SCHRIJFACTIVITEIT: PROEFSTUK

Je schrijft veel en graag en bent meestal tevreden over je schrijfresultaten. Je deed al mee aan schrijfactiviteiten en schrijfwedstrijden maar je kunt nu ook een verhaal of gedicht laten zien waar je echt trots op bent of... waar je juist nog over twijfelt maar wat je wel graag aan anderen wilt laten zien. Dat is mogelijk in deze rubriek. Leden van Schrijverspunt kunnen in deze rubriek een schrijfresultaat tonen als een proefstuk van eigen kunnen. Er zijn geen voorwaarden voor genre, aantal woorden, etc. Het is jouw proefstuk wat jij graag aan anderen wilt laten lezen. Je mag max. 1 proefstuk insturen!
Van lezers verwachten we respect voor de publicatie. Beloon de schrijver voor zijn/haar durf en inzet met serieuze feedback.

Klik voor meer schrijfactiviteiten in het menu op SCHRIJFACTIVITEITEN.

Afweersystemen

Publicatie: 13.04.2022 | Bastiaan Zwiers

‘Ja jongen dat krijgen we er nou van.’ Ik durf het niet goed hardop te zeggen, fluister het meer in zijn oor, na mijn begroetingskus op zijn wang. Zo hij er al op reageert ontgaat dat me. Hij ligt, met zijn kale hoofd van mij afgedraaid, bewegingloos op het bed. Een lakenpunt in zijn samengeknepen hand. Zijn houding al bij mijn binnenkomst, alsof hij mijn bezoek voorvoelde en daar gepast op anticipeerde.
Aan die interessantere andere kant staat het mobiele rek, waaraan zijn reddingsmiddel hangt. Hij wendt zich naar zijn laatste houvast, minder ontspannen en van zijn gelijk overtuigd, krampachtig nu. Haar oplossing druppelt langzaam in hem, omdat hij haar, de boze heks, hem met haar “genezing” wenst te laten doordrenken. Het tellertje aan de slang geeft heel precies de groeiende afstand tussen ons weer. Druppel na druppel drijft hij verder van mij af. Nee! Ik weiger om deze vloeibare metronoom mijn oren te laten verdoven en hartritme te laten bepalen. Ik forceer een overdreven kuch, draai mijn hoofd af en sluit mijn vochtige ogen.
‘Leuk paps, maar weet jij wel hoe egoïstisch jouw besluit eigenlijk is?’
De beginwoorden van zijn laatste, tegen mij afgestoken betoog. Ze klinken eerst nog als een verre, bonzende echo, maar woord na woord komt steeds dichter, steeds beter hoorbaar naderbij.
‘Ja natuurlijk: “Eigen keuze is heilig, iedereen mag het besluit nemen, waarvan hij denkt dat het goed voor hem is.” Natuurlijk zeg ik dat ook als ik zit te filosoferen in de kroeg. Dan ben ik héél liberaal en gun ieder zijn keuze, maar nu is het verdomme wel echt en gaat het over fucking leven of dood! En dit raakt wel even meer mensen dan alleen jou, dat lijk je nog altijd niet te beseffen ...’
Tommy is zo vurig hè, prachtig om te bewonderen als je buiten de discussie staat waarin hij dat ten toon spreidt. In dit geval trok hij me aan mijn haren zijn betoog in en was de schitterende passie van zijn betoog opeens een gloedvolle scheldkanonnade, die hij over me uitstortte. Natuurlijk hij gaf al langer aan dat hij moeite heeft met mijn kijk op de zaak, maar eerder altijd wat meer overlegd en met minder woorden.


