Voor schrijvers, door schrijvers

Proefstuk

Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien.
Dat is nu mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen wat gezien kan worden als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen.
Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback. Feedback is een reactie geven (geen advies) op dat wat je gelezen hebt. Het is aan de schrijver om die reactie te vertalen naar een actie.

196 Hits

Publicatie op:
Porselein

Deze twee hoofdstukken zijn het begin van de door mij geschreven  roman "Porselein"

hopelijk bent u na het lezen nieuwsgierig hoe het verder gaat.

het is een boek van bijna 80 000 woorden

Dank u voor de moeite om het te lezen

 

1975

 Hoofdstuk 1

 

Op het station is het druk en met haar fiets manoeuvreert Anna richting de trein die ze moet hebben. Ze kijkt om zich heen, ze weet niet precies waar haar trein staat. Als ze eenmaal een plekje heeft kijkt ze naar buiten. Anna heeft zorgen, haar hoofd zit boordevol gedachten. Ze vindt het een moeilijke tijd. Ze zoekt maar vindt geen baan, tenminste niet in de kunstsector.

Anna is een jonge vrouw, net afgestudeerd aan de kunstacademie, ze is een kunstenaar. Schilderen en porselein maken zijn haar specialiteiten. Dit talent heeft ze niet van een vreemde, haar moeder is zeer begaafd en heeft een eigen atelier waar ze porselein maakt. Haar vader wilde niet dat haar moeder een commerciële carrière zou hebben, vrouwen dienen thuis te blijven en voor de kinderen te zorgen. Als hobby iets creëren was natuurlijk erg leuk. Maria de Bruin is dik tevreden, naast de drie kinderen en het huishouden was een eigen atelier een geschenk van haar man, de garage werd opgeofferd en naar haar wens verbouwd.

Anna groeide op als jongste in het gezin, is een verwend meisje met blond haar en blauwe ogen, rap met haar mondje, goed opgevoed, erg ongeduldig, kortom een emotioneel kind.Anna de Bruin woont nu in een kraakpand samen met haar vriend en hopelijk op termijn haar man, Harmen van Denkeren.

Harmen, zoon van een goed geslaagde ondernemer in meubelen, is streng gelovig opgevoed, hij vond het geweldig om misdienaar te zijn, hij leefde in een kleine beschermde wereld.

Toch naar mate hij ouder werd en studeren wilde, was deze wereld erg benauwd voor hem geworden. Hij voelde zich steeds minder thuis in hun leven, maar uitleggen kon en dorst hij het niet.

Hij wilde ze niet teleurstellen, ze hadden zoveel voor hem gedaan maar hoe hij verder moest wist hij ook niet. Eerst de keuze van de studie, dat was al een project op zich. Zijn ouders wilden hem naar de universiteit hebben, om vervolgens economie te gaan studeren, dat had zijn vader zelf ook gewild maar nooit bereikt.

Via zijn school werd hem verteld van een geheel nieuwe opleiding, de HEAO, dat leek hem geweldig. Het werd een strijd tussen hem en zijn vader en zijn moeder schaarde zich achter haar echtgenoot, ze lieten hem stuiteren zo voelde het voor hem. 

Als hij naar de universiteit zou gaan beloofde papa hem een maandelijkse uitkering maar bij elke andere keuze zou dit niet gebeuren.

Ook beloofde hij voor woonruimte te zorgen op dezelfde voorwaarden.

Harmen bedankte hem vriendelijk doch pertinent, de universiteit zou het niet worden.

Hier vertoonde hun uiterlijk goede relatie de eerste barstjes, Harmen liet dit onderwerp maar rusten tot hij voor de definitieve keuze stond van zijn opleiding. Harmen koos voor de HEAO en ging niet naar de universiteit, maar thuis werd dit een fikse ruzie. Dit wilde hij niet, Harmen die altijd al wat snel depri was stortte volledig in en uiteindelijk werd hij een korte periode opgenomen in een kliniek, waar hij wat opgeknapt met pillen uitkwam.

