Liefde op en naast het veld

Schrijfwedstrijd ´Liefde op en naast het veld´

SVM Publishing organiseert in samenwerking met Schrijverspunt een spannende New Adult schrijfwedstrijd! Het thema is

Liefde op en naast het veld’.

De verhalen dienen een sportthema te hebben, maar breed: B.v. tennis of voetbal, ijshockey, wielrennen, boksen, kunstschaatsen, etc. Hoe? Dat is aan jou! Laat je van de beste schrijfkant zien en schrijf een origineel New Adult verhaal. Zowel schrijfvaardigheid als originaliteit wordt gewaardeerd.

De voorwaarden voor deelname zijn:

  • Deelname is mogelijk van 1 september t/m 31 oktober 2019 (24.00 uur).
  • Verhalen dienen online geplaatst te worden op de website van Schrijverspunt. Je moet hiervoor eerst inloggen (een account is gratis).
  • De minimale lengte is 1500 woorden (bij voorkeur maximaal 2000 woorden).
  • Je inzending mag nog niet eerder zijn gepubliceerd, zowel op internet of in gedrukte / elektronische media.
  • Het is niet mogelijk verhalen nog te wijzigen na inzending. Corrigeren van fouten doe je dus het beste voordat je het inzendt!
  • Het gebruiken van een pseudoniem is toegestaan.
  • We verwachten een verhaal in het New Adult genre.
  • Je mag slechts eenmaal deelnemen.
  • Door deelname aan de wedstrijd verleen je SVM Publishing toestemming om je verhaal in de nog uit te geven bundel te publiceren. Bij publicatie zal, zo nodig, tekstcorrectie plaatsvinden.
  • Je verhaal is geschreven in de Nederlandse taal.

Wat kun je winnen?

Bij voldoende kwalitatieve inzendingen zal SVM Publishing een bundel uitgeven van de beste verhalen.

Schrijverspunt stelt een boekenpakket samen voor de winnaar. Daarnaast ontvangt de winnaar een gratis exemplaar van de uit te geven bundel.

SVM Publishing geeft, bij voldoende kwaliteit, twee auteurs van een inzending de gelegenheid tot het schrijven van een volledig manuscript om uit te geven.

Meedoen is nog mogelijk:

Dagen
:
Uren
:
Minuten
:
Seconden
Meedoen van:
1 september t/m 31 oktober
2019
Om mee te doen eerst inloggen s.v.p. (registreren is gratis!).

New Adult

Kenmerken:
  • Personages zijn tussen de 18 en 30 jaar oud
  • Een van de hoofdpersonages heeft iets heftigs meegemaakt
  • Erotische momenten spelen een rol in het verhaal

Het keerpunt

‘Danja! Schiet even op joh! We moeten echt gaan nu!’
Het is al kwart voor zes in de ochtend. Mijn moeder roept voor de derde keer van onderaan de trap naar me.
‘Ja ja…’ Zuchtend sla ik mijn benen over de rand van het bed. Ik plaats mijn handen naast mijn billen en druk mezelf omhoog. Slenterend begeef ik me naar de deur van mijn kamer en bekijk mezelf even in de spiegel.
‘Danjááá!’ Mijn moeder klinkt echt ongeduldig nu.
In de spiegel playback ik haar na. Danjaaaaa! Mijn naam klinkt verschrikkelijk uit haar mond.
‘Ik kom er aan!’ haast ik me te zeggen. Voordat ze nog harder schreeuwt straks.

Beneden staat alles al voor me klaar. Mijn sporttas, met daarin drie droge, schone wedstrijdpakken. Van die hele dure. Daar kun je namelijk een paar tienden van een seconde harder mee zwemmen. Onzin vind ik het. Het kost me minstens tien minuten om zo’n pak goed aan te trekken. Als ik mijn energie daar niet aan zou verspillen, zou ik misschien wel een halve seconde harder zwemmen. Naast de zwempakken liggen mijn badmutsen. Er zitten langwerpige verdikte lijnen op. Dan ben je meer gestroomlijnd. Of het echt helpt? Geen idee. Mijn moeder vindt van wel. Ook mijn zwembril is aerodynamisch. Echt lekker zit de bril niet. De randen drukken net te hard in mijn huid. Het is jammer dat de afdruk van de zwembril vaak de hele dag en avond nog te zien is op mijn gezicht. Maar veel last heb ik daar niet van, omdat ik toch niet echt vrienden heb. Bovendien moet ik ’s avonds altijd vroeg gaan slapen. Alleen op deze manier kan ik voldoende uitrusten voor mijn volgende training. Elke ochtend om half zes gaat mijn wekker. Om zes uur begint de eerste training. Mijn moeder brengt me. De gehele training blijft ze naar me kijken op de tribune. Daarna gaan we samen door naar mijn school. Een school, speciaal voor jonge topsporters.
‘Danja, je moet het tempo van je beenslag nog echt wel even verhogen hoor, als je wat bereiken wilt. Ik weet dat je het kunt, maar het komt er nog niet uit. Denk je eraan, de volgende keer?’ We zitten samen in de auto als ze mij hierop attendeert. Ze richt haar blik afwisselend op de weg en op mij. Mijn trainer vertelde me juist dat mijn beenslag zo goed gaat de laatste tijd. Zal hij hierover tegen mij liegen? Misschien wilde hij me niet kwetsen en heeft hij het alleen tegen mijn moeder gezegd. Wat erg. ‘Ik zal er om denken,’ verzeker ik haar snel. Even legt mijn moeder haar hand op mijn been. ‘Goed zo,’ zegt ze. Ik besluit het erop te wagen. Misschien is dit een goed moment. ‘Mam?’ begin ik dapper, ‘volgend weekend geeft Sophie een feestje. Ik ben uitgenodigd. Kan ik gaan?’
Als door een wesp gestoken schiet mijn moeder overeind in haar stoel. Haar lippen verdwijnen in haar inmiddels bleke gezicht. Ze houdt het stuur zo stevig vast dat haar knokkels wit kleuren. ‘Geen sprake van!’ bijt ze me toe. Haar stem slaat zelfs even over. Haar reactie bezorgd me kippenvel over mijn hele lijf. ‘Oké. Sorry,’ mompel ik. Dan zijn we bij mijn school en ik stap snel uit de auto.

In de collegezaal zoek ik een onopvallend plekje. Ergens achteraan, waar niet teveel licht is. Vandaag heb ik eerst een college over sportmanagement. Ik vis de juiste boeken uit mijn tas en leg ze op het uitgeklapte tafeltje voor me. Dan duik ik nogmaals in mijn tas voor mijn pen. Mijn vingers bewegen zich over de bodem van de tas. Niks. Tussen de boeken misschien. Ik laat mijn hand langs elk boek naar beneden zakken. Ook niks. Shit. Straks kan ik geen aantekeningen maken en volgende week al is het tentamen. M’n moeder vermoordt me.

‘Hé,’ klinkt het fluisterend naast me. Verstoord kijk ik op. Mijn buurman reikt me zijn reservepen aan. ‘Hier, neem maar.’ Een golf van opluchting overspoelt me en dankbaar neem ik de pen aan.
‘Bedankt!’ fluister ik terug. Even kijk ik hem aan in het gedimde licht. Hij kijkt terug en lacht naar me. Zijn volle lippen en zijn bijna perfecte witte tanden vormen de mooiste lach die ik ooit gezien heb. Ik voel een druppeltje zweet over mijn borstbeen naar mijn buik lopen. Wat staat de kachel hoog vandaag zeg. Onbewust leg ik mijn hand op mijn buik om te voorkomen dat de druppel in mijn broek loopt. Veel te laat besef ik dat de lippen al een tijdje bewegen en woorden naar me vormen.