Stadium 1. ‘Kijk pap, je bent natuurlijk je hele leven een avontuurlijke vrijbuiter geweest. Was altijd op zoek naar jouw eigen weg, naar jouw eigen manier om met dingen om te gaan. Daar heb ik respect voor! Echt!’
Tommy zit voorovergebogen, druk zijn handen bewegend, aan de keukentafel. Zijn gezicht fel verlicht door de, volgens hem, totaal misplaatste, chique, acht armige, melkglazen kandelaarlamp met glimmertjes. “Past niet binnen het ‘rapport’ van het totale huis.” Na het laatste woord richt hij zich op en heft zijn handen ten hemel, alsof hij daar steun verwacht. Die blijft uit en in een moedeloos gebaar strijkt hij zijn handen door zijn haar!
‘Ik voel een grote “MAAR” aankomen Tom.’
Tommy staat op, schuift zijn stoel naar achteren, loopt door de keuken en zoekt met schuddende handen naar de juiste woorden. Hij staat even stil, kijkt nadenkend omhoog, alsof hij toch nog steeds elk moment hulp vanuit een plots geopende hemel verwacht. Loopt naar de tafel pakt de rand met beide handen vast, buigt zich voorover en kijkt me dwingend aan.
‘Waarom kun je nu niet één keer, alleen in dit bijzondere geval, gewoon doen wat iedereen in zo’n geval doet? Waarom moet je nu weer perse iets tegendraads doen?’
Ik kijk hem strak aan en zie de bezorgdheid in zijn ogen. Ik weet dat achter de boosheid, die hij makkelijk toont, de angst zit voor wat er, in zijn ogen, onvermijdelijk gebeuren gaat.
‘Daar gaat het me niet om, jongen! Dit is geen onbezonnen tegenbeweging om maar tegen te bewegen. Je doet me tekort door het zo te laten lijken hè, dat weet je wel?’
Zijn gesloten ogen, omhoog wegdraaiend hoofd en afkeurende puf, tonen me dat hij niet hoort wat hij wil horen. Hij loopt de keuken uit. Ik laat hem, weet dat hij even rust zoekt om zijn boosheid te temperen en zijn gedachten te ordenen. Hij loopt na zijn time out de keuken binnen en komt met een glimlach weer aan tafel zitten.
‘Okay je hebt de uitslag van het darmonderzoek, je huisarts brengt het slechte nieuws, maar heeft ook gelijk goed nieuws, want een hele snelle afspraak bij de specialist in het ziekenhuis. Hoe kom je er nu bij om die af te zeggen en naar een later datum te verplaatsen? Wat wil je met die “gewonnen” tijd doen. Hij plaatst, totaal niet begrijpend, aanhalingstekens in de lucht.
‘Nou voorbereiden vooral eigenlijk. Natuurlijk geloof ik mijn huisarts niet, nou, wil ik hem niet geloven als hij me meldt dat het onderzoeksresultaat niet goed is, dat er nader onderzoek nodig is en hij me doorverwijst naar de internist. Hoe bestaat het dat een gezond levend iemand als ik kanker krijgt? Ik rook niet, beweeg voldoende, eet toch gezond en niet overdadig …’
Tommy heft zijn hand om hier iets tegenin te brengen. Ik hef mijn hand terug, weet wat hij wil zeggen.
‘Ja okay, onze Delfts blauw-achtige dinerborden zijn twee keer het formaat van jouw borden, maar bij ons worden ze altijd gevuld met ‘healthfood’, in tegenstelling tot jouw ‘fastfood-plated’ avondmaal.
‘Dat daardoor wel eens heel snel je laatste kan zijn,’ besluiten Tommy en ik in koor, zoals gebruikelijk onze discussie over dit onderwerp. Ik knipoog naar hem.
‘Okay ik snoep misschien wat teveel. Suiker is erg slecht ik weet het, maar dat is dan ook gelijk de enige zonde die ik tegen mijn gezonde levensstijl bega. Alcohol zeer matig en net zo makkelijk een maand niet, drugs uh uh. Ik pieker niet overmatig, werk me niet elke dag diep in de stress.’ Ik schud mijn hoofd en haal mijn schouders op met gespreide open handen. Tommy vindt ook geen andere reactie dan hoofdschuddend zwijgen. We kijken elkaar wat droevig, niet wetend aan.
‘Maar okay, zover ik mijn huisarts ken, na twee bezoeken in vier jaar tijd, weet ik dat hij me niet voor de gek houdt. Zoals ik hem ken: kort, zakelijk en onbetrokken doet hij zijn mededeling, hoewel hij wel afsluit met dat het waarschijnlijk niet de uitslag is die ik verwacht en dat het hem spijt die te moeten brengen. Dat schat hij wel goed in moet ik hem nageven. Maar wel vreemd dat hij zegt dat het hem spijt! Dat zal toch pas zo zijn als blijkt dat hij het helemaal mis had met zijn boodschap?’
‘Ja pa. Ga jij even semantisch onderzoek doen hè! Ga je hem volgende keer vertellen dat zijn woordgebruik bij het vertellen van de onderzoeksuitslag niet helemaal taaltechnisch correct was? Pfft.’ Tommy houdt niet van de richting die hij mijn gedachten op ziet gaan.
‘Je hebt gelijk jongen, sorry, mijn aversie tegen de reguliere geneeskunde speelt op. Ik dwaal even af, maar zoek ook maar houvast hè! Nou ja, na het gesprek met mijn huisarts en het afschudden van de eerste doodsbibbers, ben ik me natuurlijk wel stevig gaan verdiepen in wat dit nu eigenlijk betekent. Ik heb kanker is in Nederland bijna zoiets zeggen als “ik ga dood!” En dat weiger ik dus jongen! Ik hoorde de dokter aan en wist direct nadat hij vertelde dat het niet goed was:
“Dit heb ik mezelf aangedaan!”
Hoe ook, waardoor, waarom, waarheen, waarvoor. Ik ben hier zelf verantwoordelijk voor. Na de eerste doodsschok besefte ik: okay ik kan doodgaan. Na het dus wankelen van mijn hele bestaanswereld, daagde ook heel snel de rotsvaste overtuiging: “Ik ga het zelf hoe dan ook oplossen!”
Tommy kijkt me niet begrijpend aan en schudt wat meewarig zijn hoofd.
‘Zo zit ik daar straks dus bij die specialist jongen; tot de tanden toe voorbereid!’


