Voor schrijvers, door schrijvers

Kort verhaal

Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of nog andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Dus geen vervolg! In deze schrijfactiviteit is ook ruimte voor reisverhalen en flitsverhalen.
 "Het meest beknopte en sprekend voorbeeld van een flitsverhaal is het verhaal dat Ernest Hemingway schreef.
" Te koop: babyschoenen. Nooit gedragen."
Aantal gepubliceerde inzendingen: 553
Klik op de profielnaam of -afbeelding van de schrijver voor meer informatie en een overzicht van zijn/haar schrijfactiviteiten.

Ze was je zus

| Saskia van Haeren

Ik ben terug bij waar ik mijn reis begon, op het kleine schaduwrijke terras aan de rand van het keienstrand. Zover mijn herinnering strekt heeft het altijd slechts bestaan uit deze zes tafeltjes onder het groene canvas schaduwdoek tussen de bomen, en de eenvoudige keuken van waaruit Sole haar gasten met liefde vult. Op nog geen honderd meter hiervandaan zijn tussen verwilderde oleanders en bougainville vaag de contouren van de oude mediterrane villa zichtbaar. Ik kijk naar het strand waar ik vanochtend in alle vroegte de dag begon, zoals ik dat ook met Felipe vaak deed. Vannacht vertrok ik uit Madrid, direct nadat Lot me belde, om hier te kunnen zijn als de zon opkwam. De papieren van de makelaar zitten nog in de tas die ik zojuist op het strand liet liggen, op een van de ligbedden die hier nu samen met een leger parasols in de kleine baai staan. Als er een doel is van de vele kilometers die ik deze zomer vrij willekeurig aflegde, dan zal het zijn dat ik hier thuiskom, zoals een kat die naar huis terugkeert om er te sterven.
    Vroeger was de baai leeg. We hadden er genoeg aan elkaar, aan de stilte van de ochtend voordat de dag begon, en aan het geluid van de nog half slapende golven die zacht braken op het strand en voorzichtig de kiezels mee terug de zee in namen. Alleen in die stilte nog kan ik Felipe horen spelen. Ik was achttien toen ik hem ontmoette na een concert in Barcelona en met hem mee op reis ging. Ik ontsprong de dans. Het was een vlucht die goed uitpakte. En hoewel ik daarna nooit meer een huis had omdat we altijd reisden, was ik steeds opnieuw thuis als we samen hier waren, aan deze stille kust waar ik de helft van mijn jeugd doorbracht. We waren gelukkig.

Martha heeft het anders gedaan. Zij bleef dansen naar de pijpen van de man die ons verwekt had. Ze verdroeg zijn tirades en verwensingen omdat ze hoopte dat hij haar ooit zou zeggen dat hij van haar hield. Mijn zus zweefde hoog boven het dagelijks leven op een paarse wolk waar vanaf zij haar pendel liet zwaaien van goeroe naar goeroe die haar de weg naar verlichting wees. Martha kon niet meer zelf voelen, er restte weinig van wie zij ooit was, dus gaf zij zich over aan wat de spirituele meesters haar ingaven. Bewust ongehuwd kreeg ze haar dochter Lotus, vertrouwde erop dat het universum haar gaf wat ze nodig had en verwrong die waarheid tot een goed gefundeerd argument om tot op hoge leeftijd bijstandsgerechtigd haar bestaan in te richten. Toen mama stierf zorgde ze in de korte periode dat hij nog leefde voor de oude man. ‘Want’, zei ze, ‘wat ons als kinderen overkwam is ons karma, ja ook dat van jou Ruth, het dient om je een les te leren die je uit vorige levens hebt meegebracht naar het hier en nu. Ik eer hem nu.’ Haar met roze en turquoise mineralen omhulde hals rechtte zich onder het hennarode haar terwijl ze me aankeek met een glimlach die deed vermoeden dat ze bijna verlicht was. De adrenaline stuwt opnieuw woest kolkend tegen mijn kruin bij de gedachte aan dat gesprek. Zwijgend had ik haar pleidooi voor zelfkastijding aangehoord. Martha was bang van mij. Vanaf die dag achtervolgde ze me met dat boek. Ik vermoedde dat ze me daarmee wilde inwijden op haar spirituele pad. Steeds weer wanneer zij na de dood van de tiran in het oude huis aan de kust kwam, legde ze het op een andere plaats waarvan ze wist dat ik het daar bij een volgend bezoek zou vinden.

De laatste keer dat ik haar zag was een maand geleden, hier bij Sole op het terras aan de kleine baai waar we als kinderen al speelden. Na de dood van mijn Felipe had ik de in verval geraakte villa betrokken. Martha was na het vervullen van haar zorgkarma terug naar Nederland gegaan, en ik werd te oud om enkel nog te reizen. ‘Ik moet iets met je bespreken’, zei ze toen ze me belde, ‘en ik kom met de auto want ik wil graag wat spullen mee terug nemen die me dierbaar zijn.’ En dus zat ze korte tijd later voor het eerst in jaren weer tegenover me, mijn enige zus.
    ‘Tja, kijk Ruth’, begon ze voorzichtig, ‘papa’s energie leeft natuurlijk voort in het huis, en de meesters hebben mij gezegd dat verkoop de enige weg is om het verleden te transformeren naar rijkdom en bevrijding. Dus dat staat ons nu te doen. Dat begrijp je toch wel lief zusje? Dat begrijp je toch?’
    Martha had nooit mijn reizende bestaan verdragen, mijn vrijheid niet, en de grote liefde niet met wie ik heel mijn leven gelukkig was geweest. Nu Felipe er niet meer was, had ze blijkbaar besloten er met al haar paarse kracht nog één poging op te wagen om tot op mijn oude dag mijn leven te beheersen. ‘Ik kan het me echt voorstellen hoor Ruth, hoe moeilijk het voor je is, maar het is beter zo, ook voor jou, het huis moet worden verkocht. De makelaar heeft een concept van het verkoopcontract voor ons opgesteld en ik vind het jouw taak om het na te lezen op de juiste vertaling.’
    Nadat ik mijn eigen spullen uit het huis had weggehaald en opgeslagen, liet ik mijn zus al het werk doen met de inboedel en ben opnieuw op reis gegaan. Martha leefde niet. Martha zweefde.

