Voor schrijvers, door schrijvers
125 inzendingen in deze rubriek

Ook jouw tekstbijdrage is welkom en meedoen is gratis.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
 
KLIK HIER om de verschillende opdrachtmogelijkheden te bekijken.
Klik hier
Eerst inloggen of (gratis) aanmelden s.v.p. om je artikel in te zenden.
(klik op de button om in te loggen of je aan te melden)

593 Hits

Publicatie op:
Borreluur.

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet.

Er zat een nette oude heer. Hij droeg een lange, beige jas, vroeger  een demi-saison  genoemd; of ook wel potloodventerjas.

Een dergelijk sujet was hij niet, want ik zag twee schone broekspijpen met een scherpe vouw boven glimmend gepoetste bruine schoenen, en een gouden brilletje op zijn bladgeschoren gezicht. Op zijn hoofd stond een donkergrijze gleufhoed.

Naast hem stond een vierkante fles met doorzichtige vloeistof.

Toen ik naderde, en aarzelend verder wilde lopen lichtte hij zijn hoed op: “Kom er gerust bij zitten.”

Grinnikend: “Ik ben geen alcoholist, al lust ik wel een jonkie, maar deze heb ik zojuist bij de slijterij aan de overkant gekocht.”

Voorzichtig ging ik naast hem en de fles zitten.

“Eigenlijk”, hernam hij, “vind ik die fles te zwaar om mee naar huis te sjouwen.”

Hij lachte met een scheve grijns: “Maar weet, ik hou er niet van alléén te drinken. Lust jij een glaasje?”

Terwijl hij dat zei haalde hij een linnen zakje uit zijn jaszak, grabbelde er twee kleine glaasjes en een doekje uit.

“Ik heb het nooit gedronken, dus ik weet het niet!”, antwoordde ik.

“Probeer het maar, je vindt het vast wel lekker.”

Hij wreef met het doekje over de glaasjes en reikte ze mij aan, waarna hij de fles pakte , openmaakte en de glaasjes vol schonk.

“Cheers”!

Voorzichtig nipte ik. Het viel me niet tegen.

“Nog één?”, grijnsde hij,toen de glaasjes leeg waren.

Hij schonk nogeens in.

“Statistisch gezien”, ginnegapte ik, “is dit mijn eerste, want dat andere was om te proberen, en telt niet mee!”

“Daar heb je een punt, maar dan telt de mijne ook niet, want dat was promotie.”

Toen de glaasjes weer geleegd waren, zei hij: “Op één been kan je niet staan!”

Hij schonk weer in, en toen deze weer leeg waren keken we elkaar en de aangebroken fles aan. De fles keek verwijtend terug.

“Maken we ‘m soldaat of maken we ‘m soldaat!’, smiespelde hij.

Ik ging accoord.

“Heb jij een telefoon bij je”, vroeg hij.

“Hoezo, moet je iemand bellen?” Ik liet mijn boerenlullentelefoontje zien.

“Nee, maar als we niet meer vast ter been zijn kunnen we een taxi bellen. Ik raak die dingen altijd kwijt, of laat ze ergens liggen.”

“Zal wel loslopen”, zei ik en stak mijn mobieltje weer in de zak van mijn jack.

De lege fles kieperden we in de vuilnisbak en hij stak de glaasjes weer in zijn zak.

We liepen naar de uitgang van het park, en na een paar meter legde hij zijn arm om me heen: “Dan lopen we wat steviger.”

Na nog een laan waren we op het punt, dat we onze eigen wankele weg moesten gaan.

Ik keek hem na. Hij liep redelijk rechtop, alleen zijn hoed stond jolig scheef.

Thuis gekomen gooide is mijn jack over een stoel en plofte op de bank neer voor een dutje.

Pas uren later ontdekte ik, dat ik mijn telefoon miste.


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Borreluur."

16.07.20
Feedback schrijfkwaliteit
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Tevredenheid over de schrijfkwaliteit
    100%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook graag je review voor een van de oudere inzendingen...

  • Jeugdherinneringen (337) Harry Boerkamp 20-04-2020

    Ze keek me aan op wel een heel venijnige manier. Ondanks die blik in haar ogen had ik er nu spijt van dat ik mijn hormonen jaren geleden niet onder controle had gehad toen ik haar op een zomerse dag...

    Lees meer: Jeugdherinneringen