Stadium 2. ‘Pa het lukt je toch weer om me totaal te verbazen. Het is de eerste keer dat ik iemand, die net de diagnose darmkanker heeft gekregen en de behandeling ervan bespreekt, hoor zeggen: “De dokter overtuigde me niet!”
Tommy lacht schamper en schudt zijn hoofd.

‘Hoe zit jij daar nu in dat gesprek met die oncoloog? Daar ben ik nu wel benieuwd naar!’ Hij zit, ontspannen voor zijn doen, wijdbeens op zijn stoel, één arm op de keukentafel leunend en kijkt me, met toch wel echte pretogen lijkt het, verwachtingsvol aan.
‘Nou goed voorbereid, met mijn vragenlijst op tafel. De goden zijn gedankt dat ik die oorspronkelijk geplande datum veranderde.’ Ik peil Tommy’s gezicht voor zijn reactie. Die verraadt niets; nog steeds glimoogjes en verwachtingsvolle blik.
‘Ik moet toegeven, dat was niet een heel overdachte actie hoor, meer een flits van inzicht die ik niet kon weerstaan. De woorden waren eruit voor ik er zelf erg in had.’
‘Angst, bedoel je?’
Tommy trekt voor de verandering glimlachend op oorlogspad. Ondanks zijn goede bui is hij niet van plan om mijn zelfverklaarde triomf over de willoze massa met mij te vieren. Hij gruwelt van mijn eigenwijze claim dat die zich, als een ingeslapen kudde schapen naar het medicamenteninstituut laat leiden. Als er één over de reguliere behandeldam is…
’Plotselinge paniek, wil je toch eigenlijk zeggen!’
‘Nee! Niks paniek! Ik wist direct dat dit het enige wijze besluit op dat moment was. Ik moest uitstel vragen om niet direct meegezogen te worden in de maalstroom die in gang wordt gezet, zodra je de diagnose Kanker krijgt. Ja, hoe vreemd het jou ook in de oren klinkt, ik wist dat ik tijd moest zien te winnen! Tijd om zaken rustig te overdenken, om na te gaan in welke wereld ik terecht ben gekomen met dit onderzoeksresultaat, wat voor mogelijkheden er zijn voor genezing, waar ik hoop in kan vinden om me toch nog aan iets van een toekomst vast te houden.’
‘Doodsangst pa! Niks reddend licht aan het eind van de tunnel, pure, naakte angst om te sterven! Uitstel! Verloren tijd! Geen afstel mogelijk!’
Tommy laat een betekenisvolle stilte vallen. Is zo zeker van zijn slotconclusie en dat deze de simpele bestaansmogelijkheid uitsluit van welke escaperoute ook, dat hij al in triomf achterover leunt. Glimlachend bijna, ondanks de gruwelijkheid van zijn woorden. Ik loop rond de tafel, ga recht voor hem zitten en dwing hem mij aan te kijken.
‘En juist daar zit jij al gevangen in het systeem waar ik dus veel twijfel aan heb! Aan had, moet ik zeggen, want ik weet genoeg en heb alle bewijzen die ik nodig heb om de veelgeprezen reguliere geneeskunde voorgoed af te zweren.’ Ik sta snel op , schuif mijn stoel te hard weg en loop naar het kleine schoolbord aan de muur, dat dienst doet als geheugensteun voor vooral niet te vergeten boodschappen. Eens een leraar.
‘Ik schrijf het voor je op, ik weet dat harde bewijzen en cijfers je overtuigen, nou harder en gruwelijker als deze waarheden wordt het niet, jongen!’
Ik ben niet te stuiten en op het bord schrijf ik wat in mijn ogen de overlijdensverklaring van de reguliere geneeskunde betekent. In ieder geval wat betreft behandeling van Kanker; volksziekte nummer één.
