1 post
  • images/deelname/kort_verhaal.jpg
    Een kort verhaal kenmerkt zich doordat de handelingen, gedachten en gesprekken van de personages zijn georganiseerd in een plot van komische, tragische, romantische, satirische of andere aard.  Een kort verhaal is altijd een compleet en zelfstandig leesbaar verhaal. Fragmenten uit gepubliceerde manuscripten of vervolgverhalen zijn niet toegestaan!
    Bij een kort verhaal geven we de voorkeur aan maximaal 1000 woorden.
    969 gepubliceerde inzendingen
  • Ook jouw artikel is welkom! Inzenden van een verhaal/gedicht is mogelijk door eerst in te loggen. Registreren is gratis! Alleen door eerst in te loggen en op de knop hieronder te klikken kom je op een pagina waar je de schrijfactiviteit kunt selecteren waar je aan mee wilt doen. Op die pagina kun je ook de titel en tekst voor je artikel toevoegen. Lees vooraf de voorwaarden. Let op: Na inzending is wijziging van je tekst niet meer mogelijk (m.u.v. Plusleden)
    Je artikel is, na inzending, vrijwel direct te zien in de betreffende schrijfactiviteit en bij je profiel. We publiceren een artikel minimaal een jaar (plusleden langer!), daarna verwijderen we het artikel en de commentaren, etc. automatisch.
  • De publicatievoorwaarden

    • Inzendingen dienen te voldoen aan de voorwaarden zoals aangegeven bij de betreffende schrijfactiviteit, Nederlandstalig en van voldoende kwaliteit (grammaticaal en inhoudelijk) te zijn. We accepteren geen afbeeldingen van een tekst, maar alleen de daadwerkelijke tekst!
    • Agressieve, onwettelijke, lasterlijke, racistische, misleidende of anderszins ongepaste of irrelevante bijdragen, naar interpretatie van de redactie, zijn niet toegestaan. De redactie behoudt zich het recht voor om inzendingen, zonder opgave van redenen, niet te publiceren, resp. te verwijderen.
    • De auteursrechten van een inzending blijven te allen tijde bij de inzender. Schrijverspunt brengt geen wijzigingen aan in de tekst.
    • Inzenders mogen geen door rechten beschermde teksten of afbeeldingen plaatsen.
    • Het plaatsen van persoonlijke informatie zonder toestemming van de redactie (zoals e-mailadressen, website en/of telefoonnummers) is niet toegestaan evenals teksten, advertenties en links van promotionele dan wel commerciële aard.
    • De redactie is niet aansprakelijk voor de gevolgen, juridisch of in andere zin, van de activiteiten van leden op Schrijverspunt, noch in Nederland, noch daarbuiten. De inzender blijft als enige verantwoordelijk en aansprakelijk voor de inhoud van zijn/haar bericht(en).
    • Bij inzending hanteert Schrijverspunt de actuele privacyregels. Onze privacyverklaring is onderaan op elke pagina te vinden.
    • We publiceren een inzending in principe een jaar lang op onze website. Voor plusleden is die periode langer.
    • Door het insturen van je schrijfactiviteit stem je in met deze voorwaarden.

     

Wrede vrijheid

Publicatie op : 18-05-2021

Als een auteur geen behoefte heeft aan feedback verschijnt er geen mogelijkheid voor reacties.

Wrede vrijheid

192 Hits.

Wat een weer weer. Regen, regen en nog eens regen. Ik word er zowaar herhaalderig van. Goed voor de planten en de tuinbouw, zegt mijn vrouw opvallend opgewekt, terloops en mogelijkerwijs loops, maar mijn daaropvolgende voorstel tot voortplanten wordt meteen weggewuifd als een wuivende palm in de wiegende westenwind. Zelf ben ik niet zo plantaardig of plantvaardig. Ik kijk wat naar buiten, staar naar de twee kleine palmpjes in onze voortuin en merk dat de zon al de hele dag succesvol verstoppertje speelt. Die gedachte katapulteert me onwillekeurig terug naar mijn kindertijd.

Daar zaten we, in de schaduw van een hoog huis. Een tiental kinderen dat zich vreselijk zat te vervelen. Het was broeierig warm en het leek erop alsof iedereen zich naar het einde van de zomervakantie sleepte. Of iemand alsnog een voorstel had om iets te doen. Slapen. Suffen. Klagen. Sommigen hadden hun voeten in een emmer water gestoken, anderen waren vijf minuten eerder naar de voorbijrijdende ijsjesverkoper geslenterd en zaten zomaar wat voor zich uit te likken.

Ik observeerde. Ik denk dat dat vroeger ingebakken zat in het ‘de jongste van de groep zijn’. Verleren doe je dat nooit en in groep hoef ik heden ten dage lang niet de jongste te zijn om de boel obsessief te observeren. Ik zag een bende luie apen en ik zweeg zolang ik kon, ook al was ik rusteloos vanbinnen. Ik kon maar moeilijk begrijpen dat de anderen niet het laatste uit de vakantiekan wilden halen. Het einde was immers nabij. Eens de schoolbel opnieuw zou luiden, was het definitief gedaan met de vrijheid. Op mijn sokken probeerde ik blootsvoets de stoute schoenen aan te trekken.

‘Waarom spelen we niet eens verstoppertje met z’n allen?’ zei ik kwiek.

Het gebeurt wel vaker dat mensen elkaar vreemd bekijken en in lachen uitbarsten net nadat ik iets gezegd heb, maar vandaag was het anders. Helemaal niemand keek naar een ander. Ongeloof, verwarring, verbijstering, onbegrip en een zwoele, vochtig warme zuchtstroom blies in mijn gelaat. Gelatenheid ook. Ontsteltenis bij ontstentenis van elke mogelijke vorm van enthousiasme. IJsjes smolten plots veel sneller.

