SCHRIJFACTIVITEIT: ROMANTISCH VERHAAL

Een romantisch verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages ingegeven zijn door liefde, jaloezie, liefdesverdriet, overspel, aantrekkingskracht, erotiek en dergelijke.  Een romantisch verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
Bij een romantisch verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1250 woorden.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Leuke jongens

Publicatie: | dagboek nachtmens

Ik zit helemaal achterin de klas, omdat ik zoveel mogelijk ongestoord wil kletsen met mijn beste vriendin Amira, die altijd naast me zit. Goed opletten is voor ons niet nodig; onze toetsen halen we toch wel. Meestal dan. In haar schrift schetst ze snel en rommelig een rooster puntjes zodat we ons favoriete spelletje ‘kamertje verhuren’ in het geheim kunnen starten. Zodra de les begint, heb ik het eerste streepje al gezet. Tijdens de les werpt de leraar af en toe een afkeurende blik onze kant uit, wanneer hij doorheeft dat we stiekem giechelen om ons gesprek die we voeren door het in elkaars schriftjes te schrijven. Ondertussen kijk ik af en toe naar de voorste tafels, waar hij zit, maar hij kijkt nooit achterom.  

De bel gaat en iedereen pakt z’n spullen om naar het volgende lokaal te verhuizen. Ik doe dit zo traag mogelijk, in de hoop dat ik het zo kan timen dat ik tegelijk met hem het lokaal uit loop. Amira staat met haar rugzak over één schouder en zegt speels: “Schiet eens op, oude bejaarde”, waardoor ik afgeleid raak en hij al langs ons heen loopt. Shit. In een opwelling roep ik hem na: “Hey Rutger, viel je niet in slaap tijdens dat suffe gedoe over redox reacties?” Verbaasd kijkt hij over zijn schouder achterom, alsof hij zich nu pas bedenkt dat we bij elkaar in de klas zitten. Ik besef ineens wat ik uitkraam – o my god – terwijl Rutger z’n schouders een keer ophaalt bij wijze van reactie en weer doorloopt. Amira kijkt me vragend aan, dus verdedig ik mijn uitbarsting gauw: “Ja, die gast komt altijd zo apathisch over, echt een vreemde vogel.” Ze rolt met haar ogen: “Whatever, mij boeit het niet wat die wandelende piercingshop doet” en we lopen de klas uit.   

Tijdens de volgende scheikundelessen kijk ik uiteraard weer tegen het bekende achterhoofd aan, terwijl ik dagdroom over dat ik populair ben en Rutger op een feestje – alsof ik ooit naar feestjes word uitgenodigd – naar me toekomt met een ondeugend, half glimlachje om me uit te dagen voor ‘Doen, Durven of de Waarheid’. En dat dat dan een excuus is omdat hij me wil uitdagen hem te zoenen. BAM! “Jezus, ik schrik me de tyfus!”, roep ik uit. Ik kijk op en zie een boze leraar voor me staan die zojuist een dik boek op mijn tafel neer heeft laten vallen. “U mag wel eens wat beter opletten, juffrouw Dijkstra; ik stel u net driemaal dezelfde vraag maar blijkbaar heeft u zoveel smeer in uw oren dat het er gewoon niet door komt”, zegt hij met zware stem. Ik voel mezelf rood worden, terwijl de hele klas lacht. Rutger lacht ook. Kijkt hij eindelijk eens achterom…    
           

Amira en ik hebben afgesproken dat we een logeerpartij bij haar thuis houden en dan stiekem alcohol gaan drinken. Het wordt wel eens tijd! Andere klasgenoten zijn al lang aan het bier of erger, maar wij gaan nooit uit en van onze ouders gaan we het zeker niet krijgen. Het enige waar we onze nieuwsgierige handjes op kunnen krijgen, zijn een paar flesjes Breezer en dan nog van een namaakmerk ook nog. We voelen ons allebei een beetje nerveus en beschaamd, omdat we zover achterlopen op onze leeftijdsgenoten. Dít vinden we al spannend; zouden we net zo gek gaan doen als in de films? We hebben in totaal zes flesjes, maar komen er al gauw achter dat het tegenvalt. “Ik voel me helemaal niet dronken” zegt Amira. “Waar doet iedereen nou zo moeilijk over?” Zelf merkte ik ook dat ik me nog zoals normaal voelde. Teleurgesteld gaan we maar aan de cola. “Ik wil gewoon een keer een vriendje!” klaagt ze plots. “Het is toch niet alsof er iets mis met ons is? We zijn heus niet de knapste, maar ik vind ons er best leuk uitzien en we hebben tenminste karakter.” Even denk ik terug aan die ochtend, toen ik nog huilend voor de spiegel stond omdat ik mezelf zo dik vond dat ik ervan walgde, voordat ik een glimlach forceerde en naar beneden ging voor ontbijt met mijn ouders. “Ja, ik vind ons eerlijk gezegd ook toffe meiden, maar er zijn gewoon geen leuke jongens op onze school.” Voordat we gaan slapen – totaal sober – maken we een pact om vóór het einde van het schooljaar naar een feest van onze klasgenoten te gaan. Onze missie om dronken te worden, parkeren we maar voor nu. 