Kanker is in Nederland een doodsvonnis, dokter biedt geen enkele hoop.
110.000 nieuwe gevallen van kanker per jaar.
45000 mensen sterven aan kanker per jaar.
600.000 mensen totaal hebben kanker, 40 tot 50 % daarvan overlijdt binnen 5 jaar.
Chemotherapie, bestraling en operaties vernielen al 50 jaar het immuunsysteem van patiënten. Nauwelijks vooruitgang of verbeterde resultaten qua genezing.
Immuuntherapie komt weer op, die pleit voor het versterken van het immuunsysteem. Goede resultaten, maar niet bij alle soorten kanker kan dit, is het reguliere behandelverhaal.
Tommy is alleen maar stil. Zit kleiner aan tafel, straalt niets meer van zijn eerdere glorie uit. Schrikt van de punt die ik hard onder mijn schriftelijk betoog zet.
‘En wat mij het meest stoort: die arts! Die mij deze reguliere behandeling aanprijst alsof ik daarmee de Euro jackpot heb gewonnen. Die mij “niet het eeuwige leven kan garanderen,” maar ook niet te negatief wil doen over mijn levensverwachting.’
“Zeker nog een aantal jaren een comfortabel leven, na behandeling.”
‘En dit dan ondanks de rampzalige cijfers daarvan. De beste man leeft in totale ontkenning! Hij wil ook niets horen van andere behandelingen.’
“Kwakzalverij! Kurkuma en citroenen genezen geen kanker, meneer!”
“Maar Moermandieet dan? Budwig? Bioresonantie? Cannabis? Ik las toch bemoedigende resultaten van een andere levensstijl, van gezondere voeding!”
“Gepruts in de marge, niet echt serieus te nemen, meneer.”
‘Ik was serieus waar met stomheid geslagen, jongen. Er was geen enkele twijfel, de man bood echt geen opening om maar iets van een andere aanpak te bespreken. Ja en daarmee trof hij met mij nu net de verkeerde! Je kent me!’
Tommy trekt bleek weg en gebaart alleen met zijn hand dat ik verder moet vertellen. Hij voorziet al het problematische einde.
‘De houding van deze man werkte echt Pavloviaans. \Triggerde direct mijn weerstand en ik waste hem, van de weeromstuit, met een stalen schuurborstel de oren!’
“Echt ik weet niet wat ik nu precies wel wil, maar hoe serieus neemt u de cijfers over uw behandeling, meneer de dokter? Vindt u het acceptabel dat de helft van de kankerpatiënten overlijdt binnen 5 jaar?? Pleit dat voor de werkzaamheid van uw behandelmethodes. In 50 jaar geen stap verder, moet ik daar hoop uit putten en steun in vinden. Welke hoop geeft u me? Nog 5 jaar te leven met altijd kans op nieuwe uitzaaiingen? Hoeveel kans op echte genezing heb ik met uw behandeling?”
‘Hij zocht, maar vond geen woorden, maar echt hè, wat kon hij anders dan er het zwijgen toe doen! Ik ben zo weggelopen.’
‘Jeetje pap, ja daar heb jij je maar weer eens goed onmogelijk gemaakt. Maar wel indrukwekkend hoe goed je al die cijfers zo uit je hoofd weet op te diepen! Met de hersens op zich lijkt er dus niets mis! Maar wat nu?’
‘Nu ga ik rustig op zoek naar iets dat wel hoop biedt en waar ik mijn vertrouwen in kan leggen! Jongen, je moet eens weten wat je allemaal kunt als er zoiets als je hele leven op het spel staat.’


