Voor schrijvers, door schrijvers

De verschillende opties om aan mee te doen:

  • Optie 1.

    • Eerste zin:
      De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir.
      en als laatste zin:  
      Ik ritste mijn jas dicht en draaide me om.
  • Optie 2.

    Eerste zin:
    Ze keek me aan op een wel heel venijnige manier.
    en als laatste zin  
    We gaven elkaar een hand, twijfelden even en kusten elkaar toen innig.
  • Optie 3.

    Eerste zin:
    De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet...
    en als laatste zin:
    Pas uren later ontdekte ik dat ik mijn telefoon miste.
  • Optie 4.

    Eerste zin:
    Vreemd dat het kerkplein leeg is op dit uur...
    en als laatste zin:
    Zal iemand dit ooit geloven?
  • Optie 5.

    Schrijf een tekst (proza of poëzie) uitgaande van het gegeven dat je een van je zintuigen mist.
    Denk er niet teveel bij na, maar schrijf.
  • Optie 6.

    • Beschrijf een willekeurig voorwerp in je directe omgeving.
    • Beschrijf daarna hetzelfde voorwerp door de ogen van iemand anders.
      Twee verhalen dus over hetzelfde voorwerp.
  • Optie 7.

    Eerste zin:
    Ik loop met toenemende ongerustheid naar de bushalte....
    en als laatste zin:
    Het is niet hetzelfde. Maar dit is dus duidelijk beter dan sex.
Een verhaal in maximaal 500 woorden. Elk verhaal dient te beginnen met een vaste, te kiezen, eerste zin en eveneens te eindigen met een vastgestelde zin. Bij een opdracht associatief schrijven is slechts de beperking van maximaal 500 woorden van toepassing.

Schrijfopdracht

Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.
Je kunt hieronder artikelen o.a. sorteren o.b.v. schrijfopdracht.
Aantal gepubliceerde inzendingen: 81
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Borreluur.

| Pieter Wouter Broekharst

De bank in het park, waar nooit iemand zat, was bezet.

Er zat een nette oude heer. Hij droeg een lange, beige jas, vroeger  een demi-saison  genoemd; of ook wel potloodventerjas.

Een dergelijk sujet was hij niet, want ik zag twee schone broekspijpen met een scherpe vouw boven glimmend gepoetste bruine schoenen, en een gouden brilletje op zijn bladgeschoren gezicht. Op zijn hoofd stond een donkergrijze gleufhoed.

Naast hem stond een vierkante fles met doorzichtige vloeistof.

Toen ik naderde, en aarzelend verder wilde lopen lichtte hij zijn hoed op: “Kom er gerust bij zitten.”

Grinnikend: “Ik ben geen alcoholist, al lust ik wel een jonkie, maar deze heb ik zojuist bij de slijterij aan de overkant gekocht.”

Voorzichtig ging ik naast hem en de fles zitten.

“Eigenlijk”, hernam hij, “vind ik die fles te zwaar om mee naar huis te sjouwen.”

Hij lachte met een scheve grijns: “Maar weet, ik hou er niet van alléén te drinken. Lust jij een glaasje?”

Terwijl hij dat zei haalde hij een linnen zakje uit zijn jaszak, grabbelde er twee kleine glaasjes en een doekje uit.

“Ik heb het nooit gedronken, dus ik weet het niet!”, antwoordde ik.

“Probeer het maar, je vindt het vast wel lekker.”

Hij wreef met het doekje over de glaasjes en reikte ze mij aan, waarna hij de fles pakte , openmaakte en de glaasjes vol schonk.

“Cheers”!

Voorzichtig nipte ik. Het viel me niet tegen.

“Nog één?”, grijnsde hij,toen de glaasjes leeg waren.

Hij schonk nogeens in.

“Statistisch gezien”, ginnegapte ik, “is dit mijn eerste, want dat andere was om te proberen, en telt niet mee!”

“Daar heb je een punt, maar dan telt de mijne ook niet, want dat was promotie.”

Toen de glaasjes weer geleegd waren, zei hij: “Op één been kan je niet staan!”

Hij schonk weer in, en toen deze weer leeg waren keken we elkaar en de aangebroken fles aan. De fles keek verwijtend terug.

“Maken we ‘m soldaat of maken we ‘m soldaat!’, smiespelde hij.

Ik ging accoord.

“Heb jij een telefoon bij je”, vroeg hij.

“Hoezo, moet je iemand bellen?” Ik liet mijn boerenlullentelefoontje zien.

“Nee, maar als we niet meer vast ter been zijn kunnen we een taxi bellen. Ik raak die dingen altijd kwijt, of laat ze ergens liggen.”

“Zal wel loslopen”, zei ik en stak mijn mobieltje weer in de zak van mijn jack.

De lege fles kieperden we in de vuilnisbak en hij stak de glaasjes weer in zijn zak.

We liepen naar de uitgang van het park, en na een paar meter legde hij zijn arm om me heen: “Dan lopen we wat steviger.”

Na nog een laan waren we op het punt, dat we onze eigen wankele weg moesten gaan.

Ik keek hem na. Hij liep redelijk rechtop, alleen zijn hoed stond jolig scheef.

Thuis gekomen gooide is mijn jack over een stoel en plofte op de bank neer voor een dutje.

Pas uren later ontdekte ik, dat ik mijn telefoon miste.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.
Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!

Je waardering voor een artikel

Hits: 338

(De gemiddelde waardering is 5 door 6 stem(-men)

Reacties   

# RE: Borreluur.Lieven Vandekerckhove 01-12-2019 23:20
Een aardig stukje, weer eens.

Login of registreer (gratis) om een reactie te plaatsen

Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Troosteloos

Geschreven door ria streng. Geplaatst in 55 woordenverhaal.
TROOSTELOOS  Hij smijt de deur achter zich dicht, gaat de trap af, loopt naar de halte, stapt in de tram om, samengeperst met tientallen anderen, naar zijn werk te ga...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Nat

05, apr, 2020 Eelco Visser

Stil gesprek

06, mrt, 2020 Eelco Visser
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!