Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 99

de kat

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet. Dat had ik niet eerder meegemaakt en de bank was toch echt een vast onderdeel in mijn dagelijkse wandeling. Uiteraard ging ik er nooit op zitten. Niemand ging ooit zitten op deze door duiven ondergescheten bank, terwijl hij toch op een mooie plek onder die prachtige rode beuk stond.

De arrogante blik van de zwarte kat, die een klein schoon plekje had gevonden, vond ik katten eigen. Wat mij deed stoppen was zijn “miauw”.
Hij miauwde helemaal niet, hij sprak het uit! Mijn verbijsterde gezicht lokte een nieuwe reactie van hem uit: “Heb ik soms wat van je aan?”Dit werd echt te gek, had ik vanmorgen iets verkeerds gegeten? Had iemand mij stiekem drugs toegediend? Bijna gebeurde het onvoorstelbare, net op tijd stopte ik die zittende beweging, net boven de duivenstront. De manier waarop hij zijn ogen dicht kneep en hoe hij zijn mond een ietsje omhoog trok: dat beest lachte me spottend uit.

“Jij miauwt, jij spreekt mensentaal.”
“Zo moeilijk is dat niet, mijn bedienden spreken het ook en ik neem dingen makkelijk op.
”Bedienden?”
“Ja, de mensen die ik toe sta mij in hun huis op te nemen, tot ik het zat wordt en een andere verzorging ga zoeken. Jij bent trouwens de eerste die het verschil tussen een kattenmiauw en een mensenmiauw hoort.”

De kat waste rustig zijn poot, toch vanuit een ooghoek hield hij mij in de gaten. Ik wist niet wat ik hier mee aan moest. Gewoon weglopen en doen of er niets gebeurd was? Die kat in zijn nekvel pakken en een circusnummer met hem beginnen?
“Als je het maar laat.”
“Wat?”
“Tjonge, tjonge, wat zijn mensen toch voorspelbaar. Nee, ik ga geen circusnummer met je doen.”
“Kan je ook al gedachten lezen?”
“Welnee, jullie soort is zo makkelijk te doorzien. De gedachte aan een circus hangt als het ware boven je hoofd. Vergeet het maar. Nee, ik heb een ander voorstel voor je.”

Dat wilde ik wel horen en wat bleek, ik mocht voorlopig zijn bediende zijn. Ik wist dat ik alleen maar ja kon zeggen. Ik hield van katten, van de manier waarop ze zich gedroegen. Een hond wilde graag lief gevonden worden, een kat interesseerde dat totaal niet, die beesten gingen arrogant hun eigen gang, bij hoge uitzondering stonden ze een aai toe. Een hond hoefde ik niet; die kat was een ander verhaal. Hij was welkom.
De kat, een naam wilde hij niet, maakte thuis al snel duidelijk, wat ik voor kattenvoer moest kopen en dat lag dus een kwartiertje later op het boordje voor hem klaar.

Geeuwend dronk ik mijn eerste koffie, de kat speelde met mijn mobieltje. “Hé, laat dat. Dat is niets voor katten.”
“Poe, je moest eens weten wat ik allemaal met die nagels kan.”
Dat interesseerde mij niet. Mijn werkdag begon, dat rapport moest vandaag nog klaar. Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© W.J. Slierendregt
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 348
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "de kat"

Geschreven door W.J. Slierendregt . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
  • Passend in deze rubriek:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Jannet Fink 12.12.19
    Geweldig wat je er van gemaakt hebt tussen die twee zinnen. Als je het inkort, je tot de essentie beperkt, wordt het nog pakkender - denk ik.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...