Liefde op en naast het veld

Schrijfwedstrijd ´Liefde op en naast het veld´

SVM Publishing organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een spannende New Adult schrijfwedstrijd! Het thema is

Liefde op en naast het veld’.

De verhalen dienen een sportthema te hebben, maar breed: B.v. tennis of voetbal, ijshockey, wielrennen, boksen, kunstschaatsen, etc. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel New Adult verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 1 september t/m 31 oktober 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen (een account is gratis).
  • De minimale lengte is 1500 woorden (bij voorkeur maximaal 2000 woorden).
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending. Corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • We verwachten een verhaal in het New Adult genre.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je SVM Publishing toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren. Bij publicatie zal, zo nodig, tekstcorrectie plaatsvinden.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal SVM Publishing een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

SVM Publishing geeft, bij voldoende kwaliteit, twee auteurs van een inzending de gelegenheid tot het schrijven van een volledig manuscript om uit te geven.

Meedoen is nog mogelijk:

Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
1 september t/m 31 oktober
2019
Om mee te doen eerst inloggen s.v.p. (registreren is gratis!).

New Adult

Kenmerken:
  • Personages zijn tussen de 18 en 30 jaar oud
  • Een van de hoofdpersonages heeft iets heftigs meegemaakt
  • Erotische momenten spelen een rol in het verhaal

Matchmaker

Lieke

‘Wat doe jij op mijn kamer?’ De zware stem met een Brabants accent zorgt ervoor dat ik me omdraai. Ik heb altijd al iets gehad met de zachte G. Verdorie. In mijn hand heb ik nog het snoer kerstlampjes dat ik net boven mijn nieuwe bed op wilde hangen. En bijna wilde ik dat me niet omgedraaid had, want twee felle blauwe ogen staren terug. De jongen haalt een hand door zijn toch al verwarde, donkerbruine haren en het ziet eruit alsof hij die beweging al vaak heeft gemaakt. Of net seks heeft gehad. Ik slik bij dat idee. 
   ‘Nou?’ Zijn stem is ongeduldig en zijn ogen gaan naar de drie openstaande verhuisdozen in het midden van de ruimte waar ik al minstens twintig keer mijn teen tegenaan gestoten heb. 

   ‘Jouw kamer?’ Mijn stem klinkt te hoog naar mijn eigen zin en ik schraap mijn keel. Dan doe ik nog een poging. ‘Mijn kamer zul je bedoelen.’ Ik spring van het bed, het snoer nog in mijn handen en loop in zijn richting. ‘Het nummer is 203.’ Ik wijs naar de deur waar het nummer in goud op geschilderd is. Ik leg de lampjes voorzichtig op mijn bed. Die dingen mogen hoe dan ook niet in de knoop komen, want dan kun je ze alleen uit elkaar krijgen met een schaar. En dan heb je er niets meer aan. 

   Hij kijkt niet, maar herhaalt wel het kamernummer. Uit zijn zak vist hij een verfrommeld, dubbelgevouwen papier en duwt het bijna mijn gezicht in. Ik ruik een kruidige, mannelijke geur, vermengd met de geur van nepbloemen. 

   ‘Wat is dit?’ vraag ik, terwijl ik het aanpak. 

   ‘De bevestiging dat dit mijn kamer is.’ Hij trekt een mondhoek op, terwijl ik de tekst scan. Het is precies dezelfde mail die ik gehad heb. Het enige dat anders is, is de naam bovenaan. 

   ‘Nee.’ Ik geef het papier terug en haal mijn telefoon tevoorschijn om mijn mail te laten zien. 

   Dat leest hij met een frons op zijn gezicht en kijkt dan op. ‘Je hebt gelijk.’

   Ik snuif spottend. ‘Wat dacht jij dan? Ik verzin het heus niet.’ Dan kijk ik langs hem heen de gang in en zie de zwarte tas staan met erbovenop een voetbal. ‘Je voetbalt?’

   Dit keer is hij degene die met zijn ogen rolt. ‘Nee, ik ijshockey, daarom heb ik een bal mee.’

   ‘Nou, het zou kunnen zijn dat je op die manier meisjes probeert te imponeren. Misschien is je eigen zaakje te klein om ook maar enige indruk te maken en heb je daar iets extra’s voor nodig.’ Bij die woorden is het of mijn ogen naar het kruis van zijn ultrastrakke, superzwarte skinny jeans getrokken worden en ik wel moet kijken. Ik zie niet alles, maar wat ik wel zie, lijkt best indrukwekkend te zijn. En zeggen ze niet altijd dat zwart afkleedt? Dat geldt misschien voor meer lichaamsdelen. ‘Oké, je hebt de bal niet nodig om indruk te maken.’ Ik grijns breed naar hem.

   ‘Moet ik mijn broek even uittrekken? Dan kun je het beter zien.’ De naamloze kamerinpikker laat zijn handen tergend langzaam naar de knoop van zijn broek gaan. 

   Houd hem tegen, roept een stem in mijn gedachten en ik open mijn mond al als een tweede stemmetje zich ermee bemoeit: Waarom zou je? Het is niet dat je een man zonder broek een vervelend gezicht vindt. Of dat je nog een nette en keurige maagd bent en nog nooit een vent zonder broek gezien hebt.

   Ik sla mijn armen over elkaar en kijk zwijgend toe hoe hij stukje voor stukje een zwarte, onopvallende boxershort onthult. ‘Je houdt wel van zwart.’

   'Dat is de kleur van mijn ziel. Ik was niet voor niets als tiener een emo-jongen. Inclusief met zwarte kohl omrande ogen.’ Hij knipoogt naar me en trekt de skinny dan in een keer naar beneden. ‘En die van mijn ondergoed.’

   Misschien zou ik moeten blozen of weg moeten kijken, maar in plaats daarvan staar ik naar het kruis van een jongen die ik vijf minuten geleden nog nooit van mijn leven gezien had. En het uitzicht bevalt me nog steeds. Mijn keel wordt er een beetje droog van en het tintelt in lagere regionen. ‘Die bal heb je echt niet nodig.’

   ‘Bedankt voor het compliment.’ Hij hijst zijn broek weer op en knoopt hem weer dicht. ‘Dat waarderen Biggie en ik.’

   Ik proest. ‘Hij heeft een naam? En die weet ik wel, maar jouw naam is nog altijd een mysterie.’

   ‘Alle mannen geven hun lul een naam. En je weet een naam meer dan ik. Jij hebt je ook niet bepaald voorgesteld. Ik ben Kjeld dus.’ Even grijnst hij nog en dan verdwijnt de lach weer. ‘Maar wat doen we aan deze situatie, snoes? Het is duidelijk dat dit jouw kamer is,’ hij duwt tegen een van de kartonnen dozen, ‘maar ook ik heb spullen mee die ik geen heel weekend in een auto laat zitten. En bovendien heb ik een slaapplek nodig.’ Hij knijpt zijn ogen samen en kijkt naar het bed. 

   ‘Je kunt in een hotel gaan, Kjeld Dus.’

   Hij trekt een mondhoek op. ‘Jij ook, mevrouw…?’ Hij slaat zijn armen over elkaar heen. 

   Ik wil mijn naam eigenlijk niet geven, maar ik besef me dat ik weinig keuze heb. ‘Lieke. Ik was hier eerder. Dikke pech, kamer weg.’  Hij mag er dan uitzien als hete seks op pootjes, maar ik ben niet van plan om me in de luren te laten leggen door die blauwe ogen en dat warrige haar. Door me te laten manipuleren door een of andere sukkel. 

   ‘Of we bellen de universiteit.’ Hij tikt op het papier dat hij nog in zijn hand heeft. ‘Zij hebben een fout gemaakt, dus zij moeten het maar oplossen. Tenzij ik natuurlijk bij jou in bed mag kruipen.’ Hij knipoogt naar me en ik rol met mijn ogen. 