Het schooljaar was al ruim begonnen dus nam hij een jaar vrij,  zijn vader wilde dat hij in het bedrijf zou gaan meewerken. Daar zag Harmen geen brood in en nam daarom een tijdelijke baan bij de post.

Zijn zoon postbode, met weer en wind onderweg zijn, dat was niets voor zijn zoon.

Zo ging het jaar voorbij met bijna elke dag een woordenwisseling over zijn toekomst. De sfeer werd er niet beter op. 

Toen hij eindelijk de HEAO startte zocht hij zelf naar woonruimte en vond dit in een kraakpand. Het woningtekort heeft de studenten genoodzaakt hun vlucht te nemen in kraakpanden, hetgeen zij geen enkel probleem vonden. Het was daar een gezellige boel met toch voor eenieder een eigen plekje. Zijn ouders distantieerden zich meer en meer van hem en na een paar maanden in het kraakpand zag hij zijn ouders niet meer, hij bezocht ze niet en zij bleven hem bekritiseren als hij een keer belde.  Het leek meer en meer op een breuk maar dat wilde  Harmen eigenlijk niet geloven, toch kon hij er niets aan veranderen.                                                                                                      

En daar ontmoette hij Anna de Bruin, een knappe begaafde jonge vrouw, waar hij met een boog omheen liep. Hij vond haar veel te gebekt, veel te aanwezig, nee, niet zijn smaak. Maanden gingen ze hun eigen weg en zeiden alleen goedendag als het moest.

Tot het grote feest plaatsvond, waar hun vrienden het op hen gemunt hadden.

 ‘Dansen, dansen, dansen’  ze werden aangemoedigd maar hij reageerde niet. Dit zag hij niet zitten, maar  Anna pakte hem bij zijn arm.

 ‘Als ze willen dat we dansen, dan doen we dat toch?’  Ze pakte zijn hand en trok hem mee de dansvloer op en Anna leidde de dans. Tot haar verbazing nam hij de leiding direct over en samen dansten ze alsof ze nooit anders gedaan hadden. Het voelde goed en ze dansten de hele avond, de aandacht van de anderen was allang verslapt toen ze elkaar aankeken en zich beide realiseerden dat ze verliefd waren, smoorverliefd.

De relatie verdiepte zich in de tijd die volgt, ze zijn een stel.

Anna studeerde

twee jaar eerder af dan Harmen en bleef bij Harmen wonen zonder dat ze al een baan had.

In de trein denkt Anna na over haar toekomst, ze heeft een baan aangeboden gekregen van haar stage adres, erg aardig maar nee, ze wil geen souvenirs beschilderen. Maar wat dan? Wie zit er op haar te wachten? 

Ze gaat een weekendje naar haar ouders, ze is er al een paar maanden niet meer geweest. Daar klagen ze niet over maar ze weet dat vooral haar vader het erg mist dat ze weg is.

Haar fiets heeft ze mee dus vanuit de trein is ze snel bij haar ouderlijk huis.

Het huis met de rode dakpannen, dat door haar vader geërfd is van zijn ouders, is door haar ouders de afgelopen jaren verbouwd. Het was voor Jacob de Bruin een grote verrassing dat zijn ouders dit huis afbetaald hadden,  ze waren muzikanten die optraden op kermissen, feesten en partijen. Nooit had hij geweten dat het financieel een goudmijntje was die, voor hem, vreselijke muziek.

Hij speelde viool in een orkest tijdens zijn werkzame leven, nu speelt hij slechts op verzoek tegenwoordig vaak bij begrafenissen,

Toen het pas hun eigendom was leefde het gezin de Bruin op alle drie de etages. De tweede verdieping was de speelwereld voor de drie kinderen. Anna, Jan en Arend de vijf jaar oudere tweeling.

De eerste etage was de slaapverdieping en beneden werd gewoond en was de keuken met een grote bijkeuken. Een groot huis dat te groot werd voor de ouders van Anna toen ze allemaal de deur uit waren. Dus werd de benedenverdieping het appartement voor Maria en Jacob de Bruin, de tweede een woongelegenheid met een volledige keuken voor al hun logees en de zolder werd opslagruimte.

Als Anna het huis ziet opdoemen gaat haar hart open, hier is ze thuis, haar thuis.

Mama staat al voor het raam en papa doet deur open nog voor ze van de fiets is gestapt.

Het is een hartelijk weerzien, ze knuffelen en gaan naar de woonkamer waar de koffie al klaar staat.Terwijl mama inschenkt informeert haar vader naar Harmen.

Vol liefde vertelt Anna over hun leventje in het kraakpand, ook vertelt ze over de kwetsbaarheid van Harmen die moeite heeft met de opleiding. Of het de opleiding is of dat het te maken heeft met zijn depressiviteit die soms de kop op steekt, dat weet Anna niet. 

Maar ze maakt zich zorgen. 

 ‘Maar hoe zien jullie je toekomst dan, Anna, ik maak me hier zorgen over.’

Papa kijkt zorgelijk naar zijn dochter, hij ziet vooralsnog  geen toekomst voor die twee.

Hij is het niet zo eens met de keuze van zijn dochter, niet dat Harmen geen aardige jongen is hoor, maar hij heeft tenslotte een psychiatrisch verleden en de problemen zijn nog niet voorbij zoals Anna nu vertelt. Misschien zal het meevallen, niet te pessimistisch Jacob, zegt hij tegen zichzelf.

 ‘Hoe is het met jullie? Nog geen verveling in het pensioen leven?’ Anna lacht erbij want ze weet dat ze genieten van dit rustige leven.

 ‘Nou, dat brengt me op het volgende,’ Maria richt zich tot haar dochter.

 ‘Je weet van mijn handen, toch? Daar heb ik je al eerder over vertelt. De artrose verergert de laatste tijd heel erg. Er zijn veel dingen die ik niet meer kan met die handen, maar papa neemt dat dan van mij over, dus geen probleem.

Alleen het porselein maken lukt echt niet meer en dat kan papa niet overnemen natuurlijk.

Mijn atelier is echt  een hobby atelier,  maar ik heb een plan bedacht. Moet je goed naar me luisteren Anna, niet direct nee zeggen, bedoel ik.

Ik stel voor dat jij het atelier overneemt en daar een commercieel bedrijf van gaat maken. Daar is markt voor Anna, zeker als jij dat porselein gaat maken. Dan zou ik willen voorstellen dat jullie op de tweede verdieping gaan wonen. Harmen kan vanuit hier ook studeren en naar school lijkt mij.’

Anna zit stil te luisteren, haar eigen atelier? Hier in Wehl? Hier bij haar ouders? Haar hart maakt een klein sprongetje, maar zal Harmen dit willen?

 ‘Mama dat het met jouw handen zo slecht is vind ik heel erg en daar mijn voordeel mee doen is lastig. Toch bekruipt me een blij gevoel, dit zou een geweldige mogelijkheid zijn om geld te verdienen want een baan is ook niet eenvoudig als je geen productie werk wilt verrichten.                                                             ‘Ik moet dat natuurlijk met Harmen bespreken maar ik denk dat hij dit wel zal accepteren, tenslotte moet iemand geld gaan verdienen. Hoe dat precies eruit zal zien kan ik ook niet inschatten, maar ik zal er met plezier over nadenken mama, dank je wel, je maakt me bijna verlegen door dit aanbod.’ Haar ogen glimmen verdacht maar ze maant zichzelf niet te gaan huilen.

‘Zullen we even naar het atelier gaan? Papa kan dan de lunch voorbereiden nietwaar Jacob?’

Ze glimlachen naar elkaar,  Anna ziet liefde in hun ogen, zo wil zij ook zijn als ze ouder wordt, nog steeds verliefd. Is dat mogelijk?

Het atelier is er duidelijk een van mama, overal staat gebruikt materiaal, alles staat vol en op de droogtafel staat een mooie vaas gemaakt door haar moeder.

 ‘Deze vaas is gereserveerd voor mevrouw van der Stee, ze wilde een cadeautje voor haar dochter. Deze heb ik een paar maanden geleden nog gemaakt dus ben ik blij dat het een goede bestemming krijgt.