‘W-w-wat zeg je?’ stotter ik. Ik kan mezelf wel voor mijn kop slaan. Wat doe ik!?
De jongen lacht hartelijk. ‘Ik vroeg naar je naam. Hoe heet je?’

Snel herpak ik mezelf. ‘Danja,’ zeg ik met vaste stem. De jongen knikt en herhaalt mijn naam. ‘Danja. Leuke naam. Past goed bij je.’ Mijn naam klinkt verrassend goed uit zijn mond. Een aangename warmte verspreidt zich over mijn wangen.
‘Hoe heet jij?’ vraag ik.
‘Jorn,’ antwoordt hij en alweer betoverd hij me met zijn lach. Tijd om te reageren heb ik niet. De collegezaal wordt donker en het enige licht wat nog schijnt is de spot op het podium. Nee, dat is niet helemaal waar. De spot is niet het enige licht wat schijnt. Want naast mij schijnt ook ineens een licht. Een licht, alleen voor mij.

Tijdens het college probeer ik te horen wat de professor vertelt. Af en toe schrijf ik de laatste woorden van zijn zinnen op in mijn aantekeningenboek. Na anderhalf uur gaan de lichten in de hele zaal aan. Ik klap snel mijn boek dicht, zodat Jorn de onlogische woordenbrij niet kan zien. Met mijn duim klik ik de pen dicht en geef deze terug. Onbewust glijdt mijn blik over zijn papier. Hij heeft geen letter opgeschreven. Er staan alleen maar een paar poppetjes op getekend. Jorn pakt zijn pen aan en legt zijn hand half over de mijne.
Een verrassende, aangename schok schiet via mijn hand naar mijn hersenen en naar mijn onderbuik. Ik trek mijn hand niet terug. Jorn ook niet. Ik weet dat hij hetzelfde voelt en ik weet dat hij het weet van mij. Terwijl alle andere studenten van de topsportopleiding schuifelend en stommelend de collegezaal verlaten houdt Jorn mij gevangen in zijn lichtblauwe ogen. Mijn hersenen voorzien mijn lichaam rijkelijk van aangename stofjes. De wereld om ons heen vervaagd. Voorzichtig buigt Jorn zich naar me toe. Hij gaat me zoenen. Even raak ik in paniek. Ik heb nog nooit iemand gezoend! Straks kan ik het helemaal niet. Hoe moet je eigenlijk iemand zoenen?

Zacht duwt Jorn zijn lippen op de mijne. Mijn lijf staat in brand. Ik kus hem terug. Het gaat vanzelf. Ik voel hoe hij zijn hand in mijn nek legt, onder mijn haren. Het activeert alle zenuwuiteinden op mijn rug en ik voel dat ik kippenvel  krijg tot aan mijn stuitje. Mijn achterhoofd laat ik rusten tegen zijn sterke hand en als ik zijn tong tegen mijn lippen voel strelen open ik mijn mond voor hem. Onmiddellijk vinden onze tongen elkaar. Mijn lijf ontploft en de wereld om ons heen bestaat niet meer. We zoenen alsof ons leven er vanaf hangt, minutenlang. Totdat we niet meer kunnen. Hijgend maken we ons los van elkaar. Jorn laat zijn hand uit mijn nek over mijn rug glijden en trekt me dicht tegen zich aan. Ik laat mijn hoofd op zijn brede schouder rusten en wacht even totdat mijn ademhaling weer op orde is. Dat duurt niet lang. Bij Jorn ook niet. We hebben beide een megaconditie.

