Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Kijk bij de verschillende schrijfopdrachten om mee te doen.

Ga s.v.p. naar het overzicht van deze schrijfactiviteit om ook jouw verhaal/gedicht toe te voegen.

266 Hits

Publicatie op:
De bonuszoon.

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Na al die jaren herinnerde ik me de onverwachte ontmoeting alsof het gisteren gebeurd was. Toen ik het station uitkwam en op weg was naar huis, had ik het gevoel dat ik al een tijdje gevolgd werd. Plotseling stopte de auto naast me. Het raam aan de bijrijderskant ging langzaam naar beneden en ik hoorde een stem zeggen: ‘Hallo, ik wil je graag een keer spreken.’‘ Rot op,’ antwoordde ik. ‘Wie ben je? Mijn vader zeker, dat hebben er al meer gezegd. Waarom heb je dan nooit wat van je laten horen? Nu ik zeventien jaar ben, val je me lastig. Laat me toch alleen. Ik heb al genoeg problemen.’

De man opende het portier en vroeg aan mij om even bij hem in de auto te komen zitten. Ik twijfelde maar stapte toch in. Toen ik hem goed kon zien, schrok ik. Het leek alsof ik in de spiegel keek. Dezelfde ogen, kleine oren en dezelfde blonde krullen. Ongelooflijk. Even kreeg ik een brok in de keel.

‘Als je straks thuis bent, wil je dan deze foto aan je moeder laten zien? Ik wil haar graag een keer spreken.’ Ik pakte de foto aan. Het leek alsof ik naar een foto van mijzelf keek. Achterop de foto had de man zijn telefoonnummer geschreven. ‘Wil je haar vragen of ze mij wil bellen? ’vroeg hij.

‘Hoe heet je ?’vroeg ik. ‘Martin. Martin Janssen.’ Ik voelde dat ik helemaal bezweet was geraakt, maakte een eind aan het gesprek en stapte uit de auto. Thuis haalde ik de foto uit zijn jaszak en vertelde wat er gebeurd was. Alsof aan de grond genageld stond, keek mijn moeder naar de foto en even later stroomden de tranen over haar wangen. ‘Is dit mijn vader, de man waar je me al zo vaak oververteld hebt?’. ‘Ja,’ zei ze. ‘Het moet hem wel zijn, je lijkt als twee druppels water op hem.’

Twee weken later had Ilse de moed verzameld om hem te bellen en spraken we af om elkaar op een rustige plek te ontmoeten. Ik zat vol vragen. Ilse had me wel verteld dat ze op jonge leeftijd een korte relatie had gehad met een jongen, die een aantal jaren ouder was dan zijzelf was en dat hij als militair voor een VN missie in 1979 naar Libanon was vertrokken. Al vrij kort nadat hij in Libanon zat, was er een eind aan de relatie gekomen. Wat ze Martin  nooit verteld had, en ook niet aan mij, was dat ze zwanger was toen hij naar Libanon vertrok. Martin had op een reünie van Libanon veteranen van een oude maat van hem gehoord dat hij wel erg veel leek op een jongen die bij hem in de buurt woonde. ‘Direct erna ben ik op zoek naar jou gegaan. Nu heb ik behalve een dochter ook een zoon.’ Ik moest alles even laten bezinken. Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

 

 


Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen review mogelijkheid.

Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "De bonuszoon."

© Harry Boerkamp
12.12.20
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

In elke boekenwinkel: