Liefde op en naast het veld

Schrijfwedstrijd ´Liefde op en naast het veld´

SVM Publishing organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een spannende New Adult schrijfwedstrijd! Het thema is

Liefde op en naast het veld’.

De verhalen dienen een sportthema te hebben, maar breed: B.v. tennis of voetbal, ijshockey, wielrennen, boksen, kunstschaatsen, etc. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel New Adult verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 1 september t/m 31 oktober 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen (een account is gratis).
  • De minimale lengte is 1500 woorden (bij voorkeur maximaal 2000 woorden).
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending. Corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • We verwachten een verhaal in het New Adult genre.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je SVM Publishing toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren. Bij publicatie zal, zo nodig, tekstcorrectie plaatsvinden.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal SVM Publishing een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

SVM Publishing geeft, bij voldoende kwaliteit, twee auteurs van een inzending de gelegenheid tot het schrijven van een volledig manuscript om uit te geven.

Meedoen is nog mogelijk:

Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
1 september t/m 31 oktober
2019
Om mee te doen eerst inloggen s.v.p. (registreren is gratis!).

New Adult

Kenmerken:
  • Personages zijn tussen de 18 en 30 jaar oud
  • Een van de hoofdpersonages heeft iets heftigs meegemaakt
  • Erotische momenten spelen een rol in het verhaal

Kolkend zand

Nog één keer dan… De computer maakte zich weer op voor een laatste mail. Eigenlijk wist ik al wat de reactie zou zijn, voordat de mail verstuurd werd. Bijzonder eigenlijk, maar wanneer je alleen maar afwijzingen hebt ontvangen, kon je wel raden dat het ook deze keer weer die kant op zou gaan. Toch bleef er altijd weer de hoop. ‘Wat er ook gebeurt, laat je nooit de hoop ontnemen.’ Dit wijze advies had ik van mijn ouders gekregen en dat hield me in deze zware tijden, vaak op de been. Als de dag van gisteren, weet ik het nog. De laatste wedstrijd in het eerste elftal. Inmiddels bijna een jaar geleden. Mike van Kemperen; het cement tussen de stenen; de noestere werker stopt. Het sloeg destijds in als een bom, bij de plaatselijke amateurclub.
Als kind had ik maar één doel en dat was voetballer worden. Ik werkte hard om mijn doel te bereiken; geen training werd overgeslagen, geen wedstrijd gemist, vakanties en feestjes werden afgezegd om maar te kunnen voetballen. Onbevangen werken naar je doel en alles op eigen kracht, dat wel. Ik moest niets hebben van kruiwagens, die me een handje konden helpen, daar was ik dan weer te eigenwijs voor. Op die manier zou ik namelijk het gevoel hebben toch zelf niet goed genoeg te zijn, omdat ik door iemand anders aangedragen was.
Alle jeugdteams heb ik glansrijk doorlopen en ook in de senioren, leek het op een bepaald moment dan ook echt te gaan gebeuren. Daarna staakte plots mijn lichaam en kwamen er allerlei kwetsuren tevoorschijn. Een drama.. Op hoeveel lijstjes van profclubs had ik inmiddels wel niet gestaan? Iedere keer kwam ik door medische begeleiding, als herboren weer terug. Het begon wel rond te suizen, dat ik blessure gevoelig zou zijn. Volgens het geruchtencircuit wilden desondanks nog steeds meerdere profclubs me hebben. Het bleef bij geruchten. Juist op het moment, dat er echt mensen van FC Utrecht en VVV aan de kant stonden, besloot de trainer me plots linksback te zetten in plaats van centraal op het middenveld. Het werd een catastrofe. Nog voor de wedstrijd afgelopen was, waren de scouts alweer vertrokken. Dat was het dan. Ik was nu zevenentwintig en de jongste van Eva en mij (Nova) was net geboren. Dit was het kantelpunt. De droom van profvoetballer kon ik nu echt vaarwel zeggen. De jaren erna hield ik me op kracht, doorzettingsvermogen en discipline staande en kan ik bogen op veel amateurervaring op hoog niveau.
Inmiddels ben ik nu veertig jaar, werk ik als hovenier en woon ik samen met een mooie vrouw (Eva) en met haar heb ik twee prachtige kinderen (zoon Jack van vijftien jaar en Nova is inmiddels alweer dertien jaar) en toch blijft er nog steeds een stemmetje fluisteren: ‘Het boek mag op deze manier niet gesloten worden, dit kan het toch niet zijn!’…. ‘Heb je jezelf hiervoor al die tijd het snot voor de ogen getraind?’ Al die jaren geploeterd op velden, alles geven en altijd weer, hoopte je weer op een telefoontje van een Betaald Voetbal Organisatie. Eindelijk naar de wereld van glitter en glamour, maar nooit gebeurde het.. Alles gegeven en niets gekregen. Het bleef allemaal net niet; dat was blijkbaar mijn lot. Veel complimenten gekregen en mooie tijden gehad, maar mijn doelstellingen werden altijd weer bijgesteld naar beneden en niet naar boven. Een echte kans heb ik nooit gekregen en dat blijft wrang en moeilijk te accepteren. Het blijft dan ook knagen en daarom heb ik mezelf een vraag gesteld; ‘Zou het nog mogelijk zijn om op veertigjarige leeftijd alsnog bij de profs te komen?’ Zou het na een periode van training te doen zijn? Alle Nederlandse clubs in de buurt heb ik met mijn verzoek aangeschreven. Over de antwoorden, kan ik kort zijn. Alle sollicitaties, die ik geschreven heb naar de clubs, werden allemaal unaniem afgewezen. Sterker nog; van de meeste heb ik niet eens een reactie terug gekregen! Leeftijdsdiscriminatie en ik kon er niets tegen doen!
Gelukkig waren er ook landen, waar je als oudere wel alsnog een kans kon krijgen; Engeland en Schotland bijvoorbeeld. Ook hier heb ik voorzichtig een poging gewaagd, maar helaas ook hier geen positieve reactie. Dan maar naar Duitsland! Onze Duitse buren waren ook niet gecharmeerd van mijn offensief, waardoor ik weer op nul eindigde. Even dacht ik weer een kans te hebben. Een club in Engeland gaf spelers tot vijftig jaar de mogelijkheid om een proeftraining af te werken. Net op het moment, dat ik me wilde aanmelden was de leeftijdsgrens verplaatst naar vijfentwintig. Daar ging weer een kans.. Net niet! Nee, ik moest iets anders gaan bedenken, want op deze wijze zou ik er niet komen. Hoewel ik de laatste mail net had verzonden, is duidelijk ongeacht dit antwoord, dat de nette manier van vragen niet heeft gewerkt. Dit vroeg dan ook om andere maatregelen.
De enige manier om nog een kans van slagen te krijgen is, door de inzet van social media. Daarmee is er veel mogelijk. Hoe ga ik dat aanpakken? Mocht je nog wat willen, dan moet je het of heel slim doen, of jezelf echt voor schut zetten! Wat je ook doet, men zal er ook altijd iets van vinden, wees daar ook maar op voorbereid. Je moet hoe dan ook gaan voor je doel, wanneer je gelooft in je kwaliteiten! Maar ik was natuurlijk niet alleen; ik heb mijn vrouw en mijn gezin. Wat gaan zij hiervan vinden?’ Ik mag toch tevreden zijn, een fijn gezinsleven, een leuke baan als hovenier; een gezegend mens! En toch steekt het stemmetje op deze druilerige vrijdagavond in het najaar, weer de kop op. Al mijmerend zit ik achter mijn beeldscherm. ”Ik ga het doen”; bedenk ik me plots. Ik gooi het gewoon de ether in. Het lichaam voelt nog goed en dit is het moment! ‘Welke profclub geeft deze veertigjarige middenvelder met veel amateurervaring, de mogelijkheid bij een profclub om een contract af te dwingen?‘ Terwijl ik het las, moest ik al lachen. Nee, dit moest anders! De volgende: ‘Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen, dat wijsheid met de jaren komt en daarom zoekt deze veertigjarige middenvelder met veel amateur ervaring, een proeftraining bij een profclub om te kijken of hij zijn theorie kan staven.’ “Wie o wie?”
Wat een prachtige tekst! Daar zou een club vast wel iets mee kunnen, of een rijke sponsor misschien. Die kans kon zich natuurlijk ook aandienen in deze tijd. Een rijke sponsor, die in mij wilde investeren…Na alle gerichte mails aan de voetbalclubs en alle afwijzingen uit binnen en buitenland, was het nu dan echt de beurt om de kracht van social media te testen. Voordat ik het wist, had ik de tekst op Twitter gezet. Even later gevolgd door Facebook, LinkedIn en Instagram en nu; afwachten maar…
Het wachten duurde niet lang. De laatste mail met de nette manier van vragen kwam inderdaad negatief terug, maar het bericht op social media had wel effect en hoe! De telefoon stond de dagen erna roodgloeiend en de plaatselijke pers wilde direct de volgende dag langskomen om een interview af te nemen. Ik wist niet wat me overkwam. Mike van Kemperen; ‘wat een likes op Facebook.’ Veel positieve reacties, maar ook veel negatieve. “Wie denk je wel niet dat je bent, halve zool!” Dat was ingecalculeerd; “Lovers gonna love and haters gonna hate!”
Veel radiostations belden voor een interview en ook meerdere televisiezenders, die me in de uitzending wilden hebben. Wat was dit gek; te gek eigenlijk! Mike van Kemperen; “van hovenier tot profvoetballer.” Nou, zover was het nog niet, maar het ‘circus van Kemperen’ begon te rijden.
Die week gaf ik meerdere interviews en werden er meerdere artikelen in de regionale en landelijke kranten geplaatst. Ook bij de grote zenders mocht ik aanschuiven om mijn intenties uit te leggen en hoe ik hiertoe gekomen was. Mijn verhaal over kwaliteiten en onbehagen, vanwege het feit, dat ik mijn doel niet bereikt had, bracht veel teweeg. Veel mensen herkenden zich in het verhaal en wilden ook met hun eigen versie naar buiten komen. Het ‘van Kemperen’ effect was geboren!
Ondertussen in de waan van alledag, waren er meerdere serieuze reacties vanuit Nederland gekomen. Helaas zat er geen profclub bij. Wel kwam er een reactie vanuit China, maar Chinees kon ik niet lezen. Na Google translate, bleek het een reclame van een contactadvertentie. Wel jammer! Zelf dacht ik heel even aan de voetballer in Japan, die nu de vijftig is gepasseerd en nog steeds actief is op het hoogste niveau. Het zou toch wat zijn, om daar naar toe te gaan.
Mijn familie, reageerde na aanvankelijke scepsis; vooral van Nova, heel enthousiast. Ze deelden volop mee in de ‘van Kemperen’ gekte. Het leek wel of iedereen er plots bij wilde horen. Ook belde er iemand die t-shirts wilde drukken met: “We love van Kemperen”. Zo gezegd, zo gedaan! De t-shirts vlogen als warme broodjes over de toonbank. Mijn werk als hovenier ging ondertussen gewoon door. Ik kreeg steeds meer werk, tussen alle interviews (jawel, nog steeds) door. Alles leek als vanzelf te gaan en dat door dat ene bericht! Al snel kwam er een tweede t-shirt : ’Van Kemperen rules’ , werd de tekst en ook deze vond gretig aftrek. De telefoon bleef ondertussen rustig door rinkelen en het was zelfs nu zo ver, dat mijn vrouw Eva haar baan in de zorg had opgezegd om als een soort van manager, mijn agenda te gaan beheren. Dat deed ze met liefde. We waren, na al die jaren, nog steeds gelukkig samen en ook de seks was nog steeds heerlijk.
Door alle hectiek, verdween mijn zo heilige gezinsleven, steeds meer naar de achtergrond. De spanning werd voelbaar opgebouwd en het was zelfs zo, dat er een fotograaf van een roddelblad achter onze grijze container lag. Ik heb hem vriendelijk de deur gewezen. ‘Van Kemperen heeft een burn-out’, kopte het blad die week erna. Zo zag het leven van een celebrity er dus uit; ‘wat een gekte en wat een chaos!’
Ik besloot gewoon weer door te gaan met mijn werk en ik moest me niet laten afleiden door al het gedoe omtrent mijn bericht op social media. Mijn klanten waren erg begripvol en wisten ook wel, hoe het in die wereld werkte. Gelukkig kwam er dit weekeinde weer wat leuks aan. Het komend weekeinde zouden we met het gezin naar de Efteling gaan, waar we allen erg naar uit keken. De week vloog dan ook voorbij en voordat we het wisten, stonden we bij de ingang van het pretpark. Na diverse blikken bij de kassa, kreeg ik al snel het gevoel, dat het geen ontspannen uitje ging worden. Het begon al met het feit, dat de kassière met me op de foto wilde. Eva keek opzichtig naar me en kon er de humor wel van inzien. Jack en Nova waren inmiddels al snel naar de achtbaan geglipt.
De interviews zaten nog vers in het geheugen bij de mensen en ze klampten me dan ook voortdurend aan voor een selfie. Veel mensen hadden ook een ‘van Kemperen’ t-shirt aan. De tijd , die ik eigenlijk voor mijn gezin gereserveerd had, verdween als sneeuw voor de zon. Na een paar uur, was ik bekaf! De kinderen en Eva vermaakten zich prima en vroegen mij ook om een selfie. Daar konden we met z’n allen dan ook flink om lachen. Aan het einde van de dag, gingen we weer huiswaarts. We hadden thuis nog eten staan, wat anders over de datum zou gaan en dat hadden we ook afgesproken om te doen. Het was een dik uur rijden, dus we zouden om half zeven huis zijn, zodat we om zeven uur aan tafel konden. Jack vroeg in de auto, wat ik van de ‘van Kempereren’ hype vond. ‘Ik begin het wel een beetje vermoeiend te vinden, moet ik eerlijk bekennen’, zei ik tegen hem. Hij zei: ‘Ik vind het mooi, dat je dit gedaan hebt; je ideaal najagen’. Ook al is het een kansloze missie! ‘Ja, daar heb je ook wel weer gelijk in.’ Concreet heeft het tot nu toe nog niets opgeleverd. ‘Hebben jullie veel hinder ervaren van mijn missie’? “Nee hoor”, zeiden ze in koor. ‘Integendeel’, zei Jack. Je actie heeft veel lof van de scholieren gekregen en daar plukken wij de vruchten van. Chantal uit 4 HAVO heeft zelfs mijn nummer gevraagd. ‘Ok’, dat is wel cool! En jij, Nova? Nova vond alle vragen, die ze over mij kreeg irritant. ‘Ze willen alles over je weten en daar heb ik niet altijd zin in’, zei ze. Maar Steven uit 2 VWO heeft ook mijn nummer gevraagd, dus dat maakt een hoop goed! Ook Eva gaf aan, dat ze het allemaal hectisch vond, maar haar support had ik ook.
Ondertussen waren we alweer thuis aangekomen. Na een heerlijk avondeten was het weer even tijd voor onszelf en ging ieder even op zijn of haar telefoon of op de pc. Eva ging even kijken of er nog belangrijke berichten binnen waren gekomen en vertrok naar boven richting de studeerkamer. Na een klein kwartier, komt Eva hard naar beneden gerend. ‘Mike, Mike; kijk!’ In haar hand had ze een vel papier. De kinderen keken verschrikt op vanaf hun telefoon en kwamen direct omhoog vanuit de bank. Je hebt een mail gekregen van iemand, die nog met mijn vader bij de reserves van Telstar heeft gespeeld. De vader van Eva, Louis van Steenvoord was een echte balkunstenaar; een stylist. Helaas is hij veel te vroeg overleden. De kinderen waren nog erg klein en hebben hem nooit echt gekend. Henk van Welgen wilde mij en mijn gezin uitnodigen om naar Quatar te komen. Hij zou het een eer vinden, wanneer we zouden komen en alles werd vergoed. Ik zou een interview krijgen met de tv-zender van Quatar en daarnaast mocht ik de aftrap verrichten van de oefenwedstrijd van Quatar tegen Ghana. Als eregast van Henk. De opbrengst van het duel ging naar de Foundation van Henk zijn bedrijf, dat zich inzet voor het bestrijden van armoede. Wauw; dit was echt onvoorstelbaar! Om stil van te worden…
Mike van Kemperen met zijn gezin; op naar Quatar! Over een maand konden we al gaan, we hoefden alleen nog maar te bevestigen. Ook de kinderen hadden dan herfstvakantie en konden gewoon mee.
Echt super!! Jack hield niet van vliegen, maar begreep wel dat dit ‘a once in a lifetime’ was en besloot zich er direct over heen te zetten. We bevestigden direct onze vluchten en dansten van vreugde gezamenlijk door de kamer. Het duurde nog een maand, maar we waren dezelfde avond nog, al met de voorbereiding aan de slag gegaan. De koffers stonden al klaar op de zolder; klaar om ingepakt te gaan worden. Over een maand zou hij al mooi vol zitten. Dat deze wending voorbij zou komen, had ik in mijn stoutste dromen niet durven denken! Een week Quatar op de kosten van Henk van Welgen; wat een droom!
Eerst diende er echter nog gewoon gewerkt te worden. Ik had nog een volle agenda en Jack en Nova hadden nog een proefwerkweek. Eva was inmiddels weer terug naar de verpleging gegaan en zij had soms zelfs dubbele diensten, dus iedereen moest nog even flink aan de bak. Het vooruitzicht was echter fantastisch, dus daar dienden we ons maar op te richten.
De storm rond mijn persoon was inmiddels alweer flink geluwd. Ik had mijn agenda dan ook gewoon weer in eigen beheer. De reacties op Facebook bleven nog wel voortdurend binnenstromen en veel mensen zetten hun eigen verhaal in de reacties. Ze konden zich goed herkennen in hetgeen ik gedaan had, het was overwegend positief. De weken vlogen voorbij en voordat ik het besefte, werden de ingepakte koffers van zolder gehaald en zaten we in de auto op weg naar Schiphol; ‘Quatar here we come!’
De vlucht verliep heel soepel en bij aankomst , konden we snel onze bagage claimen en liepen we richting de uitgang. De deuren gingen open en vele lichtflitsen schoten voorbij. Tientallen fotografen stonden ons op te wachten. “Welkom in Quatar!”, hoorden we achter ons. Het was een man van een jaar of vijfenzeventig en hij kwam glimlachend naar ons toe gelopen. Henk van Welgen in hoogst eigen persoon. Na een joviale begroeting met de familie, namen twee mannen onze koffers over en liepen ze achter ons aan richting de uitgang van het vliegveld. Buiten stond er een grote limousine klaar. Henk zei: ‘Ik breng jullie eerst naar mijn gastenverblijf.’ Vanavond komen jullie bij eten en dan zal ik het programma met jullie doorspreken. Om half zes worden jullie opgehaald, kunnen jullie eerst nog even ontspannen. We knikten beleefd en zeiden: ‘Tot vanavond!’
De rit duurde nog geen tien minuten en de auto stopte voor een gigantisch huis met een prachtig zwembad. Die blikken op het gezicht van Nova en Jack; onvergetelijk! We namen onze intrek in het geweldige huis en pakten snel onze koffers uit, om zo snel mogelijk in het zwembad te belanden; wat heerlijk!
