Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

De bushalte.

De bushalte.

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.

Het was warm en zwoel, en ik had mijn jas open vanwege de warmte.

Ik stond  de vertrektijden van de bus te bestuderen en constateerde, dat de eerstvolgende pas over vijfentwintig minuten zou komen.

Het autoportier aan de passagierskant zwaaide open en een mij onbekende vrouwenstem riep: “Meerijden, Herman?”

Ik was Herman niet, want ik heet Willem.

“O sorry”, grinnikte ze besmuikt,” ik dacht dat je Herman was.”

Ze trok het portier dicht en stoof er vandoor.

Omdat ik geen zin had zo lang te staan, ging ik op het bankje in de abri zitten.

’s Morgens was ik naar een tentoonstelling geweest, en de rest van de dag had ik door de stad gedalft en ik was suffig en soezerig van vermoeidheid.

Ik belde een taxi.

“Toevallig”, zei de taxi-juffrouw, “is er één vlakbij, die naar dezelfde laan moet, en als u  geen bezwaar hebt tegen een medepassagier stuur ik die langs.”

Ik had geen bezwaar en binnen vijf minuten was de taxi er. Op de achterbank zat  een fraai gekapte en subtiel opgemaakte vrouw. Het was mijn buurvrouw van een paar huizen verderop.

 “Ha buurman”. glimlachte zij, “leuk dat ik je tref.”

“Hmmm”. beaamde ik.

“Moet je nog eten?”, vroeg ze.

“Jaja”, zuchtte ik, “maar ik denk dat ik maar een boterham neem, want ik heb geen zin meer om eten klaar te maken.”

“Ga maar met mij mee, want ik heb chinees gehaald en daar kunnen we met zijn tweeën van eten. Even in de magnetron.”

“Ga maar lekker zitten”, glimlachte zij toen we binnen waren, “dan zet ik de nasi in de magnetron en verkleed me even.”

Vijf minuten later was ze terug.

Ze had een dunne peignoir aan, die malse stukken bloot been vrij liet.

Zij dekte de tafel en schepte de nasi op.

Na het eten keek ze mij ondeugend aan: “Zullen we eh…naar eh…boven gaan?”

We gingen naar boven en in haar slaapkamer waren de gordijnen al dicht en brandde er een schemerlampje.

Zij liet haar peignoir van zich af glijden en stond in haar glorievolle naaktheid voor me.

Ik voelde iets aan mij groeien, en kleedde mij bliksemsnel uit.

Ze lag er prachtig bij en ik dook onder in de poel van wellust, die het vrouwenlichaam is.

Het was een langzaam genieten, en ik zei dat ik er versteld van stond, dat ik het nog kon na al die jaren van alleen zijn.

“Ach”, giechelde zij, “het is net als fietsen, je verleert het nooit!”

We gingen naar beneden waar zij koffie maakte, die wij tegen elkaar aan zittend op de bank opdronken.

Ze legde haar hand op mijn knie: “Daar is de bus, hoor!”

Ik schrok op uit mijn roes.

“Lekker dutje gedaan, hè!”, giechelde ze op het bankje in de abri zittend.

Grijnslachend rekte ik mij uit en ging staan.

Daar was de bus.

Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

Dit artikel delen?

optie 1.

  • Hits: 342
(De gemiddelde waardering is 4.5 door 10 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen