SCHRIJFACTIVITEIT: PROEFSTUK

Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.

Klik voor alle schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Avondzon

Publicatie: | Jan Raat

AVONDZON

Ze is op de kruk naast me komen zitten, haar donkere ogen onder-zoekend op mij gericht. Ik ken haar niet, maar Simone, de beheerster, blijkbaar wel. Haar gezicht is nog steeds naar mij toegekeerd en een moment zie ik die donkere ogen lichter worden, alsof ze wat in mij ziet, iets herkent. Haar voortdurende observatie maakt me onzeker en ik draai mijn hoofd van haar weg en pak quasi onverschillig mijn halfvolle glas en laat het rondjes draaien op het blad van de bar.
Het is stil in de ontmoetingsruimte, de vaste clubbezoekers zijn een halfuurtje geleden met veel stampei naar een carnavalesk zomer-feest in de stad vertrokken. Dat is niets voor mij en toen de twee vrouwen al babbelend uit de keuken waren gekomen en Simone twee glazen wijn had ingeschonken, had ik al besloten naar huis te gaan.
‘En wat vind je van haar, Angela?’ vraagt Simone met een veel-zeggende knipoog. Afwachtend leunt ze met haar armen op de bar.
Angela antwoord niet direct. Vanuit mijn ooghoeken zie ik haar keurende blik opnieuw over mij heen glijden.
‘Ik begrijp het niet,’ zegt ze, ‘je hebt een leuk jurkje aan, ziet er goed uit en je durft je zo niet te laten zien?’
Strak kijkend naar het restantje wijn in mijn glas, schud ik afwe-rend, bijna driftig, mijn hoofd. ‘Nee,’ zeg ik kortaf. ‘Ik ben bang buiten.’ Ik wil dit gesprek stoppen, voel me helemaal niet op mijn gemak zoals ze me blijft aankijken met haar dwingend vragende ogen. Ook ben ik boos op Simone, de kletstante!
‘Bang? Waar ben je bang voor?’ In verbazing trekt Angela haar wenkbrauwen hoog op en legt dan haar hand vertrouwelijk op mijn arm: ‘Je hebt dringend hulp nodig, meisje en ik weet de oplossing voor je.’
‘Oplossing, voor mij?’ aarzel ik, nog weinig geïnteresseerd.
‘Zeker voor jou. Er is een instituut in Duitsland dat zich bezig-houdt met de behandeling en begeleiding van transgenders zoals jij. Ze zijn erg goed, ik ben daar ook geweest.’
Met een glimlach beantwoordt ze mijn ongelovige blik. ‘Ik was vroeger ook ongelukkig, zij hebben me weer gelukkig gemaakt.’
Het is moeilijk te geloven, in haar gezicht is niets van een man, die zij toch eens geweest moet zijn. Bijna onbeleefd lang en met twijfel in mijn ogen staar ik haar aan.
‘Je bent een mooie vrouw,’ zeg ik ten slotte.
‘Dank je, dat kan jij ook worden. Lijkt me niet zo moeilijk, je bent al behoorlijk op weg met dat figuurtje van je.’
‘Het instituut is niet algemeen bekend,’ gaat ze verder, ‘het is min of meer besloten. Ze hebben een bijzonder procedé om borstvorming sneller te ontwikkelen. Heb je al wat borsten?’
‘Nee, niet’.
‘Ben je een vrouw?’
‘Nee, ja.’ Ik kleur.
Ze glimlacht begrijpend. ‘Hier moet je dus snel naar toe.’ Op een papiertje schrijft ze wat over uit haar agenda. ‘Dit is hun emailadres, ik weet zeker dat ze je kunnen helpen. Doen hoor! En veel succes.’
Nog enigszins verbluft zie ik haar even later naar de deur lopen en met het papiertje in mijn hand keer ik me vragend naar Simone. Die zegt alleen: ‘doen Annet, neem die beslissing.’

Thuis, met nog een drankje op het balkon van mijn appartement, denk ik na over wat Angela had gezegd. Natuurlijk weet ik wel dat ik er acceptabel uitzie, in ieder geval mijn figuur. Ik had ja gezegd op haar vraag of ik een vrouw was. Dat is ook zo, maar niet helemaal en op sommige plaatsen helemaal niet. Met een lichte zucht haal ik het papiertje tevoorschijn: info@instituutindenkleef. Zouden zij mij werkelijk kunnen helpen? Ik verlang zo naar een normaal leven, me niet meer gebonden voelen in mijn verkeerde lijf, gewoon naar bui-ten kunnen als mezelf. De laatste keer was dat een drama geworden. Op weg naar de club waren een paar mannen achter mij aangelopen en hadden vervelende dingen geroepen. Simone geloofde toen niet dat ze hadden gezien dat ik geen vrouw was, ze dacht dat ze me ge-woon leuk hadden gevonden. Ik had haar niet geloofd en me sinds-dien nog meer onzeker gevoeld, vooral over mijn gezicht.
De zon is inmiddels langzaam achter de daken aan het wegzakken en geeft de donkere wolken een onheilspellende paarsrode gloed. Het voelt als een waarschuwing: dit is de avondzon, hierna komt de nacht. Ik moet verder, naar de ochtendzon, naar een nieuwe dag, een nieuw leven. Resoluut sta ik op, pak mijn laptop en schrijf wie ik ben en wat ik wil; onderteken met Joh(annet) en druk op send.

Een dag later al, is er een kort antwoord van het instituut, met een telefoonnummer voor meer informatie. Opnieuw aarzel ik, moet ik denken aan die mislukte afspraak met een genderarts van jaren gele-den, maar ik realiseer me ook heel goed, met Angela in gedachten, dat dat instituut wel eens de ontsnapping uit mijn huidige leven zou kunnen betekenen en ik besluit te bellen.
De warme, sympathieke stem van de vrouw aan de andere kant, doet mijn spanning snel verminderen. Ze heeft mijn mail ontvangen en wil weten hoe ik aan hun adres ben gekomen. Als ik vertel dat ik dat van Angela heb gekregen, begrijpt ze het zonder dat ik verder iets hoef uit te leggen, ze kent Angela. Als ik zou besluiten tot een be-handeling moet ik wel enige tijd blijven en daarna regelmatig terug-komen. Dat is voor mij geen probleem en ik krijg een datum en het adres. Ze vraagt nog om mijn juiste maten, of ik die kan mailen: lengte, huidige borstomvang, heupen, taille, schouderbreedte, etc. Op mijn vraag waarom, is er een kort lachje. ‘Weet je,’ is haar antwoord, ‘wij behandelen je niet alleen, we zoeken ook naar de juiste kleding, kleding die bij je past.’ Ik hoef zelf niets mee te nemen.
Later die dag mail ik nog mijn maten door. De afspraak staat voor over twee weken. Het is een adres in Duitsland, in Kleef, net over de grens.

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.

Ook gratis meedoen aan een schrijfactiviteit? We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.