Voor schrijvers, door schrijvers

Proefstuk

Viki en Iris
Inzendingen: 4
Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien.
Dat is nu mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen wat gezien kan worden als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen.
Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback. Feedback is een reactie geven (geen advies) op dat wat je gelezen hebt. Het is aan de schrijver om die reactie te vertalen naar een actie.

Viki en Iris

Tags: Proefstuk

VIKI


Toen ik na mijn eindexamen naar Israël ging, was ik 17. Ik was naïef, had door mijn nogal beschermde opvoeding weinig levenservaring, en had nog nooit een meisje zelfs maar gezoend. Bovendien was ik voor het eerst van mijn leven op mezelf aangewezen, niet meer onder het strenge juk van mijn ouders.
Op de kibboets ontmoette ik Viki (eigenlijk Victoria), een joods-Russisch meisje van 20 uit Leningrad. Ik was vrijwel meteen stapelverliefd, niet omdat ze superknap was (ze was objectief gezien geen schoonheid), maar omdat ze mooie verhalen kon vertellen over haar leven in Rusland, en omdat ze een
ongebruikelijk grote gevoeligheid aan de dag legde, wat ik heel bijzonder vond. Ze was spontaan, enthousiast (maar zoals veel Russen ook bijgelovig en achterdochtig) en op een bepaalde manier mysterieus. Ik vond haar onweerstaanbaar.
Een week later was het "aan". Ik zal nooit vergeten hoe dat ging. We zaten naast elkaar in een bus, we hadden net een excursie door de Negev-woestijn achter de rug. Viki was in slaap gedommeld, en ze had (ik dacht eerst per ongeluk!) haar hoofd op mijn schouder gelegd. Maar toen de bus een scherpe bocht maakte, bleef haar hoofd op mijn schouder liggen, en toen snapte ik dat ze het moedwillig had gedaan. Ik was in de zevende hemel, en 's avonds, terug in de kibboets, gingen we naar de kinderboerderij en hebben we gezoend. Ik kuste voor het eerst in mijn leven en was dus aanvankelijk heel stuntelig ;-)

Later hebben we buiten op een deken een uurtje liggen knuffelen, kussen en voelen, maar alles boven de gordel. We vielen een beetje in slaap, maar toen hoorde ik geritsel in de struiken. We waren bang dat het een slang of schorpioen was, dus we gingen
maar terug naar onze kamertjes.
Het was woensdag 21 november 1990.
Vlak voordat de Golfoorlog uitbrak, op 16 januari 1991, besloten we samen te gaan wonen (kamertje voor met zijn tweeën) op de kibboets. De nacht dat de eerste sirenes klonken en de eerste scud-raketten Israel troffen, verloor ik mijn maagdelijkheid. We dansten 's nachts naakt op onze kamer (was wel lastig met een erectie...), op de muziek "Fragile" van Sting, in het schaarse licht van een klein elektrisch kacheltje.

Deze hele episode was natuurlijk heel belangrijk voor mij. Alles op seksgebied was nieuw voor me, en zij beweerde dat het voor haar ook allemaal de eerste keer was. Maandenlang heeft ze dat volgehouden, en ik was blind voor alle aanwijzingen dat dit niet zo was.
Pas op 7 mei 1991 vertelde ze, dat ze hiervoor al een serieuze relatie achter de rug had. I was devastated. Alles waarvan ik dacht dat we het samen voor het eerst beleefd en gedaan hadden, had zij al eerder gedaan. Ik had het gevoel dat ik vreselijk voor de gek gehouden was: ze had gelogen, de waarheid verdraaid, een toneelstukje
voor me zitten spelen.
Alles wat we hadden gedaan kwam in een heel ander licht te staan.
Zij was bang, als conservatieve Russin, dat als ze had gezegd dat ze geen maagd meer was, ik haar niet meer zou willen. Ze schaamde zich.
Dit heb ik haar (helaas) nooit kunnen vergeven, daar was ik niet flexibel genoeg voor. Het is nooit meer echt goedgekomen tussen ons.
Sommige mensen aan wie ik dit verteld heb, snappen niet waarom dit zo'n "Big  Deal" voor me was, waarom ik er zo moeilijk over deed, en het niet uit mijn hoofd kon zetten, het niet gewoon kon vergeten.