Om half zes stonden we allemaal klaar om naar Henk te gaan. Henk was alleen. Zijn vrouw was een jaar geleden overleden. We kwamen aan bij zijn huis. Nou ja huis; het was meer een paleis. Henk stond al bij de poort en gaf me een ferme schouderklop. We gingen aan tafel en spraken onder het diner met elkaar. Henk had een vastgoedbedrijf gehad en dit enorm goed verkocht. Nu had hij een Foundation, die zich inzet voor bestrijding van armoede en het was ook een van de redenen van onze komst hier naartoe. Hij richtte zich tot Jack en Nova en zei: ‘Jullie opa Louis van Steenvoord en natuurlijk jouw vader Eva, was er voor mij en ik vind het geweldig om nu iets terug te kunnen doen voor zijn familie!’
Vervolgens namen we plaats aan de lange eettafel en vertelde hij hoe mijn programma eruit zou zien. Morgen heb je een interview met Yasmin, de populairste presentatrice van Quatar, over waarom je hier bent. Ze kennen hier ook jouw verhaal en vinden het geweldig dat je hier bent. Morgenavond ga je de aftrap verrichten van de oefenwedstrijd Quatar tegen Ghana en de opbrengst van de wedstrijd komt geheel ten goede komen aan mijn Foundation. ‘Wat prachtig, Henk!’, zei ik. Het interview is in het Engels en houd er rekening mee, dat woorden die je zegt veel impact kunnen hebben hier, vervolgde hij zijn verhaal. Woensdag hebben jullie een dag vrij. Donderdag krijgen jullie een rondrit door Quatar. Vrijdag laat ik jullie mijn oude bedrijf zien en zaterdag heb je nog een laatste interview in de talkshow van Yasmin, over je ervaringen hier in Quatar. Zondag pik ik jullie weer op en breng ik jullie terug. Voor eten wordt in het gastenverblijf gezorgd en ook de koelkast is rijkelijk gevuld. Mocht er wat nodig zijn, dan is een druk op de knop voldoende en dan wordt het drankje alsnog bezorgd. ‘Hebben jullie nog vragen?’ zei Henk. We wisten niet hoe te reageren en konden alleen maar terug glimlachen. Het was echt overweldigend; wat een week zou dit worden! We bedankten Henk voor de gezellige avond en werden weer terug gebracht naar ons verblijf.
De volgende dag was het zover; allereerst stond de aankomst van ons op het vliegveld breed uitgemeten in de krant met een foto van ons gezin met Henk. Ik werd opgehaald door de limousine, zei gedag tegen mijn gezin en vertrok naar het eerste interview met Yasmin. Het gebouw van de studio was enorm en van alle pracht en praal voorzien. Ook Yasmin was een prachtige verschijning en ze bleek erg toegankelijk en enthousiast. Het interview verliep voorspoedig en Yasmin gaf me zelfs een kus op de wang toen ik vertrok. Nu voorbereiden in het gastenverblijf op het moment van deze week; de aftrap!
Die avond was het zover; zestigduizend toeschouwers, waaronder mijn gezin. Ik werd aangekondigd als een eregast uit Holland. De aftrap ging onder luid applaus en de wedstrijd kon daarna echt beginnen. Het werd een bloedeloze nul tegen nul, maar wat een avond! Henk had alles perfect voor ons geregeld.
Woensdag hadden we een rustdag en bleven we heerlijk in het gastenverblijf en konden we even acclimatiseren. Het eten en drinken was echt perfect!
Ook de rest van de week verliep echt compleet volgens de planning. Wat een land, wat een bedrijf en wat een huis had deze man tot zijn beschikking. Prachtig! Het was alweer zaterdag en dat betekende weer tijd om ons voor te bereiden op het vertrek naar Nederland. Alleen nog even een interview met Yasmin en dan was het alweer tijd om de koffers te pakken, na deze onnavolgbare week. Dat zal weer wennen worden thuis…