‘Ga gewoon weg,’ zei iemand kwaad. Ik weet niet meer wie. ‘Je deelt niet in het groepsgevoel, snotaap. Je hoort er niet bij. We verbannen je.’ Ik weet opnieuw niet meer wie. Ik was te onthutst om te kunnen onthouden. Mij een snotaap noemen! Het hoongelach hoor ik wel nog steeds.

Mijn tijd van gaan was in elk geval gekomen, zoveel was duidelijk. Zelfrespect, eigenwaarde… Dat soort dingen. Zelfs op je negende ben je er jezelf van bewust. Ik ging naar huis, zocht en vond een lege bloemenvaas in de vorm van een kruik, vulde deze met water en vroeg aan mijn moeder of er nog brood was. Dat was zo. Nog een half, maar dat was van eergisteren en niet eens gesneden, omdat we de laatste dagen pannenkoeken, sandwiches en pistolets gegeten hadden. Ik vond het oude brood perfect en nam het mee. Mijn moeder vroeg ongerust wat ik ermee van plan was en waar ik naartoe ging. Fanatieke moeders zijn altijd wel een beetje bezorgd, hele gedrevene op het overbezorgde af. Zeker de mijne. ‘Zomaar. Naar nergens, ma. Maak je geen zorgen. Ik kom vanavond terug en ik blijf in de buurt. Als je roept, hoor ik je en kom ik meteen terug,’ zei ik vastberaden, hopend dat ze me dan een hele tijd gerust zou laten.

Ik liep naar het tuinhuis en sloot mezelf op. Half brood en kruikje water naast me, zoals de gevangenen in stripverhalen. De zware ketting rond mijn been en de loden bal eraan fantaseerde ik er moeiteloos bij. De oude gevangenisbewaker ook. Hij had de snuit en het kapsel van een baviaan en keek zenuwachtig om zich heen. Ik was immers een zware crimineel die zopas negen apen in gedachten vermoord had en zulks is bij wet verboden in het apenland België. Dat van dat apenland had ik gisteren gehoord tijdens een politiek debat op de televisie. Het was het minst saaie woord van heel de uitzending en ook ongeveer het enige waar ik me iets bij kon voorstellen.

Ik herkauwde mijn zonden en filosofeerde over het leven. Hier zit ik nu mooi te zitten, dacht ik, hopeloos opgesloten in een snikheet tuinhuisje terwijl ik een kwartiertje geleden nog het maximale uit mijn laatste greintje kinderlijke vrijheid had willen halen. Alles is naar de vaantjes! Ik mijmerde en droomde over dingen die ik nog zou kunnen doen als ik mijn straf uitgezeten had. Volgende week was er nog de kermis, traditioneel de laatste spectaculaire stuiptrekking van de grote vakantie, het ultieme wapenfeit. Verdorie, ik zal maar zwijgen over stuiptrekkingen en wapenfeiten. In gedachten zag ik de ravage die ik voordien had aangericht: creperende chimpansees, bloedende bonobo’s, onthoofde orang-oetans en rillende gorilla’s…

Ontsnappingspogingen ondernam ik niet. Ontspanningsmogelijkheden waren er niet. Ik moest en zou het uitzweten. Mezelf emotioneel en lichamelijk kastijden. Hoe langer ik in dat broeierige tuinhuisje zat, hoe meer ik ervan begon te genieten, van dat positief gepieker. Ik bleef maar fantaseren en plannen maken en had allerlei kleine voorpretjes. Vanaf morgen zou ik het maximale uit het leven halen, daar was ik van overtuigd. Ik dronk gulzig uit mijn kruikje en nam een grote hap uit het brood, legde het dan terug op de vloer en bekeek trots mijn tandafdruk. Het was als bijten in het leven. Ik heb me nooit zo vrij gevoeld als toen.

Allemaal goed en wel, maar veertig jaar ouder en vijfentwintig graden Celsius kouder zit ik hier domweg naar de gutsende regen te staren. Ik haal nog steeds niet het maximale uit het leven, maar heb ook niet het gevoel dat ik iets mis. Als je jong bent, denk je dat de mogelijkheden onbegrensd en eindeloos zijn. Hoe ouder je wordt, hoe langer het lijstje wordt, maar dan van dingen waarvan je beseft dat je er nooit aan zal toekomen.

Naast me merk ik opeens het sierlijke olijfplantje op dat hier blijkbaar al langer dan een week staat. Het heeft toch wel iets gezelligs hier in mijn kamer. Oei, het staat helemaal droog. Gauw dat kannetje daar vullen en water geven. Ziezo, alles weer helemaal onder controle. In kannen en kruiken, denk ik gevat, ontspannen in mijn zeteltje liggend. Even later word ik gewaar hoe vermoeiend het ophalen van herinneringen kan zijn. Ik tuimel in slaap, droom dat ik in de potgrond sta, dat iemand me water geeft en dat ik daardoor gigantisch sterk word. Dromen hebben altijd een betekenis. Ofwel word ik stilaan een plant, ofwel later de Hulk. Groene vingers heb ik al.

 

Alleen Plusleden kunnen een eigen artikel aanpassen na publicatie. KLIK HIER om alle voordelen van een pluslidmaatschap te bekijken.

Ook jouw mening is hier welkom!

Reacties:

Meer van deze auteur:

Titel:Hits:Waardering:Link:
OVER VALLEN, OPSTAAN EN EEN UITGEREKT BESTAAN
547
Lezen?
Ei
462
Lezen?
DE BOEIENDE BIB VAN RONKEND REUTELGEM
372
Lezen?