Dit is het laatste dat ik gedaan heb en daar blijft het bij. Ja, Anna ik heb menig traantje hierover gelaten want dit is mij lust en mijn leven. Na mijn besluit het aan jou te geven kan ik er beter mee omgaan, en als je het niet doet dan zie ik wel verder.’

 ‘Mama ik denk dat ik niets liever zou willen, maar Harmen telt ook mee in mijn leven, dat snap je toch?’

 ‘Tuurlijk kindje, ik wacht gewoon jouw beslissing af en ik weet dat je het serieus neemt dat is fijn. Kom we gaan lunchen papa is al een tijdje alleen.’

Hert wordt een fijne middag, ze praten over van alles, de beide broers van Anna komen uitgebreid ter sprake,

Jan de wereldreiziger, die vertrok toen hij zestien jaar was, is sindsdien enige malen terug geweest voor een periode tot hij weer onrustig werd en weer vertrok. Meestal gaat hij richting India, hij zoekt de spiritualiteit dat het land en zijn mensen te bieden heeft.

Arend  daarentegen werkt in het westen van het land en komt niet meer dan eenmaal per jaar naar huis. Maandelijks belt hij wel met zijn moeder. Soms heeft hij een relatie maar tot nu toe niets definitiefs, dat geldt ook voor Jan. Kleinkinderen zitten er vooralsnog niet in voor pap en mam.

Het is fijn zo samen over alles te praten en het weekendje vliegt voorbij. Over het atelier hebben ze het nog één keer, haar moeder begint erover.

 ‘Kijk Anna, het zal heus niet van een leien dakje gaan, geld verdienen in het atelier, je zult geduld en uithoudingsvermogen moeten tonen. Gedurende de eerste tijd, laat ik zeggen het eerste jaar zullen we bijspringen, financieel, als dat nodig is en ik denk het wel.

Papa zal dat regelen met Harmen als jullie hier zijn. Maar neem in alle rust de beslissing dan horen wij dat binnenkort wel.’

Anna omhelst haar ouders en belooft snel een besluit te nemen.

 Hoofdstuk 2

 In de trein piekert ze nog meer dan op de heenreis, toen ging het voornamelijk over het ontbreken van werk, nu lonkt een atelier, hoe gek kan het lopen.

Op het station staat Harmen met zijn fiets op haar te wachten, blij omhelzen ze elkaar.

Onderweg verder vertelt ze over alles wat er gebeurd is dit weekend, alleen nog niet over het atelier, dat wil ze pas doen als ze thuis zijn.

Harmen heeft tosti’s op het menu gezet voor vanavond, had beter gekund denkt Anna, maar ze zegt niets. Harmen kijkt somber vindt ze, ook daar gaat ze voor het gemak aan voorbij, ze moet het over het atelier hebben.

 ‘Luister Harmen, ik heb een aanbod gekregen van mijn moeder en natuurlijk ook van mijn vader, om het atelier over te nemen. Daar is geld mee te verdienen en dat hebben we broodnodig. Jij kan in de buurt ook naar school en verder studeren en mij zakelijk ondersteunen. Ik heb daar veel zin in maar wat vind jij?’

Harmen kijkt haar verbaasd aan en haalt zijn schouders op.

 ‘Hoe moet je in godsnaam met een failliet atelier geld verdienen?’

 ‘Het is nooit een bedrijf geweest Harmen, dus het kan niet failliet zijn. Ik zal een en ander moeten aanschaffen maar zal verder geen investering  doen. De eerste tijd kunnen we op hulp, financieel, van mijn ouders rekenen. Wat heb je hier op tegen ?’

 ‘Ik ben niet graag afhankelijk, dat weet je, ik wilde dat ook niet van mijn ouders, dus ook niet van de jouwe.’

 ‘Dan moeten we zelf voor geld zorgen, jij kan verder studeren of gewoon een baan zoeken. Keuzes genoeg.’