Maar goed, nu het laatste gedeelte voor mij. Het interview met Yasmin. Dit zou plaatsvinden in een andere studio, direct aan het strand en daarom werd ik opgehaald door een speciale auto. In een zeer intieme studio nam ik plaats en merkte ik dat er niemand bij was. Yasmin stelde me op mijn gemak en begon een gesprek over hoe ik de wedstrijd beleefd had. Het gesprek verliep heel ontspannen en het duurde ongeveer een half uur. Ze sloot het interview af en de ether ging uit. Ik stond op om weg te gaan en liep richting het strand. Yasmin liep met me mee het strand op en we liepen richting de auto. Het was broeierig warm op het zand. Plots draaide ze me naar zich toe en drukte ze haar lippen vol op mijn mond. Als in een draaikolk van kolkend zand, werd ik meegetrokken in haar zoen en ik gaf me er ook nog eens volledig aan over. Wat gebeurde me nu? Het leven van Yasmin lag onder een vergrootglas hier in Quatar. Alles van haar werd breed uitgemeten. Ik was echt compleet overdonderd en ze nam op deze manier afscheid van mij. “I’m sorry”; zei ze nog. In de auto was de chauffeur druk bezig met zijn telefoon. Zou hij iets gezien hebben? Ik reed als verdoofd terug naar het gastenverblijf. Ik kon niet anders dan Eva en de kinderen op de hoogte brengen van wat er zojuist gebeurd was en dat deed ik dus ook. Eva was op z’n zachtst gezegd, “not amused.” De gezichten van de kinderen trokken weg, als pasgeboren witte lammetjes. De volgende dag zouden we na een perfecte week vertrekken en nu moet het op deze manier eindigen, onvoorstelbaar! Die avond werd er geen woord meer gezegd en al zwijgend werden de koffers gepakt voor vertrek.
De volgende dag stond Henk met een bedrukt gezicht voor de deur. Hij zag onze betreurde gezichten. De voorpagina van de krant kopte met een foto van een zoenende Yasmin met Mike. Ík moet jullie voorbereiden op een heftige ontvangst bij de gate’, zei Henk. Alle beveiliging staat op scherp. Yasmin was van het volk en daar diende men vanaf te blijven; stond er in de krant. Eenmaal bij de gate stond het vol met boze mensen. Er werd van alles naar me toe gegooid en ook de rest van het gezin kreeg van alles langs zich heen. Hoe we uiteindelijk zo snel in het vliegtuig zijn gekomen, was puur te danken aan de mannen van Henk. We waren allemaal in shock. Eva had nog geen woord gezegd; helemaal niets. Ik wilde haar wat vragen, maar ze stak haar hand al op; zo van, doe maar niet. We hadden ook amper afscheid kunnen nemen van Henk om hem te bedanken, dan maar bij thuiskomst mailen. Het was het enige dat nog mogelijk was, want de start werd al ingezet. De reis verliep voornamelijk slapend; iedereen was op. Op Schiphol was het ook enorm hectisch. Er stond een televisie ploeg te wachten en we liepen als zombies er langs heen. Iedereen van ons zei: “geen commentaar”, op de gestelde vragen en liep direct richting de auto. We reden als verdoofd terug naar huis. ‘Was het dit waard?’; zei Eva plots in de auto. ‘Je eigen ego heeft gezegevierd, dat is zeker.’ zei ze. Je droom is weggevaagd en niemand is meer blij. Ik was er stil van… Ze sloeg de spijker op de kop. De kinderen zaten ademloos achterin te luisteren. Zo hadden ze hun moeder nog nooit gezien. Bij thuiskomst stond de telefoon weer roodgloeiend en stonden de fotografen weer voor de deur. We liepen zeer rustig het huis in, zonder enig commentaar.
Ik trok me direct terug op de studeerkamer en ging achter de computer zitten. De hele mailbox stond vol met boze berichten van mensen uit Quatar, maar ook aanzoeken van vrouwen uit Quatar. Ik drukte het beeldscherm direct uit en pakte een fles whisky uit de kast. Zonder gegeten te hebben, bleek dat niet zo handig te zijn, want voordat ik het wist werd ik verzwolgen door een golf van whisky en zag ik Eva en mezelf op het strand liggen. Vol passie ontdeden we elkaar van onze kleding en vlogen we naakt het water in. In het water ontvouwde zich een ultiem liefdesspel. We vreeën lang en intens. Plotseling voel ik een hand op mijn schouder en niet op de plek waar Eva me zojuist streelde. Jack stond naast me. Hij gaf me een kop koffie. Het was maar een droom.
Eenmaal beneden was iedereen aan tafel en kwamen we weer in gesprek. Ik bood mijn excuses aan en wist niet wat me bezield had om ons leven zo op het spel te zetten. De kinderen en Eva keken me vragend aan. ‘Laten we eerst Henk maar eens gaan bedanken’, zei Eva. ‘Inderdaad’, zei ik. Eva ging naar boven. Gelukkig; dacht ik, er zijn weer ingangen te maken. Gek, dat je dan ineens weer terug gaat verlangen, naar je leven voor dit alles. Hopen dat het fundament van onze liefde nog steeds goed genoeg is, om deze gebeurtenis een plek te geven. Het zal tijd van bezinning nodig hebben om te kijken of het mogelijk is, vanaf de ruïne van onze liefde weer langzaam toe te gaan werken, naar de wolkenkrabber die er voorheen gestaan had.
