Voor schrijvers, door schrijvers

Meer van deze schrijver lezen?

  • Schrijfopdracht

    Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven. 
  • Meedoen?

    Wil je ook een schrijfopdracht publiceren op Schrijverspunt en misschien feedback ontvangen? Je kunt een keuze maken uit een van de opties

    We werken met twee types schrijfopdrachten:

    • Een verhaal in maximaal 500 woorden dat dient dient te beginnen met een vaste eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin, zoals aangegeven in de optie.
    • Een associatief geschreven tekst (proza of poëzie) o.b.v. woorden en beelden, zoals aangegeven in de optie.
  • Beoordelen

    Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

    Ook jouw feedback kan een schrijver verder helpen.
Optie 1.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
en als laatste zin:
Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
Optie 2.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
en als laatste zin
We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
Optie 3.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
en als laatste zin:
Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
Optie 4.
Een verhaal in maximaal 500 woorden
Eerste zin:
Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
en als laatste zin:
Zal iemand dit ooit geloven?
Optie 5.
associatiefSchrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.

Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
Optie 6.
associatiefBeschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.

Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.

Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.

Borreluur.

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet.

Er zat een nette oude heer. Hij droeg een lange, beige jas, vroeger  een demi-saison  genoemd; of ook wel potloodventerjas.

Een dergelijk sujet was hij niet, want ik zag twee schone broekspijpen met een scherpe vouw boven glimmend gepoetste bruine schoenen, en een gouden brilletje op zijn bladgeschoren gezicht. Op zijn hoofd stond een donkergrijze gleufhoed.

Naast hem stond een vierkante fles met doorzichtige vloeistof.

Toen ik naderde, en aarzelend verder wilde lopen lichtte hij zijn hoed op: “Kom er gerust bij zitten.”

Grinnikend: “Ik ben geen alcoholist, al lust ik wel een jonkie, maar deze heb ik zojuist bij de slijterij aan de overkant gekocht.”

Voorzichtig ging ik naast hem en de fles zitten.

“Eigenlijk”, hernam hij, “vind ik die fles te zwaar om mee naar huis te sjouwen.”

Hij lachte met een scheve grijns: “Maar weet, ik hou er niet van alléén te drinken. Lust jij een glaasje?”

Terwijl hij dat zei haalde hij een linnen zakje uit zijn jaszak, grabbelde er twee kleine glaasjes en een doekje uit.

“Ik heb het nooit gedronken, dus ik weet het niet!”, antwoordde ik.

“Probeer het maar, je vindt het vast wel lekker.”

Hij wreef met het doekje over de glaasjes en reikte ze mij aan, waarna hij de fles pakte , openmaakte en de glaasjes vol schonk.

“Cheers”!

Voorzichtig nipte ik. Het viel me niet tegen.

“Nog één?”, grijnsde hij,toen de glaasjes leeg waren.

Hij schonk nogeens in.

“Statistisch gezien”, ginnegapte ik, “is dit mijn eerste, want dat andere was om te proberen, en telt niet mee!”

“Daar heb je een punt, maar dan telt de mijne ook niet, want dat was promotie.”

Toen de glaasjes weer geleegd waren, zei hij: “Op één been kan je niet staan!”

Hij schonk weer in, en toen deze weer leeg waren keken we elkaar en de aangebroken fles aan. De fles keek verwijtend terug.

“Maken we ‘m soldaat of maken we ‘m soldaat!’, smiespelde hij.

Ik ging accoord.

“Heb jij een telefoon bij je”, vroeg hij.

“Hoezo, moet je iemand bellen?” Ik liet mijn boerenlullentelefoontje zien.

“Nee, maar als we niet meer vast ter been zijn kunnen we een taxi bellen. Ik raak die dingen altijd kwijt, of laat ze ergens liggen.”

“Zal wel loslopen”, zei ik en stak mijn mobieltje weer in de zak van mijn jack.

De lege fles kieperden we in de vuilnisbak en hij stak de glaasjes weer in zijn zak.

We liepen naar de uitgang van het park, en na een paar meter legde hij zijn arm om me heen: “Dan lopen we wat steviger.”

Na nog een laan waren we op het punt, dat we onze eigen wankele weg moesten gaan.

Ik keek hem na. Hij liep redelijk rechtop, alleen zijn hoed stond jolig scheef.

Thuis gekomen gooide is mijn jack over een stoel en plofte op de bank neer voor een dutje.

Pas uren later ontdekte ik, dat ik mijn telefoon miste.

Dit artikel delen?
Pin It

Schrijfopdracht, Schrijfopdracht optie 3.

  • Hits: 285
(De gemiddelde waardering is 5 door 6 stem(-men)

Reacties   

# RE: Borreluur.Lieven Vandekerckhove 01-12-2019 23:20
Een aardig stukje, weer eens.
Melden aan beheerder

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Inzendingen in deze rubriek:

Hoogste beoordeling

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meeste hits

Top 3 : De laatste 3 maanden

Top 3 : Totaal

Meer schrijfactiviteiten

Jouw quote te lezen voor anderen?

Een quote is een aanhaling of een citaat, ofwel een weergave van wat iemand gezegd heeft. Wij en anderen zijn erg benieuwd naar jouw quote. De quote mag van jezelf zijn of een leuke door jou gevonden…

Verhalen in een notendop: een uitdaging

Het korte verhaal leent zich voor het type analyse waaraan literaire romans worden onderworpen, voor wat betreft bijvoorbeeld de verteltechniek. Een kort verhaal verschilt van de anekdote doordat de…

Blog: Jouw persoonlijk platform

Een blog is een online plek waar je onder eigen controle content kunt publiceren en waar je een bepaalde groep mensen mee aanspreekt. Het is een is een persoonlijk dagboek op een website dat…