‘Welke sport doe jij?’ vraag ik hem. Jorn aait even over mijn arm en geeft een kus op mijn voorhoofd. ‘Wedstrijdzwemmen,’ vertelt hij. Stomverbaasd richt ik me naar hem op en kijk hem aan.
‘Dat meen je niet! Ik ook! Hoe kan het dat ik jou nog nooit gezien heb??’ Voor de derde keer die ochtend betoverd Jorn me met zijn perfecte lach.
‘Ik ben pas net hier naartoe verhuisd,’ legt hij uit, ‘volgens mijn ouders heb ik hier de meeste kans om de wereldtop te bereiken.’ Hij rolt even met zijn ogen en zucht. ‘Niet dat ik daar zelf veel zin in heb, trouwens.’
Ik moet er hardop om lachen. ‘Heel herkenbaar!’ roep ik uit, ‘mijn moeder is preciés zo!’ We kijken elkaar aan en lachen. Steeds harder. Als we beseffen dat we samen nog steeds de reservepen van Jorn vasthouden schateren we het uit. ‘Ik moet er van huilen,’ roep ik. De tranen biggelen over mijn wangen. Jorn ziet het en drukt gierend zijn handen op zijn buik. ‘Ik krijg er buikpijn van!’

‘Zeg, moeten jullie niet naar de volgende les?’ De professor staat weer op het podium. Zijn volgende les zal zo wel beginnen. Nog nahikkend van het lachen pakken we onze tas en hollen de collegezaal uit. Eenmaal buiten kijken we elkaar aan. ‘Zullen we vandaag naar het park gaan?’ Jorn lijkt de woorden uit mijn mond te halen. Ik grijp zijn hand en knik enthousiast. ‘Ik dacht precies hetzelfde!’

De rest van de dag brengen we zoenend en kletsend in het park door. Jorn is perfect. Ik ben perfect. We zijn perfect met z’n tweeën.


Stipt op het moment dat de laatste les afgelopen is rijdt mijn moeder de auto voor. Ik sta al netjes klaar en stap in. ‘Het ging goed op school vandaag, mam,’ vertel ik haar plichtsgetrouw. Mijn moeder knikt tevreden.

Thuis staat er een uitgebalanceerde maaltijd voor mij klaar. Het is van groot belang dat ik op tijd eet, want vanavond moet ik weer trainen. Na het eten trek ik me terug in mijn kamer. Ik bekijk mezelf in de spiegel en kan niet stoppen met grijnzen. Jorn. Jorn. Jorn. Met mijn warme adem laat ik een stukje van de spiegel beslaan en teken er met mijn vinger een hart in. Met een pijl erdoor. J komt aan de linkerkant. Aan de rechterkant schrijf ik mijn eigen D. Voorzichtig druk ik mijn lippen op de J.

‘Danjááá’!’ Mijn moeder staat al weer onderaan de trap. Ik schiet mijn kamer uit en ren met twee treden tegelijk naar beneden. ‘Ik ben al klaar, mam,’ verzeker ik haar. Ik pak mijn tas mee van de tafel en sta zelfs eerder dan mijn moeder naast de auto. Met opgetrokken wenkbrauwen loopt mijn moeder achter me aan. Ze schudt even lachend haar hoofd. ‘Pubers, ze weten ook niet wat ze willen!’ Ik lach in mezelf. Ik weet dondersgoed wie ik wil.

Dit artikel delen?
Pin It
  • Hits: 53
(Gemiddelde waardering 2.5 met 2 waardering(-en)

Login of registreer om een reactie te plaatsen

Alle gepubliceerde inzendingen

Nieuwtjes

Maak kennis met de schrijver!

Presenteer je als schrijver! Wie is die schrijver, wat wil hij/zij en wat kun je haar/hem verwachten? Als je (nog) onbekend bent is het erg moeilijk om aan anderen duidelijk te maken wat je te bieden…

Winnaars Beste Boek voor Jongeren 2019 bekend

Het boek De dag die nooit komt (De Harmonie) geschreven door Oliver Reps is verkozen tot het Beste Boek voor Jongeren 2019 in de categorie ‘Nederlandstalig’. In de categorie ‘vertaald’ ging deze…

Schrijverspunt zoekt panelleden

Voor schrijvers door schrijvers is het motto van Schrijverspunt. Veel schrijvers en belangstellenden weten dat te waarderen en bezoeken Schrijverspunt regelmatig. Schrijverspunt heeft het nodige te…