Voor schrijvers, door schrijvers

Schrijfopdracht

Dagboek van de laatste vrouw op aarde.
Inzendingen: 120
Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Dagboek van de laatste vrouw op aarde.
© Claudia Pirot op .
Aantal hits: 100

Schrijfopdracht: Optie 9.

Schrijf een fantasierijk verhaal met als gegeven dat je de laatste levende mens op aarde bent. De bepaling van oorzaak en vervolg is aan jou, maar wat gaat er door je heen en hoe verder?

Hier zit ik dan, compleet alleen, maar ik voel me niet alleen. Ik ben omringd door dieren. Ze zien me niet als vijand, waarschijnlijk omdat ik de enige van mijn soort nog ben. In de afgelopen drie jaar zijn ze vergeten hoe het is om opgejaagd te worden en om bang te zijn voor mensen. Veel dieren zijn gestorven omdat er niemand meer was om voor ze te zorgen. Op sommige dagen als de wind niet waait, kun je de rotte lucht nog ruiken. Sommige huisdieren zijn verwilderd en redden zichzelf prima. Er is nog een levensvoorraad aan eten en die kunnen ze zelf makkelijk vinden in de supermarkt.

Ik kan mezelf ook voeden voor zolang als ik leef. Waarschijnlijk kan ik tientallen mensenlevens leven op al het eten dat nog aanwezig is in dit land. En anders ga ik naar een ander land. Er zijn nog zat auto’s, dus als de één zonder benzine komt te zitten, is er wel weer een ander in de buurt die nog volgetankt is. Ik heb na een paar weken alleen te zijn, geleerd om auto’s open te breken en ze te starten zonder sleutel. Ook heb ik geleerd om dieren te doden en te slachten. Dat vergde iets meer oefening, maar gelukkig vond ik het nooit erg om mijn handen vies te maken.

Overleven doe ik wel, dat is het probleem niet. Maar uiteindelijk ben ik toch alleen. Toch heb ik elke dag het gevoel alsof er zomaar iemand om de hoek kan komen zetten. In mijn hoofd heb ik continu gesprekken met mensen en ook buiten mijn hoofd, ik praat de hele dag van me af. Elk gezicht dat ik tegenkom is een vriend, familie, een klant, een vreemde, een zwerver, een jongen die ik probeer te versieren. Elke foto, elke poster en elke paspop krijgt een rol.

Waarom blijf ik hier eigenlijk? Ik woon nog steeds in het dorp waar ik vandaan kom. Soms fiets ik naar een ander dorp voor de afwisseling, maar eerlijk gezegd vind ik het wel best zo. Alles lijkt zo ontzettend groot in mijn eentje. Ik lig nu soms al doodsbang in bed omdat ik zo alleen ben. Er is niemand die me kan beschermen, niemand die me kan troosten. Ik weet nog steeds niet waar iedereen gebleven is en ergens ben ik bang dat wat ze verdreven heeft, mij binnenkort ook komt halen. Of misschien komen ze wel niet. Misschien zijn ze mij vergeten en denken ze dat deze planeet leeg is. Eigenlijk vind ik dat idee veel erger. Toen het net gebeurd was, ben ik gaan reizen. Ik ben met de auto door Europa getrokken om te kijken of wat er op tv te zien was, waar was. Daarna, toen ik weer thuiskwam na geen ziel tegen te zijn gekomen, struinde ik het internet af, wat het goddank nog een paar weken heeft gedaan. Elke webcam in elke stad, dierentuin, radioshow et cetera heb ik bekeken. Dag en nacht. Ik had meerdere laptops en computers aan staan om te monitoren of er iets gebeurde. Maar zoals ik al dacht, helemaal niks. Ik weet zeker dat ik helemaal alleen ben. De laatste mens op aarde. De laatste drie jaar zijn voorbij gevlogen. Ik heb erover nagedacht om naar een spermabank te gaan en mezelf te insemineren. Moet ik de aarde herbevolken als een soort Eva? Voorlopig niet. Ik moet er eerst achter zien te komen wat er gebeurd is. Morgen vertrek ik naar Hilversum om in de studio’s te zoeken naar beeldmateriaal van drie jaar geleden. Daar moet ergens iets te vinden zijn. Ik zal niet rusten tot ik of dood ben, of niet meer alleen.

Dit artikel delen?

geef een waardering voor: "Dagboek van de laatste vrouw op aarde."

Geschreven door Claudia Pirot . Geplaatst in Schrijfopdracht.
06.01.21
Feedback:
Wat Louise van der Hee hierboven aanhaalde dat is inderdaad goed gezien.
Tenslotte hoeft de ik-figuur geen vlees te eten. Er is genoeg voedsel. Tegen de tijd dat je alle ongekoelde houdbare producten achter de kiezen hebt, ben je zo drie jaar verder, met inbegrip van koekjes, koude blik- en potgroenten, voorgekookte maaltijden etc. Het kan natuurlijk ook zijn dat de dieren op een gegeven moment de ik=persoon gaan verorberen al was het alleen uit instinct om te overleven...
Grammatica & Spelling:
Voldoende
  • Lezenswaardig:
    60%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
Emoticons: ;o = wink, :d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart

Jouw feedback hier?

Je helpt een andere schrijver met jouw eerlijke, respectvolle feedback en een serieuze waardering voor de schrijfkwaliteit van het artikel. Zie je verbeterpunten? Geef ze dan a.u.b. concreet aan in je commentaar.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen.

Snelmenu: Klik, voor belangrijke pagina's, aan de rechterkant op de blauwe button !