Klik hieronder op een van de mogelijkheden.

Spelemeisje

Wat was het met Amsterdam? Ze had hier jaren gewoond.
De vele straatjes, de gebouwen, de warmte van de binnenstad.
De hoge muren boden bescherming.

Ze had haar camper achtergelaten op Zeeburg en fietste de stad in.
Herinneringen overvielen haar.
Ze lachte, huilde en voelde een soort misselijkheid opkomen,
alsof de drugs begon te werken.
Ze dacht aan de levens die ze hier geleefd had. De kansen die ze had gegrepen en gemist.
De feestjes en de afters.
Fietsend door de stad speels en uitdagend haar rode stringetje laten zien bij de kruising van de poffertjeskraam, vanonder haar witte rokje.
Dat was het wellicht, ze kon er spelen zonder herkend te worden.

Ze wilde alleen maar spelen. Op avontuur met de stad als decor, de mensen figuranten.
Een enkele passant bleef, meestal voor langere tijd, ze konden haar niet loslaten.
Ze intrigeerde met haar blikken en verhalen.
Haar zachtheid en liefde, verstopt achter de hoge muren.

Ze was veel van zichzelf kwijtgeraakt. De leegte was eindeloos en de stad was groot.
Bijna groot genoeg om haar op te vullen. Bijna...

Zonder Amsterdam kon ze niet, nog niet zonder het applaus.
Het podium, de aandacht, de mannen. De blikken. De stijve pikken.
De afleiding en opwinding. Provoceren.
Ze zocht haar geluk op de vele feestjes. Weekend na weekend, nacht na nacht.
Ze keek nooit om, ging altijd door.
Een trein zonder station, een metro zonder de onderwereld, een lichaam zonder liefde, vluchtend in de anonimiteit.

Dit was haar toneel en ze wist, welke leeftijd zo ook zou bereiken, er zou een stukje Amsterdam in haar blijven.
Altijd zou ze een spelemeisje blijven, nieuwsgierig en uitdagend. Tijdloos, net als haar stad.

© Diana op .

Enthousiast over deze inzending? Deel je enthousiasme op sociale media m.b.v. onderstaande buttons.

Reacties:

Iedere bezoeker kan een reactie geven! Schrijvers stellen je tips en opmerkingen op prijs. Wil je automatisch een bericht ontvangen bij een reactie? Klik op de + boven de reacties.