Voor schrijvers, door schrijvers
Poëzie

Kort verhaal

Aantal gepubliceerde inzendingen: 649

Zeg maar dag!!!

Het had die winter al een paar dagen en nachten flink gevroren, maar het ijs op de vliet, waarlangs ik woonde,was nog niet sterk genoeg om erop te kunnen.

Het was vijf uur en al donker, maar omdat ik pas om zes uur thuis moest zijn voor het eten bleef ik buiten om een sneeuwbal te rollen om de volgende dag een sneeuwpop te maken, want er lag nu genoeg zachte sneeuw en het zou nog blijven vriezen.

Toen ik een bal gemaakt had van het formaat voetbal stond plotsklaps Willempie naast me en vroeg: “Ben je aan het doen?”

Domme vraag, maar Willem was niet zo bijdehand. Hij was dertien jaar en zat nog in de zesde klas net als ik, maar ik was elf, zoals alle kinderen in de klas. Tot wanhoop van zijn ouders was hij twee keer blijven zitten, en die wisten niet zo goed waar hij verder heen moest, want hij was ook laks en lui.

Willempie was niet alleen dom en traag, maar ook sterk en de grootste en vervelendste pestkop op school en in de buurt.

’s Zomers pakte hij ballen af en smeet ze in de vliet, en trok de  meisjes aan hun paardenstaart of vlecht, al naar gelang er aanwezig was, en zat iedereen dwars.

In de loop van deze winter had hij al menige ijsmuts van een hoofd getrokken en in de vliet gegooid.

Waren kinderen sneeuwballen aan het gooien dan wilde hij ook meedoen, maar hij deed stenen in zijn sneeuwballen en was zo gemeen om die in iemands gezicht te gooien. Dat deed niet alleen pijn, maar veroorzaakte ook verwondingen en kostte ook eens een paar voortanden van een buurjongen.

Als je bij zijn ouders ging klagen dan kreeg hij van zijn vader in ieders bijzijn verbaal en fysiek op zijn mieter, maar daar trok Willempie zich niets van aan. Zijn moeder liet zich dan nooit zien, maar dat was een stille, grijze huismuis.

Nors keek ik hem aan en bromde: “Voor een sneeuwpop, morgen”, en rolde verder.

Hij duwde me opzij en grijnsde: “Laat mij eens”, en hij rolde de bal verder in de richting van de vlietkant, en gaf de bal een zaaier waardoor die op een meter of twee van de kant op het ijs bleef liggen.

“Ga maar halen!”, grimlachte hij met een grijns vol leedvermaak op zijn gezicht.

“Kijk wel uit”, repliceerde ik, “dat ijs is nog niet sterk genoeg. Het moet eerst nog een nachtje blijven vriezen.”

“Schijtluis”, meesmuilde hij, maar ik trapte er niet in om toch het ijs op te gaan.

Er trok een gemeen trekje om zijn mond, maar dat was altijd al zijn normale uitdrukking.

“Het is sterk genoeg, man”,  schamperde hij, “nou, dan ga ik wel. Je zal zien dat het houdt!”

“Ik zou het niet doen”, waarschuwde ik hem, maar hij stapte doodgemoedereerd het ijs op en liep naar de ijsbal toe, waar hij bij ging staan dansen en met zijn heupen wiegen.

“Zie je wel”, riep hij, en hij had het nog niet gezegd of het ijs kraakte, scheurde en brak en Willempie zakte er door.

Paniekerig klauwde hij naar de rand van het wak, maar het was te glad om je er aan vast te houden en jankend en kermend zakte hij langzaam het ijskoude, donkere water in.

Nog even stak zijn hand nog boven het water uit alsof hij naar mij wuifde.

Zeg maar dag met je handje, dacht ik, en zwaaide terug.

Toen verdween ook zijn hand.

Ik draaide me om, en begon aan een nieuwe bal.

Nadien heeft niemand meer last gehad van Willempie.

Dit artikel delen?
Auteur: ©Pieter Wouter Broekharst
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.
Hits: 267
Publicatie op .
 
  Meer van deze schrijver:

Geef een waardering voor: "Zeg maar dag!!!"

Geschreven door Pieter Wouter Broekharst . Geplaatst in Kort verhaal.
Klik op de naam of afbeelding van de auteur voor meer informatie.

Jouw feedback hier?

Dat is mogelijk met een waardering en/of jouw commentaar te geven.
Ook kun je reageren op commentaar van anderen.
 
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen. Door een waardering te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!