Voor schrijvers, door schrijvers

Schrijfopdracht

Inzendingen: 113
Ken jij ook van die momenten waarop je totaal geen inspiratie hebt en niet tot schrijven kunt komen? Misschien kan het lezen of uitvoeren van een schrijfopdracht je helpen om je creativiteit aan te spreken. Zo omzeil je je eigen gewoontes en vaste manieren in je schrijven.

Afrekenen

Tags: Optie 1.

 

De auto stopte vlak naast me bij de rand van het trottoir. Het raampje zoefde omlaag en een bebaard gezicht keek me aan.

'Verdomme, wat ben je laat. Ik wacht al een uur.'

Ik liep met mijn hoofd naar beneden tegen de snijdende wind en wierp een snelle blik opzij. Mijn moeder had me altijd al gewaarschuwd voor loslopende gekken.

'Wacht nu,'smeekte hij.'Ik ga akkoord. Ik wil hier vanaf zijn...klaar ermee.'

Mijn hart bonsde als een razende. Waar had hij het over? Mijn eerste impuls was door te lopen maar iets in zijn stem deed me aarzelen.

Ik bleef staan en keek om me heen. De straat was verlaten. Wind joeg reclame folders over de straat en rood gekleurde bladeren ritselden in de goot.

De auto reed nu stapvoets met me mee.

'Alsjeblieft.'

De man huilde nu bijna. 'Sta nu stil en laten we dit afronden. Ik slaap niet meer en mijn vrouw en kinderen willen niets meer met te maken hebben.'

'Oké,'zei ik langzaam. Gekken moest je altijd hun zin geven.

'Kom maar over de brug dan.'

Een opgeluchte grimas trok over zijn gezicht maar toen glinsterde er een behoedzame flikkering in zijn ogen.

'Eerst wil ik de garantie hebben dat jullie me met rust laten en uit mijn leven verdwijnen.'

Wat er ook aan de hand was, inmiddels was ik ervan overtuigd dat hij de moeilijkheden waar hij nu in zat over zichzelf had afgeroepen.

Hij greep naast zich en reikte het me aan.'Hier, alles tot de laatste cent.'

Mijn knieën knikten en ik had het zweet in mijn handen staan maar ik nam het pakket aan.

Op dat ogenblik scheurde er een honderd meter achter ons een auto met piepende banden de hoek om. De geur van verbrand rubber drong vanaf die afstand al mijn neusgaten in. Met het pakketje in mijn handen begon ik te rennen. Achter mij hoorde ik baardman boos schreeuwen.'He..he...stop.'

Onder het rennen keek ik om en zag dat de andere wagen schuin voor hem op de weg stond. Flarden van geschreeuw werden op de wind meegedragen.

Snel rende ik een hoek om, weer een hoek, door een tuin heen, een bruggetje over.

Ik had steken in mijn zij en mijn longen protesteerden. In de stilte klonk een schot!

Verdomme...het was serieus.

Mijn mond was droog van angst. Ik trok mijn capuchon over mijn hoofd, stopte het pakketje onder mijn blouse. Toen ritste ik mijn jas dicht en draaide me om.

 

 

 

Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 450

geef een waardering voor: "Afrekenen"

Geschreven door Jane Doo . Geplaatst in Schrijfopdracht.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
16.07.20
Feedback:
Aanpassing n.a.v. oude waardering.
  • Lezenswaardig:
    80%
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!