 ‘Oh die school kan me gestolen worden, denk überhaupt niet dat ik er verder mee ga. Maar of we een atelier moeten beginnen, ik weet het niet Anna.’

 ‘Ik kan daar wel mijn vak uitoefenen hoor, mijn passie, ik beheers dat vak. Daar ben ik goed in Harmen, heb toch wat vertrouwen in mij,’

Het wordt stil in de kleine kamer, Harmen trekt zich terug in het slaapgedeelte en ligt snel in bed. Er wordt geen woord meer gesproken. Zo gaat het altijd als ze het niet eens zijn denkt Anna, zal dit zo blijven hun hele leven?

Moedeloos, maar in haar hart zo blij, gaat ze later ook maar slapen, morgen weer een dag.

 De volgende dagen was het geen gespreksonderwerp, het atelier, maar uiteindelijk doorbrak Harmen zelf de stilte.

 ‘Ik denk dat je het maar moet doen Anna, je kan uitstekend porselein maken en prachtig decoreren, dus moeten we die kans maar aangrijpen. Ik zeg de opleiding vaarwel en zal me in de zakelijke aspecten van ons bedrijf verdiepen. Oké?’ 

Anna omhelst hem stevig en knuffelt hem helemaal dol. 

 ‘Oh liefje wat fijn, ik ga mama direct bellen, tot zo.’

Ze rent naar de enige telefoon in het pand en belt mama, die een traantje laat bij het horen van haar bericht. Dan komt alles in een stroomversnelling, de eerste verdieping van het huis met de rode dakpannen wordt in orde gemaakt voor hun komst. Harmen regelt alles met school, terwijl Anna alles over het maken van porselein nog een grondig doorneemt. Ze kan het dromen, ze heeft dit als kind, samen met haar moeder, al duizenden keren gedaan.

De verhuizing van de enkele meubels die ze zelf hebben, is gepland voor de komende zaterdag, dat is over drie dagen. Dan woont ze weer in haar eigen huis, dan is ze weer thuis, ze is blij.

In het kraakpand gaan ze een afscheidsfeest voor hen organiseren op de laatste vrije avond voor hun vertrek. Het wordt een zelfde soort feest als waar ze elkaar voor het eerst kusten, toen de vonk oversloeg.

Na de gebruikelijke drankjes en begroetingen begint de groep ‘Dansen, dansen’ te roepen net als toen en dan dansen ze de hele avond innig en ze zijn weer even hevig verliefd.

Hun vrienden en huisgenoten genieten van hun liefde en drinken daarop en sommigen misschien iets te veel, zoals het altijd gaat bij feestjes.

Op zaterdag hebben ze geen tijd om uit te slapen maar ze staan al om zes uur klaar om de kleine verhuizing aan te vangen. Het duurt echter tot negen uur totdat  de vader van Anna met een kleine vrachtwagen komt om alles over te brengen.

Hun verdieping is prachtig geworden, het heeft nieuwe vloerbedekking gekregen en de hele keukeninventaris is vernieuwd.

Dankbaar kijkt Anna haar ouders aan en een dankbare blik is genoeg.

De meubels staan op hun plaats, papa en Harmen hebben samen getracht dit naar boven te brengen hetgeen niet lukt, maar een buurman van verderop levert de oplossing, krachtige armen die bij Harmen ontbreken.

Harmen vindt dat hij faalt en trekt zich terug op hun slaapkamer tot iedereen vertrokken is.

 ‘Ze zijn weg Harmen, we kunnen eten. Ik heb snel wat gemaakt, morgen kook ik weer uitgebreid.’

Harmen zegt niets, eet en gaat weer slapen, Anna zit nog een poos in haar stoel tot ze van vermoeidheid bijna uit de stoel valt, dus gaat ze ook naar bed en slaapt direct als een roos.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Feedback voor schrijfactiviteiten

Review voor: "Porselein"

12.01.21
Feedback:
Ik ben benieuwd hoe het verder gaat Trees! Kijk even bij je berichten, ik heb je daar ook geschreven!
  • Schrijfkwaliteit
    4.0/5
Show more
0 van de 0 lezers vond deze review nuttig