   ‘Nee.’ 

   ‘Ook niet nu je weet wat ik in de aanbieding heb?’ Hij trekt een wenkbrauw naar me op. ‘Kom op, schat, dat moet je toch wel over de streep trekken?’

   ‘Sorry, maar nee. Laten we maar bellen.’ Mijn hart bonkt tegen mijn ribben en er gaan meer tintelingen door mijn lijf. Ik wil hem best in mijn bed, maar als ik dat toegeef ben ik veel verder van huis. Ik haal mijn telefoon tevoorschijn en draai het nummer. 

   ‘Zet hem op speaker.’

   ‘Dit telefoonnummer is alleen bereikbaar van maandag tot en met donderdag tussen negen en zestien uur. Daarbuiten kunt u voor spoed contact opnemen op nummer 050-’ Ik druk de verbinding weg en frons naar de telefoon. En nu? Is dit spoed genoeg? ‘Heb je geen vrienden bij wie je kunt slapen? Of je ouders?’

   Kjeld grijnst en vindt het duidelijk minder erg dan ik. ‘Die studeren overal en nergens, maar niet in Groningen. En mijn ouders wonen in een dorpje bij Eindhoven, dus nee. Er zit niets anders op. Ik moet vannacht bij je in béd, Lieke.’ Die laatste woorden fluistert hij in mijn oor. Zijn warme ademhaling zorgt voor meer tintelingen en voor een wel heel natte hipster. Shitterdeshit. ‘En morgen. En overmorgen.’

   ‘We kunnen het spoednummer bellen,’ stel ik voor. Alles beter dan het alternatief. Dit is spoed, toch?

 

Dat van die spoed vinden ze bij het huisvestigingsbureau alleen niet. ‘Jullie hebben allebei een slaapplek, toch?’ had het meisje aan de andere kant van de lijn gevraagd. Ik had daar alleen maar bevestigend op kunnen antwoorden. ‘Dan is er voor nu geen noodzaak. Maandag gaan we kijken waar de fout gemaakt is. Dag.’ 

   En zo komt het dat ik nu naar een jongen kijk die een geleend luchtbed aan het opblazen is, terwijl ik uit een van de dozen mijn slaapzak opgevist heb. Het enige pluspunt is dat ik weet dat ik een leuke buurvrouw heb die het geen enkel probleem vond om haar luchtbed uit te lenen. Maar misschien had dat ook iets te maken met het uiterlijk van Kjeld. Ik denk dat zij ook niet helemaal immuun is voor blauwe ogen en een ‘ik heb net wilde seks gehad’ kapsel. 

   ‘Help eens een handje.’ Hij kijkt me aan. ‘Ik heb bijna geen lucht meer.’

   Ik sla mijn armen over elkaar. ‘Waarmee?’

   ‘Blazen.’ Hij knipoogt naar me. 

   ‘Ik heb al beddengoed voor je opgezocht.’ Ik houd de opgerolde slaapzak omhoog. ‘Misschien zit er nog gras tussen. De laatste keer heb ik hem gebruikt op Lowlands.’

   ‘Dus je houdt wel van een festival?’ Hij lijkt zich niet echt meer te bekommeren om het half opgeblazen luchtbed aan zijn voeten.

   ‘Soms. Als het seizoen is afgelopen en ik niet hoef te voetballen.’

   Zijn blauwe ogen worden merkbaar groter en hij laat zijn ogen over me heen glijden alsof hij daar bewijs van zoekt. ‘Je voetbalt ook? Ik had eerder verwacht dat je een paardenmeisje was. Een beetje rijden op een zadel enzo.’ Hij zegt het op een suggestieve toon en ik weet precies wat hij bedoelt. Hij haakt zijn felblauwe blik in de mijne een houdt die vast. 

   Een heel weekend met deze onbekende jongen gaat niet goed komen. De spanning is nu al voelbaar en ik sta niet voor mezelf in. 

