Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
  • Ik, schrijver

    Optie 8

    Schrijf een fantasierijk verhaal met als onderwerp 'Ik, schrijver'. Waarheidsgetrouw of compleet fictief, het is aan jou als het maar de moeite waard is om te lezen. Probeer de lezer te boeien en mee te trekken in jouw wereld als schrijver.
    Klik hier voor inspiratie.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Een aantal verhaalopdrachten dienen te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is alleen de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.
De schrijfopdracht

Schrijfopdracht

Aantal gepubliceerde inzendingen: 100

De heksenkring

Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier. Vreemd, zo’n mooie vrouw met een blik zo vilein dat je er een appel mee kon schillen. Inwendig haalde ik mijn schouders op, die blik was misschien niet voor mij bestemd. De bar, die interesseerde me meer.

“Mag ik een alcoholvrij biertje,” vroeg ik.
“Barman, doe mij er ook eentje.”
De harmonieuze stem deed me opzij kijken, het was de vrouw van die giftige blik.
“Bert, herken je me niet?”
“Nee, ik herken je niet. Moet dat dan? Als die hatelijke blik voor mij bedoeld was, dan ontnam mij dat alle interesse in jou.”
“Sorry, ik keek zo boos omdat jij mij vroeger altijd negeerde.”
“Dat lijkt me sterk, je bent veel te mooi om negeert te worden.”

Voor het eerst hoorde ik haar lach, een mooi klaterend geluid. Het boosaardige was van haar afgegleden, wat volgde was een gesprek want ik wilde weten hoe ze mijn naam wist en waarom ik haar zou moeten herkennen.  De receptie interesseerde me niet meer, dat was toch maar een zakelijke bijeenkomst. Nee, naast mij stond een vrouw die belangstelling voor mij als persoon had.
“Je herkent me nog steeds niet?”
“Je hebt iets heel bekends, iets vertrouwd. Sorry, maar ik ben heel slecht in het onthouden van gezichten.”
“Zo lang is het niet geleden. Ik ben Lydia van de eindklas middelbare school.”
De gezichten van die klas passeerden mijn geheugen, althans voor zover ik ze nog kon oproepen. Toen wist ik het: “Lydia van de heksenkring!”
Opnieuw klonk haar heerlijke lach en het gebaar, waarmee ze haar gitzwarte haar weg veegde, deed mij haar echt herkennen. “Ja, de heksenkring, die vijf meiden, waar iedereen doodsbang voor was. Als jullie een knul apart namen, zagen wij van een afstandje hem snel kleiner worden, tot jullie door liepen en een zielig hoopje mens achter lieten.”
Lydia vond een reactie overbodig, ze nam liever een slok bier maar ze had wel een vraag: “Zeg Bert, heb jij je nooit afgevraagd waarom we jou nooit tot de grond toe afbranden?”
Dat was zo, ze lieten mij altijd met rust. Mijn vragende blik zei genoeg. “Omdat ik het niet wilde. Ik wilde hele andere dingen met jou.”
Ik nam een slok bier, ik stelde een reactie liever uit. Zou ik het haar vertellen? Ach, het was lang geleden, de jaren waren er overheen gegroeid, dus  waarom niet: “Lydia, ik had een heilig ontzag voor jullie maar ik was ook smoor verliefd op je.”
Een vlaag van weemoed, misschien verdriet lag heel even op haar gezicht: “Bert, eigenlijk zit mij dat jaar nog steeds dwars. Iets wat had kunnen zijn maar nooit was.”

Zwijgend, nadenkend dronken we ons glas leeg. We hadden hier iets gevonden wat we niet zochten. Zou die oude liefde dood zijn? Zou er nog leven inzitten? Hier hadden we niets meer te zoeken, we vertrokken.

We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.

Dit artikel delen?
Auteur van dit artikel:
© W.J. Slierendregt
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 390
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "De heksenkring"

Geschreven door W.J. Slierendregt . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
  • Hans Van Battel 24.11.19
    Leuke tekst, maar m.i. wat ongeloofwaardig voor iemand die zo hartsgrondig is gepest op school (?).

    En jammer... Die stomme taalfoutjes leiden de aandacht af:
    "... veel te mooi om GE-negeer-D te worden",
    "... wij je nooit tot de grond toe afbran-DD-en?".
    "... hebben afgebrand?" klinkt m.i. minder ambigue omdat je de dubbele "d" niet hoort (een lezer "hoort" zijn tekst).
    Als je het dan met een enkele "d" schrijft, lijkt het of het pesten op dat moment nog doorgaat.
    "... iets bekends, iets vertrouwd-S."

    Kortom: hoe taalfouten je tekst eerder verwarrend dan toegankelijk maken...
    • Hans Van Battel 24.11.19
      @wimSL Je hebt gelijk: ik liet me te veel richten op de taalfouten tijdens het lezen...
      Een goede raad: geef de lezer geen excuus!
    • W.J. Slierendregt 24.11.19
      Dank je wel voor de reactie. Daar leer ik altijd van en met die taalfouten heb je gelijk, daar moet ik beter op letten. Dat van dat pesten snap ik niet zo goed. Het komt in de tekst niet voor. Pesten is volgens mij als één leerling(e) dag in dag uit door andere leerlingen getreiterd wordt. Hier is een groep meiden die elke keer een andere knul te grazen nemen. Dat is volgens mij tussen de regels door te lezen. Waarom? Weet ik veel, misschien vanwege grensoverschrij dend gedrag; ik moet wat te raden over laten voor de lezer. Hoe dan ook: hij werd nooit gepest.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!

Nu te koop...