Stadium 3. ‘Het is zo simpel jongen. Kanker is geen doodsvonnis, als je maar een jou passende behandeling vindt en uit handen van de reguliere geneeskunde weet te blijven. Als je maar gezond eet: geen voorbereid voedsel, geen geraffineerde suiker, matig zout, voldoende gezond vet uit kaas, ei, vis. En daarnaast voldoende slaapt, beweegt, overbodige stress vermijdt en matig bent met alcohol. Het enige waarin ik nu excessief mag zijn is drugsgebruik!’
Ik laat bewust een stilte vallen om Tommy de gelegenheid te geven van onder de tafel te kruipen, na met een “Wat?” van zijn stoel te zijn gedonderd! Het blijft vreemd rustig aan de andere kant van de lijn. Tommy heeft onze afspraak wegens ziekte afgezegd. Alweer, is de tweede keer al. Hij heeft een hardnekkige griep onder de leden, dat heerst.
‘Okay, je gaat dus cannabisolie als behandeling van je darmkanker inzetten?’
‘Heb jij je moeder soms al hierover gesproken? Ik vertelde het niemand!’
‘Nee pap, dat is de nieuwe kurkuma toch! Ik lees ook nog wel eens wat op internet hè! Heb je het al geprobeerd?’
‘Ja, ik bouw het wel rustig op, want als niet medicatie gebruiker hakt dit er bij mij behoorlijk in. Ik zit nu op 2 THC en 6 CBD druppels olie per dag en dat laat me voornamelijk heel prettig door de dag heen dromen. Maar okay, even 2 maanden een heel kleine wereld moet kunnen hè. Er staat wel gezond zijn tegenover!’ Het blijft even heel stil. ‘Ben je er nog, jongen?’
‘Ja, ik dutte even weg. Sorry hoor.’ Een kroegtirade volgt, maar wat echt steekt is zijn sociale chantage. ‘Maar dit raakt meer mensen dan alleen jou, dat lijk je nog altijd niet te beseffen. Jij kiest er nu dus gewoon voor om er niets voor te doen om een gelukkige tijd met je kinderen en kleinkinderen te hebben? Ja het zal me wat dat jij niet kiest voor alleen verlenging, maar een onmogelijke, wonderbaarlijke genezing wil. Er zijn kinderen, kleinkinderen, vrienden en hun levens worden geraakt door de keuze die jij, alleen aan jezelf denkend, meent te kunnen maken!’
‘Auch die is wel raak, jongen!’ Ik zoek even naar de juiste woorden. ‘Maar, liever dan dat je me met levenslust ziet werken aan mijn gezondheid, wil jij mij zo dwingen jullie de mogelijkheid te bieden tot een maandenlang defilé langs mijn langzaam wegterende lichaam?’
‘Is goed, pap, als jij het zo wil zien. Ik nodig je uit binnenkort zelf het tegendeel te komen bewonderen! Blijf lekker dromen okay en gauw beter worden hè!’
‘Wat, wat zeg je nou..? Tommy, jongen!’
De verbinding is verbroken. Okay ik bespeurde wel de ironie in zijn stem, ken hem goed genoeg om de nuances in zijn stemgebruik en de keuze van zijn woorden te kunnen duiden. Toch viel ik pas verpletterd op mijn knieën na het zes – woorden – verhaal van mijn vrouw. ‘Tommy heeft al maanden kanker, lieverd!’


Stadium 4. Kijk hem nu liggen hè, zo broos, zo jong, zo godvergeten eigenwijs als de boom waar hij van viel. Zo trots en sterk en toch gevloerd door een zelf gecreëerd stressvol leven, weet ik de dader. Erfelijk belast vertelt hij via zijn moeder, onze spreekbuis. Alsof ie me toch even een nog hardere trap in mijn ballen wil geven dan ie al deed, door mij onwetend van zijn ziekte te houden en me als malloot en egoïst weg te zetten. Iedereen heeft het recht op maken van eigen keuzes, maar ik ben wel je vader. Ik kijk lang naar hem en kan mezelf niet weerhouden hem een laatste zoen te geven, aan de voor hem interessantere kant. Ik streel zijn kale hoofd en fluister, ‘Wie had dat ooit gedacht, jongen,’ draai me van hem af, benader en bestudeer het gifrek en loop daarna naar de deur op het ritme van mijn vredige hart. Ik houd stil met de deurknop in mijn hand. Het druppeltellertje zwijgt en ik weet dat het goed is. Het is zelfs beter zo.

WAARDERING

HITS:

138

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Commentaar en/of waardering voor dit artikel:

Iedere bezoeker (lid zijn is niet noodzakelijk) kan een waardering geven voor dit artikel! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs.
Naar boven

Ook meedoen aan een schrijfactiviteit? Meedoen is gratis. We publiceren je inzending voor minimaal 12 maanden. Meedoen is mogelijk door eerst in te loggen en dan bovenin de pagina op de rode balk te klikken. Nog geen lid? Aanmelden is gratis.