Ik leun achterover in de terrasstoel, neem een slok van de koude rosé, schuif mijn zonnebril op mijn hoofd, en zie hoe Soledad vanuit haar strandkeuken naar me zwaait. Ik heb haar vanochtend vroeg laten weten dat ik terug was en ook waarom. Sole maakt de lekkerste sardientjes die een mens zich wensen kan, alsof ze door de zon zelf gegrild zijn, vlak nadat haar man ze uit de zee viste. Met mijn blote voeten vertrouwd in het stoffige zand van haar terras, sta ik op als ze me gul lachend een groot bord vol komt brengen. ‘Ga zitten liefje, ga zitten’, zegt ze nadat we elkaar hebben omhelsd. Ik schuif een stoel voor haar aan, er zijn nog geen andere lunchgasten. 
   ‘Vanavond vlieg ik naar Amsterdam’, begin ik, ‘Lot was kalm toen ze me belde vannacht, dat begrijp ik wel. De politie stond bij haar op de stoep. Ze werd verblind door het licht van een tegenligger en raakte van de weg.’ Sole kijkt me onderzoekend aan. Het lijkt of ze de brede lach die zojuist nog boven de sardientjes hing, heeft gecomprimeerd in haar donkere ogen. ‘Ze was je zus’, zegt ze. Ik knik en kijk Sole stil aan. ‘Lot heeft haar moeder twee jaar niet gezien’, ga ik verder, ‘ze wil hier komen’. ‘Jij moet nu eerst doen wat er gedaan moet worden’, Soledad spreekt beslist. Haar ogen blijven donker en warm als ze opstaat omdat de eerste gasten binnenlopen.
    Met elk van de sardientjes die Sole voor me klaarmaakte proef ik de zon en de zee die haar en mij zo anders grootbrachten. Opnieuw leun ik achterover, ik strek mijn benen en kijk hoe ze verdwijnt in haar keuken onder de bomen. Later zal ik hier opnieuw zitten, met Lot en haar kinderen die aan het strand spelen. Ik reken af, en zonder terug te gaan naar het strand rijd ik naar de makelaar.
    ‘Gecondoleerd’, zegt hij. Er valt een stilte. ‘En ja, jammer van het huis natuurlijk, het is prachtig en een van de laatste verkoopbare objecten uit die periode.’ ‘Klopt, zeg ik, en ik denk aan de warme stelligheid van Sole.

Dan, rustig en zeker, stap ik in mijn auto en rijd naar de oude villa. Ik haal het bord van de makelaar van het hek bij de oprijlaan en open even later alle deuren en ramen. Het huis is volkomen leeg. Martha is erin geslaagd om alle sporen te wissen. Licht en schaduw, een zachte bries en de verzengende middaghitte dansen loom door de vertrekken. Tjirpende krekels applaudisseren in die warme stilte wanneer ik zacht de eerste klanken van Felipe’s pianospel waarneem. Ik loop naar de kast waar ik voor het laatst mijn kleren weghaalde. En ja, daar ligt het boek. Alsof ze wist dat ik terug zou komen. ‘De weg en het licht’. Ik sla het open op de titelpagina en lees ‘Voor Ruth, ik ga nu, omhelsd, Martha’. Ik scheur de pagina eruit, vouw hem op en stop het papiertje in de zak van mijn jurk.

Dit artikel delen?

Graag je mening (waardering en/of commentaar) over deze inzending.

Hits: 496

4.715

(De gemiddelde waardering is 4.7 door 14 stem(-men)

Reacties   

# RE: Ze was je zusLieven Vandekerckhove 16-09-2019 11:57
En op internet zag ik wat een creatieve kunstenares je bent. Je project Take a seat in je dorp (2015) is ronduit een prachtige onderneming geweest.
Antwoorden
# RE: Ze was je zusLieven Vandekerckhove 16-09-2019 11:25
Doe zo voort! Je hebt een wondermooi verhaal geschreven.
Antwoorden
Misschien wil je de volgende inzending ook wel lezen...

Sluierlingen

Geschreven door Rudy DE RIDDER. Geplaatst in Volksverhalen.
In den beginne … Ik dank jullie voor jullie aanwezigheid. Lang geleden… Heel lang geleden… Meerdere duizenden jaren geleden leefden op aarde allerlei wezens naast en...
Actuele Top 3 van deze rubriek

Even iets anders in deze onzekere tijd.

23, mrt, 2020 Harry Boerkamp

Het mirakel van Mabelia

13, apr, 2020 Reinder Veelinx

De bloem en de mens

10, mei, 2020 Esther Goesinne

FEEDBACK

Schrijvers stellen je waardering en/of commentaar bij een artikel erg op prijs!
 
-
Periodiek verwijderen we 'oudere' inzendingen o.b.v. geen of lage waarderingen door bezoekers. Door een waardering (1-5 sterren) te geven bepaal jij dus mede de continuïteit in publicatie van een inzending!