant op en met een paar seconden was het grasveldje leeg. ‘Wat voor dozen?’ vroeg hij.
‘Kartonnen dozen.’
‘Kartonnen dozen!’ 
‘Bruine dozen,’ zei ik voor de zekerheid.
‘Bruine dozen!’
‘Ik zag de dozen daar,’ zei ik en wees in de richting waar ik vandaan gekomen was.
‘Mensen, die kant op!’ toeterde het roze jasje en iedereen kwam terug. Ze verzamelden zich om mij heen, keken gespannen in de richting van mijn hand en renden in een kleurige stroom weg. 
Dapper volk, ik doe ze het niet na.

Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.


&caption=www.schrijverspunt.nl" class="popup" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'facebook');"> facebook
  • twitter
  • Vertrouwen verdien je op grond van daden.

    We mogen weer stemmen. Tijdens verkiezingsdebatten vangen partijleiders elkaar woorden af en herinneren elkaar aan misstappen en discutabele beslissingen. Dit alles om de kiezer te paaien om zijn stem uit te brengen op de partij waar de spreker voor staat. Kranten staan vol met mooie beloftes van politieke partijen die een greep doen naar de macht. Verkiezingsspotjes staan bol van loze praat. De kiezer kan hier beter niet naar luisteren. Hij doet er verstandig aan om oude partijprogramma’s te lezen zodat hij vast kan stellen wat er van alle mooie beloftes van vier jaar geleden is terechtgekomen. Om de lezer werk te besparen, bij dezen het antwoord: verrekte weinig. De kiezer die bewust zijn stem uitbrengt stemt niet op een partij maar op een persoon die de laatste vier jaar zijn mooie woorden daadwerkelijk heeft omgezet in daden. Hij maakt het zich daarmee gemakkelijk, want zijn keus is dan beperkt. Kamerleden die dit hebben gepresteerd zijn namelijk op twee handen te tellen en dat zijn er beduidend minder dan het aantal partijen dat aan de verkiezingen deelneemt. 

  • %0A%0Ahttps://www.schrijverspunt.nl/columns/stemadvies%0A%0A" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'email');"> email
  • instagram
  • Vertrouwen verdien je op grond van daden.

    We mogen weer stemmen. Tijdens verkiezingsdebatten vangen partijleiders elkaar woorden af en herinneren elkaar aan misstappen en discutabele beslissingen. Dit alles om de kiezer te paaien om zijn stem uit te brengen op de partij waar de spreker voor staat. Kranten staan vol met mooie beloftes van politieke partijen die een greep doen naar de macht. Verkiezingsspotjes staan bol van loze praat. De kiezer kan hier beter niet naar luisteren. Hij doet er verstandig aan om oude partijprogramma’s te lezen zodat hij vast kan stellen wat er van alle mooie beloftes van vier jaar geleden is terechtgekomen. Om de lezer werk te besparen, bij dezen het antwoord: verrekte weinig. De kiezer die bewust zijn stem uitbrengt stemt niet op een partij maar op een persoon die de laatste vier jaar zijn mooie woorden daadwerkelijk heeft omgezet in daden. Hij maakt het zich daarmee gemakkelijk, want zijn keus is dan beperkt. Kamerleden die dit hebben gepresteerd zijn namelijk op twee handen te tellen en dat zijn er beduidend minder dan het aantal partijen dat aan de verkiezingen deelneemt. 

  • " class="popup" onClick="ga('send', 'event', 'socialshare', 'click', 'linkedin');"> Linkedin
  • Printen
  • Whatsapp
  • Feedback voor schrijfactiviteiten

    Review voor: "De ontsnapping"

    Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

    • Nat (440) Eelco Visser 05-04-2020

      De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. Ik keek ervan op. Nooit zat iemand op deze bank zo dicht bij de vijver, maar vandaag zat er een jonge vrouw met een hoofddoek. Verveeld reed ze de...

      Lees meer: Nat