De rest van ons schooljaar verloopt zoals altijd. Ik en Amira worden wekelijks de klas uitgestuurd omdat we nooit onze mond kunnen houden, de docenten zijn zo ongeveer klinisch gestoord en Rutger blijft altijd cool en onbereikbaar. Ongeveer één keer per maand hebben mijn onbeholpen pogingen tot contact effect en geeft hij mij een reactie die meestal half verbouwereerd, half ongeïnteresseerd is. Vervolgens spendeer ik de rest van de maand aan mezelf haten dat ik dát nou weer heb gezegd of gedaan, afgewisseld met mijmeringen over zijn coole houding en of hij het mooi zou vinden staan als ik een neuspiercing zou nemen.

Tot eindelijk onze kans komt. Kiara, een van de populairste meisjes uit onze klas, gooit een groot feest omdat ze zestien wordt. Tijdens Biologie loopt ze langs de banken en reikt haar uitnodigingen uit. Ik doe mijn best om niet wanhopig haar kant op te kijken, maar mijn hart begint sneller te kloppen zodra ze onze kant op loopt. “Ik geef een feestje met als thema ‘sweet and sexy 16’, dus als jullie ook komen dan is je entreebewijs een fles drank.” Rutger komt naast haar staan en leunt voorovergebogen met zijn beide handen op tafel, terwijl hij mij – MIJ! – aankijkt. “Zou leuk zijn als je ook komt.” 


De uitnodiging staat als een trofee op mijn nachtkastje. Ondertussen trek ik mijn kledingkast leeg en gooi de inhoud op mijn bed. “Niks staat mij!”, jammer ik tegen Amira. Zij heeft een beter gevoel voor stijl dan ik en helpt me met het uitzoeken: een kort, zwart jurkje die ik nooit aantrek omdat ik vind dat het te strak zit en ik me dan nog vetter voel. Ik slik een keer. Dit is wel het soort jurkje dat een meisje dat Rutger zou daten ook draagt.
           

Drie uur later komen we met onze geplamuurde gezichten en grote fles Smirnoff Ice aan op het feest. Binnen is het al druk en iedereen ziet er zo goed uit, dat ik naast hun waarschijnlijk lijk op een opgetutte walvis in mijn ‘one-size-fits-all-but-me’ outfit. Alles wat ik doe, voelt onhandig en ik weet niet wie ik kan aanspreken, dus ik klamp me het liefste vast aan Amira. Zij is inmiddels aan het praten met een klasgenootje waar ik nooit mee omga, dus sta ik plompverloren midden in de kamer. Mijn handen zijn bijna te klam om het bierflesje, dat ik ironisch genoeg alleen maar voor houvast had gepakt, vast te houden zonder dat het wegglipt. Ik besluit de menigte af te struinen en mijn ogen schieten over de feestende mensen op zoek naar Rutger. In de hoek van de woonkamer staat een stel stoelen, van die ouderwetse met dikke armleuningen, waar per stoel zo’n drie man op zit. Op één van de stoelen zie ik hem. Mijn hoofd voelt opslag als suikerspin. Op de leuning zit Kiara, met tiara op haar hoofd en een super sexy rood jurkje dat nog korter dan het mijne is, terwijl ze in gesprek met Rutger naar hem lacht. Ze ziet er zo knap uit… Was ik maar zo slank. Terwijl ik de moed verzamel om op hun af te lopen, doet Rutger een arm om Kiara heen en trekt haar op schoot. Kiara slaakt een gemaakt bang kreetje die overgaat in haar gelach en ze buigt zich naar hem toe om hem te zoenen. “Nee”, fluister ik per ongeluk hardop, maar niemand let op mij. Hij omhelst haar, legt een hand op haar bil en blijft haar zoenen totdat de mensen eromheen beginnen te joelen. Kiara kijkt lachend, maar enigszins gegeneerd op, terwijl ze met haar pink haar lipgloss om haar mond wegveegt. Rutger, nog steeds met die verrekte hand op Kiara’s bil, steekt zijn andere hand gebald in de lucht en joelt triomfantelijk met de rest mee. Ik voel mezelf misselijk worden. Er zijn echt geen leuke jongens op onze school.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.
20.08.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Heel leuk verhaal.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig
21.03.22
Graag je feedback over de schrijfkwaliteit en schrijfstijl van deze inzending.
Met plezier gelezen.
Voor veel 16-jarigen en hun leeftijdgenoten erg herkenbaar.
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.