   Met mijn tong ga ik langs mijn lippen, maar zeg niets. Ik staar hem alleen aan en hij kijkt terug. Uiteindelijk ben ik degene die het contact verbreekt. ‘Dus je hebt liever een amazone? Goed om te weten.’

   Hij grinnikt en gaat verder met het opblazen van zijn luchtbed. Ik pak de lampjes voorzichtig op en doe een nieuwe poging om ze op te hangen. Dit keer kom ik zo ver dat ze hangen en ik doe een stap naar achteren om mijn werk te bewonderen, maar ineens is er geen zachte grond meer onder mijn voeten. Sterker nog: ineens is er niets meer. Tot er ineens twee armen zich om mijn heupen sluiten en me voorzichtig van het bed tillen.

   ‘Doe eens voorzichtig, snoes. Je hoeft echt niet op je knieën voor me. Nóg niet.’ 

   ‘Mijn naam is Lieke, geen snoes of schat.’ Zijn onderlichaam is warm tegen het mijne en er gaat een rilling door me heen als hij iets dichter tegen me aanleunt. Die bult die ik eerder al zag, drukt nu tegen mijn billen aan. Nu is hij nóg indrukwekkender. Ik slik. Ik zou me los moeten wurmen, maar dat wíl ik niet. Als ik toch het hele weekend in een kleine ruimte slaap met een leuke vent moet ik het ervan nemen ook. Wie weet of ik ooit deze kans nog eens krijg. En waarschijnlijk zien we elkaar na maandag nooit meer. De studentenflat is groot, Groningen is nog groter. Dus waarom niet? 

   ‘Lieke.’ Mijn naam uit zijn mond is zo sexy dat ik spontaan puddingbenen krijg. 

   Zijn lippen dwalen over mijn nek, terwijl zijn handen naar mijn heupen glijden. ‘Stiekem vind ik voetbalchicks ook wel sexy. Ze zijn een stuk stoerder dan die preutse meisjes die van paarden houden.’

   ‘En ik weet waar je het over hebt als je het over een hoekschop hebt.’ 

   ‘Je snapt hoe wild ik word als PSV speelt.’

   Met een ruk draai ik me om. ‘Serieus? Geen FC Groningen?’ 

   Om zijn mond zit een lach en hij schudt zijn hoofd. ‘Natuurlijk niet. Ik ga hier studeren, maar ik ben niet van plan om zo ver te integreren hier.’ Dan leunt hij nog een stukje naar me toe en likt met het puntje van zijn tong over mijn huid. ‘Jij wel?’ 

   Hij boort zijn ogen in de mijne en ik schud mijn hoofd. Mijn lippen gaan een beetje van elkaar. 

   ‘Maar dat verandert niets aan het feit dat voetbalmeisjes heel erg sexy zijn.’ Dan drukt hij zijn lippen op de mijne en verdwijnt mijn tong zijn mond in. 

   Voetbaljongens zijn ook niet heel vervelend om te zien - en ik denk dat ze op meer gebieden behoorlijk indrukwekkend kunnen zijn. En ik denk dat ik daar heel gauw achter kom. Heel, heel gauw.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 152
(Gemiddelde waardering 3.2 met 5 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Alle gepubliceerde inzendingen

Nieuwtjes

Schrijverspunt zoekt panelleden

Voor schrijvers door schrijvers is het motto van Schrijverspunt. Veel schrijvers en belangstellenden weten dat te waarderen en bezoeken Schrijverspunt regelmatig. Schrijverspunt heeft het nodige te…

Poëziegeschenk 2020: tien dichters van nu

Het Poëziegeschenk 2020, getiteld nu, is een bloemlezing met werk van tien jonge, talentvolle dichters uit Vlaanderen en Nederland. Ze debuteerden al, maar staan nog aan het begin van hun…

Bundel 'Onder de boom' nu te koop

De bundel 'Onder de boom' is nu te koop in de boekenwinkel van Schrijverspunt. Vanaf 1-10-2019 is de bundel te koop in elke boekenwinkel in België en Nederland. Bestel je de bundel, in de…