Poëzie is de kunst van het dichten. Ook is poëzie een verzamelnaam voor gedichten en verzen. Poëzie is een taaluiting waarbij een grote nadruk ligt op vorm, klank en beeldspraak. Het geheel is meer dan de som der delen. Toen hem gevraagd werd een definitie van poëzie te geven, zei de dichter Robert Frost: "Poetry is the kind of thing poets write." - Poëzie is wat dichters schrijven -.

Wil je ook een gedicht toevoegen? Dat is mogelijk en gratis door eerst in te loggen. Goed gebruik van de Nederlandse taal is gewenst bij deelname

Leden van Schrijverspunt kunnen maximaal 4 schrijvers nomineren voor de titel van talentvolle schrijver 2019. Je kunt de schrijver van dit artikel nomineren door op de blauwe button te klikken.

Vanmiddag reed er in Schiedam

een trein die de benen nam,

de benen nam een straatje om,

de weg was recht de weg was krom.

Geen rails meer en geen discipline,

alleen een flinke slok benzine.

Daar reed-ie mee de aarde rond

van Scheveningen tot de Sont.

En wij reden met hem mee

langs de Waterweg naar zee.

De zee die lag in alle hoeken

met haar buik vol oliekoeken

en zure haring in ’t zand.

De zee de zee die had ’t land.

O jee o jee

daar komt de ME

en pompt en pompt

het water uit de zee.

En wij reden vliegensvlug

naar de ouwe tijd terug

maar de mannen van stavast

zaten in de kelderkast.

Willem de Zwijger liep te malen

tussen polders en kanalen

en Lodewijk Napoleon

die was zo zat als een kanon.

Hij riep: Dit koninkrijk is ziek,

we worden weer een republiek.

En op de grote rivieren

zagen we vier Batavieren.

Die zongen op verbaasde toon:

Is het aan de Rijn zo schoon?

O jee o jee

de Rijn heeft diarree.

Hé hé wat gek

de Rijn de Rijn is lek.

De tien de tiendelige breuk

vond het helemaal niet leuk.

Dus reden we toen naar Den Haag.

Den Haag had kramp in z’n maag

want de grootste gemene deler

en z’n vriend de vieze vergeler

deden heimelijk hun werk

in Krimpen en in Lekkerkerk.

Grijp ze, riepen wij in koor

en die twee er vlug vandoor.

Bijna hadden we ze te pakken

toen de zon in de zee zou zakken.

Kom, zei de trein, we gaan naar bed.

Wie wil er nog een bruistablet?

O jee o jee

daar heb je de ME

die spuit en spuit

ons met z’n lange snuit

O jee o jee

daar heb je de ME

die spuit en spuit

ons zo de wereld uit.


© Ferenc Schneiders

Dit artikel delen?

Graag je mening

Dit artikel is passend (tzt NIET verwijderen) - 0 stemmen
00

Elk kwartaal verwijderen we een aantal artikelen. Je kunt ons helpen door je mening te geven. Zo heb je invloed op de inhoud van Schrijverspunt

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 
Teksten en afbeeldingen van deze website mogen alleen met schriftelijke toestemming gebruikt worden. © Schrijverspunt 2019
https://www.lekkerboek.nl/sitemap