De weken daarna probeerden we de draad weer langzaam op te pakken. Het was lastig voor iedereen, maar ‘Quatar-gate’ leek snel weer weg te ebben. Eva bleef in de avond wel steeds vaker achter de computer en telefoon zitten, maar ze begon ook iets meer te spreken. Ze had aangegeven tijd nodig te hebben om te kijken, hoe ze dit een plek kon geven. Die ruimte gaf ik haar natuurlijk. Terugkeren naar de oude situatie van vroeger, was nu de enige missie. Jack en Nova deden het goed op school en het aanzien onder de vrienden bleef hetzelfde, gelukkig.
De week voor kerst zaten we aan tafel en toen nam Eva plots het woord. Ze zei: ‘Mike; ik heb even tijd nodig en ik ga met de kinderen naar Henk in Quatar terug.’ Dit bericht kwam echt als een donderslag bij heldere hemel. Henk had veel contact gehouden met Eva en Eva was ook regelmatig over hem aan het praten de afgelopen tijd. Waren dit nou avances, die hij aan het maken was? Dat was iets waaraan ik regelmatig moest denken. Ik was overdonderd, maar liet het gebeuren. Ik besloot me even terug te trekken op de studeerkamer en dook in de mail, als vlucht van wat ik zojuist gehoord had. Al scrollend zag ik een mail van ene Toine van Gemelen. Hij bleek een oud-speler van de reserves van Telstar, net als Louis en Henk. Hij stuurde in zijn mail een krantenartikel mee, waaruit bleek dat Henk en Louis allesbehalve vrienden waren. Louis en Henk waren in botsing gekomen op de training en door de blessure kon Henk niet meer terug keren op het hoogste niveau. Hij vertelde ook nog dat Henk hem eens had gezegd, dat hij er alles aan zou doen om wraak te nemen voor wat hem is aangedaan door Louis.
Wat een bericht! Wat een toeval, dat ik dit ook nu; exact na de mededeling van Eva op het beeldscherm aantrof. Dit kon geen toeval zijn! Ik moest dit direct aan Eva en de kinderen vertellen. Plots viel alles op zijn plek; als een draaikolk die tot rust komt. Het was allemaal vooropgezet! Daarom had Yasmin ook: ‘ I’m sorry’, gezegd. Ik rende naar beneden en vertelde het verhaal aan Eva en de kinderen. Ze keken verschrikt en begrepen nu ook dat Henk, Yasmin de opdracht gegeven moest hebben om Mike te versieren. Vervolgens ging hij met Eva contact houden en probeerde hij haar voor zich te winnen met als ultieme doel ons gezin kapot te maken.
Het was een compleet luchtkasteel geweest, dat zorgde voor een golf van emoties. Eva ging direct tot actie over; de reis naar Quatar werd onmiddellijk gecanceld. De familie van Kemperen bleef intact. Het fundament bleek te sterk om kapot te krijgen door Henk van Welgen. Het is nu zaak om als gezin, vanuit het afgebroken puin, de brokstukken op te rapen en samen te gaan bouwen aan een hernieuwde toekomst.
Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 100
(Gemiddelde waardering 2.7 met 3 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Alle gepubliceerde inzendingen

Nieuwtjes

Ook meestemmen bij de Poëzie-battle?

Een project van Schrijverspunt. Een poëzie-battle. De werkwijze is eenvoudig. Schrijvers kunnen hier een gedicht toevoegen en bezoekers kunnen stemmen, door het geven van een waardering, voor elk…

Shortlist Libris Geschiedenis Prijs 2019

De vijf beste historische boeken zijn bekend gemaakt De shortlist met vijf genomineerden voor de Libris Geschiedenis Prijs 2019 is vandaag bekendgemaakt. De prijs bekroont historische boeken die een…

Uitslag Schrijfwedstrijd 'Onder de boom'

Schrijverspunt organiseerde een schrijfwedstrijd met als thema ‘Onder de boom’. Het aantal inzendingen was weer overweldigend. Meer dan 250 leuke, originele, ontroerende en onthutsende verhalen…

Nieuwe schrijfactiviteit: De schrijfopdracht

Een nieuwe schrijfactiviteit bij Schrijverspunt! Een nieuwe schrijfactiviteit bij Schrijverspunt waarbij een verhaal een vooraf gekozen beginzin en eindzin heeft. Voor schrijfactivisten weer een…