Voor schrijvers, door schrijvers
  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Lange

De auto stopte vlak naast me, bij de rand van het trottoir.
‘Moet dat nou?’ vroeg ik me ontstemd af?  
Het stoplicht stond op rood, dus verder rijden was voor het ding even niet mogelijk.
Maar om nou zo dicht langs het trottoir stil te staan, was wel wat overdreven.
Nu was die hele auto wat overdreven, vond ik.
Zo’n enorm lange, zilverkleurige limousine en dan nog eens extra verlengd.
Een overduidelijk ‘Wie-heeft-de-langste’ complex. 
‘Mag het misschien een stukje meer zijn?’ grapte ik voor mijzelf.
Nou, de gemiddelde slager op de hoek zou zich deze weelde niet eens een uur kunnen veroorloven.
Ik liep naar voren, ging ter hoogte van de koplampen staan en begon te lopen langs de lengte van de wagen, naar de achterkant.
Met steeds de ene voet voorop tegen de andere, telde ik 32 stappen.
‘Hm, da’s wel een erg lange. Zo lang heb ik die dingen nog niet eerder gezien.’
En zoals ieder ander die een limousine ziet, vroeg ook ik mij af wie er in zou zitten en wat ze aan het doen zijn als stoplichten op rood staan.
‘Waarom zijn die ramen altijd zwart geblindeerd?’ vroeg ik mij af en boog mij impulsief, onbeschaamd nieuwsgierig over de achterruit, om met mijn hand op het raam, boven mijn ogen, naar binnen te kunnen spieken.
Natuurlijk lukte dat niet. 
Dan maar bij een zijraam proberen. 
Daar drukte ik mijn neus stevig tegen het raam, alsof dat zou helpen om meer te zien. 
‘Nope, lukt ook niet’ dacht ik. 
Het stoplicht sprong van groen, naar oranje, weer op rood. 
Ik leunde wat geërgerd met mijn rug tegen het achterportier van de auto en dacht na. 
Misschien zat nu wel iemand naar mijn achterwerk te kijken, die ik vrijpostig tegen het donkere raam had gezet om ontspannen te kunnen leunen. 
‘Iemand die zichzelf héél belangrijk vind’ mompelde ik, ‘zoals Brad Pit, of president Trump, of Nick en Simon.’ 
Ik giechelde. 
Of zouden er zware criminelen inzitten?
Geschrokken trok Ik mijn kont snel bij het raam vandaan en tuurde weer zonder succes door dat raam naar binnen. 
‘Nou ja, Trump of een zware crimineel, wat is het verschil’, constateerde ik en deed nu een poging tot spieken bij het portierraam aan de voorzijde van de auto. 
Het stoplicht sprong weer van groen, naar oranje, op rood. 
Nu begon ik me te frustreren dat het mij niet lukte mijn nieuwsgierigheid te bevredigen, toch kon nog net een schop tegen het voorwiel onderdrukken. 
Ik liep nog eens tellend, voetje voor voetje, langs de vele portieren en ramen van de limousine en kwam op hetzelfde getal uit.
‘Protserig en arrogant’ was mijn afgunstige mening. 
Ik zag groen. 
‘Uitsloverij! Mijn eigen kleine Smart-car is praktischer. Die kan ik op de kleinste plaatsen ergens tussen proppen en de ramen zijn transparant.’ riep ik luid naar het achterportier.
Iemand tikte nu van binnenuit tegen het raam en de limousine zette zich langzaam in beweging.
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.

- © Christiene M. de Vries -

Dit artikel delen?

optie 1.

  • Hits: 311
(De gemiddelde waardering is 4 door 2 stem(-men)

Login of registreer om een reactie te plaatsen