---------------------------------------

IRIS


In december 1995 leerde ik Iris kennen. Ze had een advertentie gezet in de ViaVia, ze wilde nieuwe mensen leren kennen in Haarlem waar ze nog niet zo lang woonde, en ik had haar gebeld. We spraken een blind-date af, maar Iris zei aan de telefoon al dat ze net een relatie achter de rug had, en dat ze het even gezien had met
jongens voorlopig, op dit gebied.
Je ziet het al aankomen denk ik: het klikte heel goed, we konden echt goed praten en we hadden vrijwel dezelfde smaak qua films, muziek en boeken. Ik was binnen de kortste keren verliefd. We gingen een paar keer uit eten en naar de film, maar verder niks.


Nauwelijks twee maanden later vertelde ze, dat ze een vier jaar jongere Marokkaanse jongen, Brahim, had ontmoet, en dat het liefde op het eerste gezicht was (later kwam ik erachter, dat ze hem ook via de advertentie en een blind-date had leren kennen, en dat het niet zozeer liefde, maar vooral lust op het eerste gezicht was).


Dit was een harde klap in mijn gezicht, maar ik liet niets merken.

In de zomer ging ze met Brahim naar Marokko op vakantie. Ze had een nogal stressvol jaar gehad qua werk en studie, en de onevenwichtige verhouding met Brahim (wel lust, geen liefde) heeft haar denk ik de das omgedaan. Om een lang verhaal kort te maken, ze rookte hasj-olie in de Marokkaanse woestijn en dat was de druppel, de trigger. Ze flipte, en in een onbekend land, 1000-en kilometers verwijderd van je familie, is dat natuurlijk helemaal verschrikkelijk.

Brahim zag de ernst van de situatie niet in, en ze kwamen niet onmiddellijk terug naar Nederland.
Toen ze uiteindelijk wél terugkwam, kreeg ze meteen zware anti-psychotische medicijnen en moest ze worden opgenomen. Toen ik zag hoe ze eraan toe was, schrok ik enorm.
In het halfjaar daarna kwam ik haar regelmatig opzoeken in de psychiatrische kliniek, en later in de antroposofische boerderij. Met Brahim had ze geen contact meer, en ik was nog steeds verliefd.
In een impulsieve bui heb ik haar een brief geschreven, waarin ik haar mijn liefde betuigde. Ik kreeg snel een antwoord terug, ze had absoluut geen diepere gevoelens voor mij. Het was maart 1997.


Ik deed toen iets heel lafs: ik wist met de situatie niet goed raad, en ik heb haar niet meer opgezocht. Pas in december 1997 stuurde ik haar een kaart, ik wilde toch wel  weten hoe het met haar ging. Tot mijn verrassing wilde ze me ontmoeten, en toen hebben we de draad weer opgepakt. Het ging een stuk beter met haar, ze slikte nog wel medicijnen maar mocht binnenkort weer op zichzelf wonen.

We gingen weer zoals vanouds uit eten en naar de film. Ze vertelde in geuren en kleuren over al haar veroveringen en seksavontuurtjes. Ze had echt nymfomane trekjes; ze wilde continu bewijzen dat ze toch echt heel aantrekkelijk en onweerstaanbaar was voor mannen.
Ik luisterde met rooie oortjes maar met pijn in mijn hart. Ik was nog altijd (een beetje) verliefd op haar, niet dat ik dagelijks aan haar dacht, maar ik voelde me gewoon nog steeds tot haar aangetrokken.


Op (goede vrijdag) 21 april 2000 kwam er op een buitengewoon pijnlijke manier een eind aan ons contact.
We waren in al die jaren nog nooit echt uitgegaan naar een disco of dans-gelegenheid, al hadden we het er vaak over gehad. Het kwam er steeds niet van, maar nu zouden we dan eindelijk naar Trance Buddha gaan, een alternatieve (althans, tóen nog wel) tent midden in de Rosse Buurt in Amsterdam.
Het plan was, dat ze eerst vanuit Driebergen (waar ze woonde) naar Haarlem zou komen, en dat we dan
samen met de laatste trein naar Amsterdam zouden gaan. Dan zouden we de volgende ochtend met de eerste trein terug naar Haarlem gaan, en dan zouden we even een paar uurtjes slapen voor ze weer naar huis ging.
Zo gezegd zo gedaan: ze kwam 's avonds naar Haarlem, we keken een video, ze nam een douche, trok uitgaanskleren aan en maakte zich op.
Intussen nam ik een flinke hoeveelheid paddestoeltjes. Iris nam niets, drugs zijn voor iemand met psychotische tendensen natuurlijk uit den boze, en psychedelische al helemaal. We liepen naar buiten, en het begon al te werken in m'n kop. Op straat haakte Iris ineens haar arm in de mijne. Ik was verbaasd, dat had ze nog nooit gedaan. We liepen verder naar het station. Ze zei dat ze zich heel goed voelde zo dicht bij mij, ze voelde zich veilig. Ik voelde de energie door me heen stromen, en het gekke was dat zij, ondanks dat ze niet onder invloed was van wat dan ook, het ook voelde. Het leek of ik kundalini doorgaf van mijn hand naar de hare. Het was een openbaring dat dit kon, ik dacht dat dit soort telepathisch contact alleen mogelijk was als je ALLEBEI paddo's had genomen.
Op het station legde Iris haar hoofd op mijn schouder. Hierdoor kwamen alle herinneringen aan Viki terug, de excursie in de Negev, de bus en haar zogenaamde dutje. Ik voelde me intens GELUKKIG. Ik dacht: zou het na al die jaren dan toch nog wat worden tussen ons?
Ik stelde voor om in Haarlem te blijven. Ik was toch wel een beetje bang om met paddo's achter de kiezen op
een vrijdagavond in de drukte van Trance Buddha verzeild te raken. Bovendien wilde ik best met Iris alleen zijn. Zij wilde echter per se naar Amsterdam, omdat we het al zo lang gepland hadden.
In de trein hielden we voortdurend elkaars handen vast. Ik voelde nu echt heel sterk een soort levensenergie door mijn lijf stromen. We zeiden een paar keer precies tegelijk hetzelfde, een teken van "op dezelfde golflengte" zitten.
Ik had zelfs het idee dat ik Iris, door goede energie aan haar over te dragen, kon genezen van alle narigheid en ellende en psychische problemen. Misschien grote onzin, maar op dat moment voelde dat wel zo en dat was een fantastische gewaarwording...
In Amsterdam aangekomen kusten we elkaar, op de mond. Vrij snel daarna stak ze in verwarring een sigaret op en zei: "laten we nou maar verder lopen".
Even later waren we in Trance Buddha. Ik was hartstikke high, ik kon volstrekt niet helder denken, alleen maar VOELEN. Iris ging meteen dansen, ik haalde drankjes voor ons beide en ging tegen de muur zitten, omdat ik al die indrukken en de muziek nogal overweldigend vond. Het was 2 uur.
Een uurtje later zag ik Iris nogal close dansen met een jongen. Even later zoende ze hem op de mond. Dit herhaalde zich een aantal keren, met verschillende jongens / mannen. Ik kon dit met mijn super-verwarde kop allemaal niet goed bevatten.
Om 5 uur ging Trance Buddha dicht. Ik liep met Iris naar buiten. Maar er was ook een andere jongen bij, ze hielden elkaars handen vast.
We liepen wat rond over de grachten. Twintig minuten later gingen we op een bankje zitten. Ik voelde me al een beetje lullig, met die jongen erbij. Hij snapte het ook niet, hij dacht dat wij broer en zus waren.
Toen gingen ze elkaar heel uitgebreid tongzoenen en aflebberen. Ik zat er als lulletje drie naast. Toen ze op een gegeven moment gingen liggen en zo'n beetje half lagen te neuken, ben ik zonder wat te zeggen weggelopen.

Nog niet vaak in mijn leven heb ik mij eerst zo ongelooflijk gelukkig, en een paar uurtjes later zo ellendig gevoeld. De extreme overgang van het mega-positieve gevoel aan het begin van de nacht, gevolgd door zo'n verschrikkelijke vernedering had een verpletterende indruk gemaakt.
Dat Iris wél bovennatuurlijke zaken goed aanvoelde, met die paddo's en energie enzo, maar niet kon bevatten (wat ieder weldenkend normaal mens wel zou kunnen snappen) dat wat zij deed ongeveer het ALLER-, ALLER-vernederendste is wat een man kan meemaken, gaf wel aan dat er een paar steekjes flink los zaten.
Die zaterdag ben ik naar mijn ouders in Hoofddorp gegaan en heb urenlang zitten janken. Ik was mentaal helemaal gebroken.
Mijn zusje Hadass was er toevallig ook, daar was ik heel blij mee.

Dit artikel delen?

Publicatie op .
Hits: 18

geef een waardering voor: "Viki en Iris"

Geschreven door Yehuda Zvi Pelter . Geplaatst in Proefstuk.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Emoticons: ;o = wink:d = bigsmile, :-$ = blush, (^) = cake, (h5) = clapping, 8) = cool, ;( = crying, (x) = handshake, :? = thinking, (hartje) = heart
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!